Εγώ υποστηρίζω ότι υπάρχει καλή και κακή βία, αν όμως εσύ επιμένεις να κουνάς το δάκτυλο σου νομίζοντας ότι κάτι λες, όπως ότι δεν υπάρχει καλή και κακή βία, καλώντας την αριστερά να υπογράψει δήλωση νομιμοφροσύνης, και δεν απαντήσεις στα παρακάτω ερωτήματα είσαι πολλαπλά εκτεθειμένος απέναντι στον Ελληνικό λαό.
Κ. Σαμαρά καταδικάζεις το Ρήγα Φεραίο όπως τον καταδίκασε η κεφαλή της τότε εκκλησίας;
ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ: Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ. Άρθρον 35. Όταν η διοίκηση βιάζει, αθετεί, καταφρονεί τα δίκαια του λαού και δεν εισακούει τα παράπονά του, το να κάνει τότε ο λαός, ή κάθε μέρος του λαού, επανάσταση, ν’ αρπάξει τ’ άρματα και να τιμωρήσει τους τυράννους του, είναι το πλέον ιερόν απ’ όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητο απ’ όλα τα χρέη του…… Αν δεν τον αποκηρύξεις είσαι μεγάλος ψεύτης
Να βγεις δημοσίως και να αποκηρύξεις το Διονύσιο Σολωμό:
«Κατεβαίνουνε, και ανάφτει του πολέμου αναλαμπή το τουφέκι ανάβει, αστράφτει, λάμπει, κόφτει το σπαθί. /Γιατί η μάχη εστάθη ολίγη; Λίγα τα αίματα γιατί; Τον εχθρό θωρώ να φύγει και στο κάστρο ν’ ανεβεί./ Ακούω κούφια τα τουφέκια, ακούω σμίξιμο σπαθιών, ακούω ξύλα, ακούω πελέκια, ακούω τρίξιμο δοντιών./ Με τα μάτια τους γυρεύουν όπου είν’ αίματα πηχτά, και μες στα αίματα χορεύουν με βρυχίσματα βραχνά/ Κοίτα χέρια απελπισμένα πώς θερίζουνε ζωές! Χάμου πέφτουνε κομμένα χέρια, πόδια, κεφαλές,/ και παλάσκες και σπαθιά με ολοσκόρπιστα μυαλά, και με ολόσχιστα κρανία, σωθικά λαχταριστά./ Παντού φόβος και τρομάρα και φωνές και στεναγμοί παντού κλάψα, παντού αντάρα, και παντού ξεψυχισμοί./ Σαν ποτάμι το αίμα εγίνη και κυλάει στη λαγκαδιά, και το αθώο χόρτο πίνει αίμα αντίς για τη δροσιά./ Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά, και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!».
Σαμαρά με το θεώρημα σου «καταδικάζετε τη βία απ΄ όπου κι αν προέρχεται;» τι έχεις να πεις; Τον… καταδικάζεις το Διονύσιο Σολωμό. Διαφορετικά είσαι μεγάλος ψεύτης
Κ. Σαμαρά αν γνωρίζεις ότι το 1821 κάποιοι ξεσηκώθηκαν ενάντια στην τότε Οθωμανική αυτοκρατορία και ενάντια στην θέληση της τότε ενωμένης Ευρώπης του Μέτερνιχ με τον Κολοκοτρώνη να φωνάζει φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους. Αν δεν αποκηρύξεις το γέρο του Μωριά, είσαι μεγάλος ψεύτης.( και ο σημερινός πρωθυπουργός της Ελλάδας θέλοντας να δηλώσει την πλήρη υποταγή του φωνασκεί προσκυνημένος μπροστά στα αφεντικά του, ότι όποιος αντιστέκεται ενάντια στην ΕΕ και ΝΑΤΟ είναι το ίδιο με τα αποβράσματα της. Χα για δες τι σύμπτωση!).
