ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: emmakoum@otenet.gr 
Μιλούσα τις προάλλες με μια παλιά μου συμφοιτήτρια. Ψαγμένο και προσγειωμένο άτομο, φωτεινός άνθρωπος, ισορροπημένη γυναίκα, ευχάριστος συνομιλητής, μητέρα πρόσφατα. «Πολλοί οι τοξικοί άνθρωποι γύρω μας», μου έλεγε. Ψαγμένη έκφραση που δεν την ακούς από συνηθισμένους ανθρώπους. Τοξικοί άνθρωποι γύρω μας που χύνουν δηλητήριο σε κάθε ευκαιρία, σκέφτομαι. Τόσες φορές μας έχει συμβεί και μια κουβέντα το αποκαλύπτει. Φλασιά; Μάλλον.
Είναι χαρακτηριστικός ο τύπος ενός τέτοιου τοξικού ανθρώπου. Σφιγμένα χείλη, μίζερο συναίσθημα. Εγωισμός, σκληρό βλέμμα, μαύρη διάθεση. Λύκος μοναχός. Ξεχασμένος, τρομακτικός, μελαγχολικός, ύπουλος. Πεινασμένος από αγάπη και συναίσθημα που δεν έμαθε να δουλεύει. Κι όλο γίνεται πιο σκαιός, πιο καχεκτικός, πιο σκοτεινός, πιο κακομοίρης. Φοβισμένο αγρίμι που κρύβει τη δειλία του στην επιθετικότητά του. Άτομο χωρίς μπέσα, χωρίς λόγο, χωρίς φιλότιμο, χωρίς εμπιστοσύνη. Άνθρωπος με βιασύνη να πάρει χωρίς να δώσει. Οντότητα που αγοράζει χωρίς να πληρώσει. Βλέμμα καχύποπτου που σε κοιτάζει και σε σκανάρει από την κορυφή ως τα νύχια, σε σημείο που σου έρχεται να τον ρωτήσεις αν οι ακτινογραφίες σου βγήκαν καλές. Κι ένας σωρός άλλα κοσμητικά επίθετα που σκέφτεσαι για εκείνον. Και δεν τα λες.
Κάποτε μου είχε πει κάποιος ότι πρέπει να προσέχω τα χαρακτηριστικά του προσώπου των ανθρώπων και ειδικά τα χείλη τους. Αν, μεγαλώνοντας ο άνθρωπος, στενεύουν τα χείλη του είναι από τη τσιγκουνιά του, από τη μιζέρια του. Αν όμως τα χείλη του χοντραίνουν καθώς μεγαλώνει, έχει μεγάλη καρδιά. Δεν συνηθίζω να βάζω σε κουτάκια τις σκέψεις μου, αλλά ώρες-ώρες κοιτάζω τα χείλη εκείνων που δεν μου γεμίζουν το μάτι και αναρωτιέμαι πόσο σωστή είναι αυτού του είδους η κατάταξη. Πολλές φορές πιστεύω ότι είχε δίκιο εκείνος ο άνθρωπος.
Γενναίος και σπουδαίος δεν είναι εκείνος που δεν έχει γεννηθεί σε ευνοϊκό περιβάλλον και πασχίζει να αλλάξει τη ρότα της μοίρας του. Σε τούτη τη ζωή και γεννιέσαι και γίνεσαι. Αν δεν γεννηθείς δεν γίνεσαι και αν δεν γίνεσαι καλύτερος είναι προτιμότερο να μην είχες γεννηθεί. Γιατί η γέννηση ενός ανθρώπου φέρνει ελπίδα και χαρά. Δίνει νόημα και συνέχεια στη ζωή, δίνει αξία στους γονείς, φέρνει την προσδοκία για κάτι καλύτερο που εμείς δεν μπορέσαμε ή δεν προφτάσαμε να κάνουμε. Από αυτό τον κόσμο πέρασαν πολλοί κι έφυγαν, άλλοι αθόρυβα, άλλοι με κρότο, κι άλλοι με λάμψη και υστεροφημία. Ο καθένας επιλέγει πως θα ζήσει και σε μερικές περιπτώσεις και πως θα πεθάνει. Ο καθένας ξέρει βαθιά μέσα του που πρέπει να πει: «φτάνει».
Ευτυχώς πια, έχω φτάσει σε ένα σημείο που μπορώ να αναγνωρίζω τους τοξικούς ανθρώπους. Οι ίδιοι βαυκαλίζονται χωρίς να έχουν πάρει είδηση τι τους συμβαίνει, θωπεύουν τον εαυτό τους και κατηγορούν τους άλλους. Θεωρούν εαυτούς θύματα και τους άλλους θύτες. Παλιά ήμουν καλός, συγχωρούσα, έδινα ευκαιρίες. Τώρα στέρεψα, στέγνωσα, κουράστηκα. Ούτε σε εκείνους δίνω πλέον ευκαιρίες, αλλά ούτε και στον εαυτό μου να επαναλάβει τα λάθη του παρελθόντος. Κι ας έχω τόσο αξόδευτο συναίσθημα μέσα μου κι ας έχω αγαθές προθέσεις. Υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά αξίζουν και την αγάπη μας και το σεβασμό μας. Άνθρωποι που τα κέρδισαν με το σπαθί τους χωρίς να τους τα χαρίσουμε. Εκείνοι που στέκονται δίπλα μας και σε κάθε αντιξοότητα μας πιστεύουν και μας στηρίζουν. Αυτοί που μας κρατάνε όρθιους, αυτοί που μας λένε: «συνέχισε». Έχουν καλή ψυχή, αστραφτερό μυαλό, καθαρή ματιά, λαμπερό χαμόγελο. Σε αυτούς δίνω πλέον χρόνο στην καθημερινότητά μου. Αυτούς ευγνωμονώ. Γιατί όπως λέει κι ο ποιητής «δεύτερη ζωή, δεν έχει». Για αυτό σε τούτη τη ζωή θα τους ανταποδώσω. Όσο μπορώ κι όσο αντέχω.