Αιτίες η έλλειψη παιδείας και η μη λειτουργία των θεσμών
Σε κάθε πολιτική ή κοινωνική κρίση έχουμε πάρει θέση. Το οφείλουμε ως μέσο ενημέρωσης και επικοινωνίας, ανεξαρτήτως αν συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος μαζί μας. Βρισκόμαστε πιθανώς στην κορύφωση της κοινωνικής κρίσης που διέπει η χώρα, κάτι που δεν το αντιληφθήκαμε από το θάνατο του 34χρονου στο Κερατσίνι, ούτε από το ότι στελέχη της Χρυσής Αυγής οδηγήθηκαν στη δικαιοσύνη. Ούτε πέσαμε από τα σύννεφα, κάτι που συνηθίζεται και στο χώρο μας –αρκεί να παρακολουθήσει κανείς ένα δελτίο ειδήσεων τις τελευταίες ημέρες. Η κρίση είναι βαθιά κοινωνική, προϋπήρχε, δεν την έφεραν τα μνημόνια. Αυτά απλώς την επέτειναν με το χειρότερο τρόπο, συνεχίζοντας την αποδόμηση της κοινωνίας. Βαθύτερη αιτία όλων που διαδραματίζονται σήμερα; Η έλλειψη παιδείας και η μη λειτουργία των θεσμών στο ακέραιο…
«Έπρεπε να πεθάνει ένας νέος άνθρωπος για να προχωρήσουν οι αρχές στη δίωξη της Χρυσής Αυγής;»: Εύλογο, αντικειμενικά, το ερώτημα, καθώς υπήρχαν δείγματα «δυνατά», «άστοχο» δε, κατά άλλους, αφού οι ελληνικές αρχές προχώρησαν στην «πρωτοτυπία» σύλληψης βουλευτών του κοινοβουλίου με την κατηγορία της συμμετοχής τους σε εγκληματική οργάνωση.
Η μη προφυλάκιση όλων των συλληφθέντων, που δε σημαίνει βέβαια αθώωση όσων αφέθηκαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους, γέννησε φυσιολογικά έντονο προβληματισμό στον κόσμο που παρακολουθεί τις εξελίξεις και ένα αίσθημα ελλείμματος δικαιοσύνης. Διότι, και μόνο στη συνείδησή του κόσμου, εντυπώνεται το «αφέθηκαν ελεύθεροι», κι ενώ πριν λίγες μέρες τα ίδια πρόσωπα μεταφέρονταν με χειροπέδες. Και η σύγχυση συνεχίζεται…
Αυτά είναι τα «τωρινά», που θα έχουν και συνέχεια. Τι κάνει το κράτος όμως; Τι έκανε για να μη φτάσει το πράγμα ως εδώ; Τι έκανε για να προστατεύσει πρώτα τον «εαυτό» του, με αποτέλεσμα σήμερα να μιλάμε για αποδόμησή του; Γιατί, κράτος δεν αποτελεί μόνο η εκάστοτε κυβέρνηση. Όπως αναφέραμε στην αρχή, η έλλειψη παιδείας είναι το σημείο από όπου ξεκινούν όλα. Πόσο μάλλον, όταν αυτή συνδυάζεται με την ανεργία, την απελπισία και την ανέχεια, που απογειώνουν τις λογικές του μίσους, όταν κάποιος ψάχνει κάπου να ακουμπήσει, να βοηθηθεί, να εκτονωθεί, να τιμωρήσει…
Είναι πολύ ανησυχητικό, επίσης το γεγονός, όπως μαρτυρούν δάσκαλοι, ότι το φαινόμενο της επιλογής της ιδεολογίας του μίσους, ως έκφραση «πατριωτισμού» και επιβολής σε βάρος άλλων, έχει εισέλθει στα σχολεία και τις μικρές και εφηβικές ηλικίες. Σε άτομα δηλαδή, που εκκολάπτονται συνεχώς και φυσιολογικά αναζητούν μια ταυτότητα και την ύπαρξη μέσα σε σύνολα.
Θα συνέβαιναν τα παραπάνω αν οι θεσμοί είχαν μεριμνήσει για αυτό; Θα υπήρχαν τέτοια φαινόμενα αν το σύστημα εκπαίδευσης δεν παρήκμαζε, αντί να αναβαθμίζεται, από τα πρώτα χρόνια του σχολείου έως τη φοίτηση στο τριτοβάθμιο επίπεδο; Θα συνέβαιναν όλα τα «κακώς κείμενα» αν υπήρχε κοινωνικό κράτος, ή αν το πελατειακό κράτος δεν απογείωνε την «ανισονομία» και την αναξιοκρατία, «αποχαυνώνοντας» ανθρώπους με νοοτροπίες βολέματος για τους εαυτούς τους και υποχρέωσης απέναντι στους «προσωπικούς ευεργέτες»; Θα φτάναμε στο «σήμερα», που έχει υποθηκεύσει το «αύριο», με τις ευλογίες των κυβερνώντων μας; Δε νομίζουμε…
Το σύνολο των κοινωνικών και θεσμικών μας δομών πρέπει να κάνει μια επανεκκίνηση, την οποία πρέπει να αναζητήσουμε όλοι. Και η οποία θα ξεκινήσει πρώτα μέσα στην οικογένεια, μετά στο σχολείο, στο χώρο εργασίας, στη συνύπαρξη μέσα στον κοινωνικό χώρο. Ο κρατικός μηχανισμός -ό, τι έχει απομείνει από αυτόν- έτσι, θα αναγκαστεί να ακολουθήσει…