Οι 10 Στρατηγικές που βοηθούν στην καλύτερη προσαρμογή του παιδιού που θα πάει στην Α΄ Δημοτικού αποτέλεσε το θέμα της διάλεξης που οργανώθηκε από το 5Ο Νηπιαγωγείο Ρεθύμνου για τους γονείς, στο χώρο του Νηπιαγωγείου την περασμένη εβδομάδα. Το θέμα αναλύθηκε από τη σχολική ψυχολόγο Μαρίζα Γκαβογιαννάκη-Ματσοπούλου, η οποία έχει πολύχρονη πείρα σε θέματα που αφορούν τα παιδιά, τη διαπαιδαγώγηση και την εκπαίδευσή τους και είναι υπεύθυνη του Κέντρου Σχολικής Ψυχολογίας, Ρεθύμνου. Την εκδήλωση τίμησε η Σχολική Σύμβουλος Προσχολικής Αγωγής, κ. Μπαδιεριτάκη.
Ένα από τα βασικότερα θέματα που τόνισε η σχολική ψυχολόγος ήταν ότι οι γονείς θα πρέπει να έρθουμε πρώτα σε επαφή με τα δικά μας συναισθήματα που συνήθως είναι αγωνία, άγχος και φόβος για το πώς το παιδί μας θα ανταποκριθεί στις νέες απαιτήσεις. Τα συναισθήματα αυτά αντανακλούν στα λόγια και τις πράξεις μας και επομένως επηρεάζουν σημαντικά το παιδί μας. Για παράδειγμα, μια έκφραση που συχνά οι γονείς λένε είναι: «Άσε φέτος αρχίζουμε σχολείο και μας περιμένει δύσκολη χρονιά». Επίσης, πολλές φορές οι γονείς προσπαθώντας να προετοιμάσουν το παιδί για τις νέες αλλαγές καταλήγουν σε υπερβολικές δηλώσεις που όμως δημιουργούν αρνητικό κλίμα. Για παράδειγμα: «Φέτος τέρμα αυτά που ήξερες, ούτε τηλεόραση, ούτε παιχνίδι. Φέτος άλλαξαν τα πράγματα, θα έχεις διάβασμα και υποχρεώσεις». Όλα αυτά και άλλα παρόμοια σχόλια προκύπτουν από την απολύτως φυσιολογική αγωνία των γονέων, όμως σίγουρα δε βοηθάνε το παιδί να δει τη νέα χρονιά με μεγάλη αισιοδοξία. Θα πρέπει λοιπόν να προσέχουμε τι λέμε μπροστά στο παιδί και τι μηνύματα περνάνε με αυτά που λέμε.
Ο βασικός στόχος λοιπόν για κάθε πρωτάκι είναι να έχει μια καλή προσαρμογή στο νέο σχολείο. Λέγοντας καλή προσαρμογή στην πραγματικότητα εννοούμε τη θετική αλληλεπίδραση του παιδιού με το νέο περιβάλλον, τα νέα πρόσωπα και τις νέες απαιτήσεις. Προκειμένου λοιπόν να υπάρξει αυτή η θετική αλληλεπίδραση θα πρέπει να προετοιμαστούμε όλοι, παιδιά και γονείς, κατάλληλα. Στα πλαίσια λοιπόν αυτής της προετοιμασίας παρουσιάζουμε συνοπτικά 3 από τις 10 Στρατηγικές που ανέλυσε η σχολική ψυχολόγος Μαρίζα Γκαβογιαννάκη- Ματσοποπούλου στη διάλεξη της. 
Εκείνο λοιπόν που είναι σημαντικό να κάνουμε αρχικά είναι να προετοιμάσουμε το παιδί μας για τα νέα δεδομένα, χωρίς υπερβολές και χωρίς να μεταφέρουμε τις δικές μας αγωνίες. Για παράδειγμα: «Φέτος θα είναι διαφορετικά τα πράγματα από πέρυσι, αλλά θα μάθεις πολλά καινούρια πράγματα και θα είμαι πολύ περήφανη/ος για σένα. Και αν σε κάτι χρειάζεσαι βοήθεια εγώ μπορώ να σε βοηθάω». Επίσης μπορεί να εξηγήσουμε στο παιδί πώς θα πρέπει να φέρεται στην τάξη (π.χ. να προσέχει τη δασκάλα, να σημειώνει τις ασκήσεις κτλ.) και τι θα απαιτείται από εκείνο στο σπίτι (να γράψει τις ασκησούλες, να διαβάσει γράμματα και λεξούλες, να κάνει κάποια φωτοτυπία κτλ.). Ακόμα, μπορεί να αναφερθούμε σε πιθανές δυσκολίες που ίσως υπάρξουν, δίνοντας πάντα θετική προοπτική. Για παράδειγμα, «Κάποιες ασκήσεις μπορεί να είναι δύσκολες και να πρέπει να προσπαθήσεις πιο πολύ από ότι σε άλλες, αλλά εσύ θα βάλεις τα δυνατά σου, αν χρειαστεί θα σε βοηθήσω κι εγώ, και στο τέλος θα τα καταφέρεις».