Κ. Σαμαρά αν έχεις ακουστά το 1789 έγινε η Γαλλική επανάσταση με πολύ βία που όμως άλλαξε τον κόσμο. Αν δεν την αποκηρύξεις είσαι μεγάλος ψεύτης
Κ. Σαμαρά αν έχεις ακουστά για κάποιο Ζαν Ζακ Ρουσσώ έλεγε : Ο σφετεριστής της εξουσίας είναι αφέντης μόνο για όσο διάστημα είναι ισχυρότερος και μόλις γίνει δυνατό να εκδιωχθεί δεν μπορεί να διαμαρτυρηθεί για τη βία. Η εξέγερση είναι το ίδιο νόμιμη… Η βία και μόνο τον στήριζε, η βία και μόνο τον ανατρέπει. Αν δεν τον αποκηρύξεις είσαι μεγάλος ψεύτης
Κ. Σαμαρά οι δούλοι στην Ρώμη χρησιμοποίησαν πολύ βία για να ελευθερωθούν Αν δεν τους αποκηρύξεις είσαι μεγάλος ψεύτης
Κ. Σαμαρά το κράτος που υπερασπίζεσαι σκότωσε Πέτρουλα, Λαμπράκη, Μπελογιάννη , Μπλουμπίδη, Τεμπονέρα και χιλιάδες λαϊκούς αγωνιστές επώνυμους και ανώνυμους, και έχεις το θράσος να μιλάς ότι είσαι ενάντια στην βία. Από την παρουσία των μνημονίων στην Ελλάδα οι ενέκοι πρωθυπουργοί χρησιμοποίησαν την πιο άγρια βία με ξύλο με χημικά ενάντια σε χιλιάδες λαού που αντιστάθηκε με αξιοπρέπεια ενάντια στον αφανισμό του.
Αν δεν καταδικάσεις τον Πρωθυπουργό Σαμαρά και τους προηγούμενους πρωθυπουργούς σφουγγοκωλάριους των δανειστών για την ανείπωτη βία, ΕΙΣΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ ΨΕΥΤΗΣ.
Δεν έχω καμιά αυταπάτη ότι ούτε θα το διαβάσεις ούτε ότι θα πάρεις θέση εγώ όμως είμαι υποχρεωμένος να υπερασπισθώ την άποψη μου περί καλής βίας όσο και να ακούγεται κακόηχα. .
Η βία δεν είναι ένα σύγχρονο κοινωνικό φαινόμενο, ή ένα φαινόμενο που με κάποιο τρόπο είχε «λυθεί» και ξαφνικά «κλιμακώνεται ανησυχητικά». Η δημιουργία των τάξεων είναι αυτή που γέννησε το κράτος ως μηχανισμό βίας, μηχανισμό κυριαρχίας και επιβολής των εκμεταλλευτών στους εκμεταλλευομένους. Η εκμετάλλευση της εργασίας γέννησε τη βία ως μέθοδο επιβολής της θέλησης της άρχουσας τάξης.
Τέτοιο όργανο ταξικής κυριαρχίας είναι και το καπιταλιστικό κράτος σε όλες του τις μορφές: ακόμα και η αστική δημοκρατία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η δικτατορία της αστικής τάξης, που με τη βία, πότε καλυμμένη και πότε ανοιχτή, επιβάλλει την κυριαρχία του συστήματος της. Ο καπιταλισμός επικράτησε ως σύστημα σε βάρος της φεουδαρχίας όχι «ειρηνικά», αλλά ως αποτέλεσμα άσκησης πολύμορφης βίας σε βάρος την παλιάς τάξης πραγμάτων. Οι φεουδάρχες εξάντλησαν τα περιθώρια βίας για να κρατηθούν και η ανερχόμενη τότε αστική τάξη χρησιμοποίησε τη βία για να επικρατήσει, για να κατακτήσει την πολιτική εξουσία.
