Ζούμε στη χώρα του υπαρκτού σουρεαλισμού. Η χώρα χρεοκόπησε πριν τρία χρόνια και τα κόμματα που είχαν την διακυβέρνηση της χώρας είχαν την ευθύνη διακυβέρνησης του τόπου τα τελευταία 39 χρόνια προσποιούνται ότι άλλαξαν, σοβαρεύτηκαν και ξανάρθαν να μας σώσουν. Γονυπετείς, υποτακτικοί, υποτελείς και σφιχταγκαλιασμένοι μεταξύ τους τα δύο κόμματα έχουν το θράσος να τιμούν τα μεγάλα όχι του δύσμοιρου αυτού λαού, σαν να απευθύνονται σε ηλίθιους. Ή μήπως έχουν δίκιο? Ο Βύρων Πολύδωρας σε μία έκρηξη ειλικρίνειας δήλωσε ότι “μπορούμε να παίζουμε με τις λέξεις όσο θέλουμε, με τους ηλίθιους που κυβερνάμε και με τον πόνο τους. Αίσχος!”
Άραγε τι άλλο θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει ένα λαό που στωικά υπομένει την μοίρα του, άβουλα και δειλά θυμίζοντας τον ποιητή? Ένα λαό που υπομένει ανεργία 30%, απώλεια ΑΕΠ 25%, τα υψηλότερα ποσοστά αυτοκτονίας τα τελευταία 50 χρόνια, πτώση εισοδήματος 20% (ποσοστό υπερδιπλάσιο από την αμέσως επόμενη Ισπανία, τα τελευταία τρία χρόνια), 250000 νέοι να μεταναστεύουν στο εξωτερικό, τρομακτική αύξηση των ανασφάλιστων, 30000 διακοπές ρεύματος ΜΗΝΙΑΙΩΣ-εδώ η λίστα των “δυσάρεστων” αριθμών θα μπορούσε να συνεχιστεί αλλά φοβάμαι ότι θα ήταν πολύ “απαισιόδοξη” και “υπονομευτική” του success story του “ουδείς αναμάρτητος” κ. Σαμαρά και του κ. “Απολύτως” Βενιζέλου.
Ναι λοιπόν ας το παραδεχτούμε, ζούμε στη χώρα του υπαρκτού σουρεαλισμού. Στη χώρα που νεοφασίστες με τατουάζ στο μπράτσο την σβάστικα υποκρίνονται τους αντισυστημικούς, ακροδεξιοί ροπαλοφόροι προσποιούνται τους θεσμικούς εγγυητές της δημοκρατίας και των θεσμών έχοντας ασελγήσει πάνω στο σύνταγμα, σοσιαλιστές συνεργάζονται με νεοφιλελεύθερους θιασώτες της Θάτσερ και νοσταλγούς του Πινοτσέτ συνδιαμορφώνοντας το κόμμα των αγορών, κομμουνιστές που μέσα στη χειρότερη κρίση των τελευταίων δεκαετιών κλωνοποιούν την Αλέκα στο πρόσωπο του Κουτσούμπα, περιθωριοποιούν στελέχη τους όπως ο Μπογιόπουλος και πουλάνε το σταθμό τους σε offshore εταιρείες. Ζούμε στη χώρα που ένας πιθηκόμορφος φυρερίσκος με σκοτεινό παρελθόν μιλάει για άρια φυλή και “καθαρά χέρια”, ο πρωθυπουργός της επιδίδεται σε γιγαντιαίες κυβισθήσεις που θα ζήλευε ο Μελισσανίδης δηλώνοντας “ουδείς αναμάρτητος” και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Βαγγέλης Απολύτως Βενιζέλος συνεχίζει να παραδίδει μαθήματα νομιμότητας και αποτελεσματικότητας έχοντας στο βιογραφικό του τον τίτλο τιμής του “χειρότερου υπουργού οικονομικών της ευρωζώνης” (Financial Times).
Στη χώρα που κάθε λέξη τείνει να χάσει το νόημα της. Διάσωση σημαίνει πλέον καταστροφή, ανάπτυξη σημαίνει ανεργία, αποκρατικοποίηση σημαίνει ξεπούλημα, βία είναι το απαράδεκτο εκείνο φαινόμενο που πρέπει να είναι μονοπωλιακό δικαίωμα του κράτους, δημοκρατία το πολίτευμα εκείνο που οι πολίτες ψηφίζουν τους πολιτικούς που υποδεικνύουν τα κυρίαρχα ΜΜΕ, μνημόνιο η συμφωνία εκείνη που ορίζει ότι για να σωθεί μια χώρα πρέπει τάχιστα να μεταβληθεί σε χώρο και να εξοντωθεί ένα μεγάλο μέρος των πολιτών της, σύνταγμα ένα παλαιολιθικό κείμενο που εμποδίζει την ανάπτυξη και την ευημερία των πολιτών άρα πρέπει ενίοτε να αγνοείται επιδεικτικά, και τέλος ψηφοφόρος η ζωντανή απόδειξη της ρήσης ότι “η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα με εξαίρεση όλα τ’ άλλα” (Ουίνστον Τσώρτσιλ).
Η χώρα χρειάζεται επειγόντως ριζική αλλαγή πλεύσης από μία κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας που θα βάλει ως πρωταρχικό της στόχο την καταρχήν επιβίωση του ελληνικού λαού αλλά και την αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας. Αυτό θα γίνει μόνο με ένα νέο Γοργοπόταμο και όχι με νέους Μελιγαλάδες. Μια τέτοια κυβέρνηση θα βρει μπόλικα όπλα στο οπλοστάσιο της (επιτροπή λογιστικού ελέγχου, state of necessity, διεθνής καταγγελία συμβάσεων, μονομερής διαγραφή χρέους, δημοψηφίσματα κτλ). Η μπόχα που διαχέεται από το πτώμα της μεταπολίτευσης είναι πλέον ανυπόφορη. Όσο πιο γρήγορα θαφτεί το πτώμα τόσο πιο σύντομα θα αναγεννηθούμε από τις στάχτες μας. Όσο προσπαθούμε να αναστήσουμε το πεθαμένο τόσο παρεμποδίζουμε την γέννηση του καινούριου. Ζητείται ελπίδα μαζί με μια νέα μεταπολίτευση απεγνωσμένα…
ΥΓ- όταν ένας ενοικιαστής θέλει να διεκδικήσει ένα καλύτερο συμβόλαιο από τον ιδιοκτήτη, τότε πρέπει να είναι έτοιμος να φύγει, αλλιώς δεν θα κερδίσει ποτέ σε μια ενδεχόμενη διαπραγμάτευση-μακάρι να το ΄χει αυτό στο νου της μια μελλοντική κυβέρνηση…