Ένα άλλο θέμα που όλοι οι γονείς θα πρέπει να δώσουμε μεγάλη σημασία είναι να περάσουμε από την αρχή το μήνυμα ότι το σχολείο είναι υπόθεση του παιδιού και να ενθαρρύνουμε με κάθε ευκαιρία την αυτονομία και την πρωτοβουλία. Μερικές φορές οι γονείς αισθανόμαστε ότι οι απαιτήσεις είναι πολύ μεγάλες και ότι το μικρό μας δεν μπορεί να ανταποκριθεί και γι’ αυτό σπεύδουμε να αναλάβουμε εμείς μεγάλο μέρος του ρόλου του μαθητή (τηλεφωνούμε για να μάθουμε τις ασκήσεις, ετοιμάζουμε την τσάντα, σβήνουμε τις κακογραφίες κτλ). Μ’ αυτόν τον τρόπο περνάμε το μήνυμα στο παιδί ότι οι σχολικές υποχρεώσεις δεν είναι εξ ολοκλήρου δικές του. Εκείνο λοιπόν που θα πρέπει να κάνουμε είναι να υποστηρίξουμε το παιδί μας, όσο και όπου χρειάζεται, με απώτερο στόχο να είναι το ίδιο υπεύθυνο για τα σχολικά θέματα.
Επιπλέον, είναι σημαντικό να καθιερώσουμε ένα καθημερινό πρόγραμμα μελέτης. Στην διαμόρφωση του προγράμματος αυτού θα πρέπει να εμπλέξουμε και το παιδί, έτσι ώστε να αισθάνεται ότι είναι το δικό του πρόγραμμα. Για παράδειγμα, να συζητήσουμε αν θέλει να κοιμάται και μετά να διαβάζει ή αν θέλει να διαβάσει και μετά να δει τηλεόραση κτλ. Στο πρόγραμμα θα πρέπει να γράψουμε, ανά μισή ώρα, τι θα να πρέπει να κάνει το παιδί. Εφόσον συναποφασιστεί το πρόγραμμα θα πρέπει να το αναρτήσουμε σε εμφανές μέρος και να το έχουμε ως σημείο αναφοράς, υπενθυμίζοντας στο παιδί τι ώρα είναι και τι λέει το πρόγραμμα να κάνει αυτή την ώρα. Κάθε φορά που το παιδί ακολουθεί το πρόγραμμα του αναγνωρίζουμε και επιβραβεύουμε την προσπάθεια αυτή και το ενθαρρύνουμε να συνεχίσει. Στις περιπτώσεις που δυσκολεύεται να το τηρήσει, το ενθαρρύνουμε να προσπαθήσει την επόμενη μέρα. Μπορούμε επίσης να έχουμε και κάποια ανταμοιβή για την τήρηση του προγράμματος (π.χ. να παίξουμε μαζί ένα παιχνίδι, να δει κάτι που του αρέσει). Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι το πρόγραμμα και η δομή γενικότερα, βοηθάει τόσο το παιδί όσο κι εμάς τους γονείς, καθώς επίσης σε πολλές περιπτώσεις αποφεύγουμε τις συγκρούσεις.
Τέλος, η σχολική ψυχολόγος Μαρίζα Γκαβογιαννάκη-Ματσοπούλου τόνισε ότι οι γονείς δε θα πρέπει να αμελούν να αναγνωρίζουν οτιδήποτε το παιδί καταφέρνει καλά, να επιβραβεύουν οποιαδήποτε μικρή ή μεγάλη επιτυχία του και να δείχνουν την πίστη τους ότι μπορεί να τα καταφέρει. Μ’ αυτό τον τρόπο θα αναθρέψουμε παιδιά με υγιές και δυνατό αυτοσυναίσθημα που τίποτα δε θα τα εμποδίσει να ανοίξουν τα φτερά του και να πετάξουν ψηλά όσα εμπόδια κι αν συναντήσουν στη ζωή τους.