Οι αστικές επαναστάσεις, όπως η Γαλλική Επανάσταση, η διαδικασία συγκρότησης των εθνών-κρατών, οι εθνικό-απελευθερωτικές αστικές επαναστάσεις, όπως ήταν και η Ελληνική Επανάσταση, αποτελούν βασικά κομμάτια αυτής της πάλης ανάμεσα στο τότε παλιό και το τότε καινούργιο, της βίαιης ταξικής πάλης που οδήγησε στην επικράτηση του καπιταλισμού. Ήρθε ο καιρός νομίζω την θέση του καπιταλισμού να πάρει ο σοσιαλισμός. Επιδίωξη του σοσιαλισμού είναι να θέσει τις βάσεις για μια άλλη κοινωνία όπου οι ταξικές αντιθέσεις όλο και περισσότερο θα αμβλύνονται έως ότου καταργηθούν και περάσουμε σε μια άλλη κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αντίθετα η φασιστική βία τύπου Χρυσής Αυγής αυτό που υπόσχεται είναι η διαιώνιση της βίας με αρχηγούς και στρατιώτες για την διαιώνιση του συστήματος εκμετάλλευσης στηριζόμενο στη βία..
Για τη σοσιαλιστική επανάσταση η βία είναι το μοναδικό μέσο εξουδετέρωσης της αστικής, φασιστικής βίας, όπως στο παρελθόν η αστική βία ήταν το μέσο εξουδετέρωσης της φεουδαρχικής βίας. Το μέγεθος και οι μορφές της επαναστατικής βίας εξαρτώνται από το συσχετισμό δυνάμεων και κυρίως την αντίδραση της αστικής τάξης κατά τη σύγκρουση, τα μέσα που θα είναι σε θέση να αντιπαραθέσει, καθώς και το διεθνή συσχετισμό.
Σε κάθε περίπτωση όμως η πείρα του επαναστατικού εργατικού κινήματος διδάσκει ότι χωρίς την επαναστατική βία είναι αδύνατο να τσακιστεί η αντίσταση των εκμεταλλευτών. Όσες φορές το εργατικό κίνημα έπεσε στο λάθος ότι μπορεί η εργατική τάξη να πάρει την εξουσία μέσω των αστικών θεσμών, εξασφαλίζοντας την κοινοβουλευτική πλειοψηφία ή σε συμβιβασμό με αυτούς τους θεσμούς, το αποτέλεσμα ήταν είτε να ενσωματωθεί στη στήριξη της κυριαρχίας των εκμεταλλευτών είτε να ηττηθεί θρηνώντας εκατόμβες θυμάτων. Μην ξεχνάμε το παράδειγμα της Χιλής με τον Αλιέντε και τους χιλιάδες νεκρούς..
Η αστική τάξη, όπως και κάθε εκμεταλλεύτρια τάξη πριν από αυτήν, προσπαθεί να θωρακίσει την εξουσία της. Βάζει πολύμορφα στο στόχαστρό της την επαναστατική βία: πότε με το να τη συκοφαντεί, τσουβαλιάζοντάς την με τις αντιλαϊκές προβοκάτσιες που οργανώνουν και αξιοποιούν οι μηχανισμοί της αστικής τάξης, λαμπρό παράδειγμα οι νεκροί της Μαρφιν. Που έχουν το θράσος να ζητούν από τους αριστερούς να καταδικάσουν το έγκλημα στη Μαρφιν! Λες και οι αριστεροί δεν το καταδίκασαν το έγκλημα. Λες και οι αριστεροί, το εργατικό και λαϊκό κίνημα, να είχαν ποτέ καμία σχέση με τέτοια εγκλήματα, ή με τέτοιες πρακτικές. Λες και οι αριστεροί έχουν πάθει άνοια και δεν θυμούνται ότι κάποτε οι διώκτες τους έφταναν να καίνε οι ίδιοι μέχρι και κοινοβούλιο (Ράιχσταγκ)στην Γερμανία του Χίτλερ, για να λένε μετά ότι «το έκαψαν οι κομμουνιστές».
Υποχρέωση, τελικά, του καθενός – εφόσον σέβεται τον εαυτό του – δεν είναι να εξαντλείται στην «καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται». Είναι η καταδίκη και η αντίσταση στη βία, αλλά από εκεί που πραγματικά προέρχεται. Είναι η καταδίκη, η αντίσταση και η αποκάλυψη της βίας – και όσων κρύβονται πίσω της – που αναπαράγει, ενισχύει, διευκολύνει και «νομιμοποιεί» την καθεστωτική βία.
ΗΛΙΑΚΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