Γράφει ο Χαράλαμπος Ν. Κοκονάς
kokonasb@gmail.com
Τολμώ να προβλέψω πως μονοκομματικές κυβερνήσεις στην Ελλάδα, όπως τουλάχιστον τις γνωρίζαμε από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα (2013), έχουν ανεπιτρεπτί τελειώσει. Ακόμα κι αν αλλάξει ο εκλογικός νόμος, είτε με τη μείωση των εδρών που έδινε ως μπόνους στο πρώτο κόμμα, είτε γίνει πιο αναλογικός (πάγιο αίτημα της αριστεράς, όσο τουλάχιστον είχε μονοψήφια ποσοστά – βλ. ΣΥΡΙΖΑ) οι κυβερνήσεις συνεργασίας ήρθαν και στη χώρα μας. 
Το θέμα είναι πως θα μπορούν οι κυβερνήσεις αυτές να επιβιώσουν και οι κυβερνητικοί εταίροι να συνεννοούνται μεταξύ τους. Ακόμα πιο παράδοξο μπορεί να ακούγεται το γεγονός πως τέτοιου είδους συνεργατικές κυβερνήσεις είναι πιθανό να εξαντλούν τετραετία, κάτι που επίσης δεν συνηθίζεται στην Ελλάδα, τουλάχιστον από το 2004 και μετά. Σταθερή κυβέρνηση είναι αυτή που στηρίζεται έντονα πλειοψηφικά μέσα στη Βουλή και όχι αυτή στην ψήφο ενός ή δύο βουλευτών, συνήθως ενός από την εκλογική περιφέρεια της Άνω Μαγούλας και ενός της Κάτω Μαγούλας! Θυμίζω το θλιβερό φαινόμενο Κατσίκη και κάποιων ελάχιστων άλλων στην τελευταία κυβέρνηση Καραμανλή, οι οποίοι αν απέσυραν την στήριξή τους από την κυβέρνηση ουσιαστικά θα ήταν αυτοί που θα αποφάσιζαν για πρόωρες εκλογές.
Το επόμενο θέμα είναι πως μακροημερεύει μια συνεργατική κυβέρνηση κάτω από συνθήκες κρίσεις, όπως αυτή που βιώνει η χώρα στην παρούσα φάση. Πως δηλαδή μπορεί να παίρνει επώδυνες αποφάσεις, ξεπερνώντας τα εσωκομματικά εμπόδια που εμφανίζονται στις κυβερνητικές συνιστώσεις χωρίς να χάνει τη δυναμική της αλλά και τη σταθερότητα της. Πως θα μπορέσει ο «αριστερός» Κουβέλης να συγκλίνει με τον «δεξιό»; Σαμαρά, και τον Βενιζέλο ταυτόχρονα να προσπαθεί για αύξηση των πενιχρών του εκλογικών αποτελεσμάτων. Ας μη γελιόμαστε. Μόλις δουν ή αισθανθούν ότι η χώρα τίθεται έκτος κίνδυνου, τότε θα αρχίσουν τα νταούλια. Βεβαίως η χώρα θα αργήσει να βγει από τα τούνελ. Στην κρίση αυτή οδηγηθήκαμε μετά από χρόνια κραιπάλης και η έξοδος από αυτή είναι επίσης θέμα ετών.
Ας μη βιαστούν λοιπόν οι κυβερνητικοί εταίροι να κοιτάξουν αλλού και κυρίως στο εσωτερικό των κομμάτων τους. Το πρόβλημα της χώρας θα λυθεί μόνο αν αναχθεί σε εθνικό πρόβλημα, κάτι δηλαδή σαν επίθεση από τους πιο μισητούς μας εχθρούς. Και για να στηρίξουν τις όποιες ουσίες, οι Έλληνες θα πρέπει να δουν ότι τα κόμματα και οι ηγεσίες τους, πρώτοι και καλύτεροι απέναντι σε μια τέτοια απειλή, ενωμένοι, προσπαθούν να το αντιμετωπίσουν. Τότε και μόνο τότε και ο λαός δεν θα διστάσει να κάνει τις θυσίες που απαιτούνται. Εθνικό θέμα λοιπόν η κρίση και όχι υπόθεση ενός πρωθυπουργού ή μίας κυβέρνησης.
