Γράφει ο Κώστας Μανιάς
Ποιος λογικός Έλληνας πολίτης είδε την εξέδρα της παρέλασης στη Θεσσαλονίκη και δεν ένιωσε λύπη και αποτροπιασμό;
Ποιος λογικός Έλληνας πολίτης είδε τα «μπουμπούκια» της εξώρας στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης και δεν ένιωσε ανάμικτα συναισθήματα αναγούλας και αγανάκτησης;
Ποιος λογικός Έλληνας πολίτης είδε τις εκδηλώσεις της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη και το μυαλό του δεν πήγε στον αλήστου μνήμης Παπαδόπουλο;
Ναι! Στον Παπαδόπουλο πήγε το μυαλό όλων μας και ας σταματήσουν τα σχόλια για τραβηγμένο παράδειγμα.
Ναι! Μονάχα ο Παπαδόπουλος θα δημιουργούσε το σιδηρόφρακτο περιβάλλον για να προστατευτεί από τον εχθρικό όχλο, που θα κατέκλυζε τον περιβάλλοντα χώρο. Θα μπορούσε βέβαια κάποιος που θα ήθελε να διακωμωδήσει την υπόθεση, να πει πως τα κάγκελα αποτελούσαν πρόβα για το πόσο θα τους πηγαίνουν. Ας έρθει όμως εκείνη η Άγια ημέρα και στον τομέα αυτό θα τους βοηθήσουν οι άλλοτε ομοτράπεζοι τους, που θα τους περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες.
Αλήθεια από που να ξεκινήσει κανείς και που να τελειώσει. Όταν άκουγα τον ομιλητή να μιλάει για τη χώρα κατασκευής του κάθε όπλου, η αφεντιά μου – όπως υποθέτω και όλοι οι Έλληνες – φούσκωνα από περηφάνια.
Ταυτόχρονα, βέβαια, μου έρχονταν στο νου, – χωρίς να το θέλω, – πόσα άραγε δε θα έδιναν οι χώρες αυτές για να αποκτήσουν μια τέτοια διαφήμιση; Και εμείς σαν καλοί φίλοι, σαν καλοί σύμμαχοι, σαν καλοί μαλάκες τους την προσφέρουμε δωρεάν;
Και μόνο αυτό; Το γεγονός πως ενώ τους τα πληρώνουμε με το αίμα της καρδιάς μας, και με το παραπάνω – λόγω μίζας, – εκείνοι – όπως έχει αποδειχτεί όποτε χρειαστεί να τα χρησιμοποιήσουμε, – μας τα δίδουν πειραγμένα, με αποτέλεσμα αλλού να θέλουμε να τα πάμε και αλλού να πηγαίνουν.
Εκεί που στ’ αλήθεια πήγα να νιώσω κάποια περηφάνια ήταν όταν άκουσα πως κάποια οχήματα που μετείχαν στην παρέλαση, ήταν ελληνικής κατασκευής. Βέβαια – σκέφτηκα- η συναρμολόγηση γίνεται από δικά μας χέρια. Δυστυχώς όμως, σύντομα έχασα την περηφάνια, όταν σκέφτηκα πως η απαίτηση των «καλών μας φίλων» είναι να μας την κλείσουν και αυτή τη μονάδα.
Και επειδή οι δωσίλογοι που μας κυβερνούν, μέχρι στιγμής δεν τους έχουν χαλάσει χατίρι, του χρόνου Γερμανικά θα ’ναι κι αυτά.
Ας έρθουμε όμως από εκεί που ξεκινήσαμε.
Όταν άκουγα τον Αβραμόπουλο να λέει πως ο ελληνικός λαός ένιωσε σήμερα περήφανος, για την ετοιμότητα των ενόπλων μας δυνάμεων, μου ήρθαν στο νου, – πάλι χωρίς να το θέλω, – δυο πράγματα. Όταν επικαλούνταν την περηφάνια του λαού, εγώ έβλεπα να περιστοιχίζεται μονάχα από ένστολους που τον φυλούσαν, να μην τον λυντσάρει ο λαός, τον οποίο επικαλείτο.
Και δεύτερον, για ποιο πράγμα να νιώσει ο ταλαίπωρος ο λαός περήφανος; Για μια ψεύτικη δυστυχώς, υπεροπλία, που θέλησε να του σερβίρει; Αφού ο λαός καλά το ξέρει πως τον έχουν ξεβρακώσει, από κάθε πλευρά;
Αντίθετα, ο λαός με τα δρακόντεια μέτρα που πήραν, για την ασφάλεια τους, τους γύρισε την πλάτη.
Η παρέλαση φέτος, έγινε μονάχα για την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, αφού και ο κομπάρσος τους αυτή τη φορά αποφάσισε να τους αφήσει μόνους, λέγοντας μονολογώντας. «Ας όψονται αυτά τα καταραμένα τα υποβρύχια που απειλούν να με στείλουν στην αγκαλιά του Τσοχατζόπουλου».
Μα και ο καημένος ο Αβραμόπουλος, μη νομίζετε. Κι αυτός θύμα της πατριδοκαπηλίας του κόμματός του ήταν. Πολύ θα το ήθελε να μη βρεθεί ξεβράκωτος σ’ ένα εχθρικό περιβάλλον, όπως ήταν το χθεσινό, προστατευόμενος από ένστολους, που μ’ αυτά που τραβούν από δαύτους, μάλλον δε θα ένιωθε καθόλου άνετα.