Γράφει ο Βάιος Ντάφος
Ξεκίνησε ως μια πόλη που δεν γνώριζα. Μια πόλη που φοβόμουν, ένας τόπος που δεν ήξερα τι θα συναντήσω σε αυτόν. Θυμάμαι ακόμη την πρώτη μέρα που είχα φτάσει, αντίκρισα τον φάρο με τα μάτια μου! Πρώτη μέρα ουσιαστικής ενήλικης ζωής.
Έπειτα άρχισα να το γνωρίζω και να με γνωρίζει και αυτό. Βόλτες στα ρακάδικα για αρχή, κολύμπι στα νερά του, γνωριμίες με ανθρώπους που ένιωθα πως είναι πλασμένοι από το υλικό της καρδιάς. Καρναβάλι, παιχνίδι του θησαυρού και αντάμωμα σε τραπέζια.
Στο τέλος ήρθε και η μελέτη της ιστορίας του Ρεθύμνου. Και εκεί ξεκίνησε η σχέση μου μαζί του. Μια σχέση που δεν έμελλε ποτέ να τελειώσει.
Φοιτητούπολη, ένας νομός της Κρήτης ή ένα απλά ένας ευλογημένος τόπος. Ίσως όλα μαζί. Κομμάτια που δημιουργούν ένα δυσεύρετο πάζλ.
Το Ρέθυμνο λοιπόν για μένα είναι η εκκίνηση για όλα. Έκανα φίλους, γνώρισα έρωτες, απογοητεύτηκα, έκλαψα, γέλασα, έφυγα, έμεινα μα σίγουρα δεν ξέχασα.
Προσκαλώ λοιπόν όσους δεν έχετε έρθει ποτέ προς τα δω, να το κάνετε. Είναι μια πόλη που θα σας δώσει πολλά καλά. Αυτό σας το λέει ένας άνθρωπος που κατάγεται από την άλλη πλευρά της Ελλάδος και παρόλα αυτά νιώθει αυτό το μέρος τόπο του.
Και όπως λέει ο Γιώργος Σταυριανός μέσω της Κάτιας Δανδουλάκη:
« Δεν είναι απλά ένας τόπος όπου πηγαίνεις, αλλά απ’ όπου επιστρέφεις.
Με τα μάτια γεμάτα ουρανό Μόνο ουρανό.
Τίποτ’ άλλο από έναν βαθύ, καταγάλανο και καθαρό ουρανό.
Και κατάλαβα πως αυτός ο ίδιος ο ουρανός, θα μ’ ακολουθούσε για πάντα»…
