Κάθε χώρα έχει την ιστορία και την κληρονομιά της. Κάθε λαός έχει και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και συνήθειες που τον δένουν με αυτή τη κληρονομιά. Τις πιο πολλές φορές είναι αιτίες για το ξεχωριστό αυτό συναίσθημα οικειότητας που εμείς οι Έλληνες ονομάζουμε ‘πατρίδα’. Υπάρχουν και λιγότερο συχνές περιπτώσεις βέβαια, όπου με λίγη αυτοκριτική βρίσκει κανείς και σκοτεινά σημεία. Εννοώ τα ελαττώματα ενός λαού, τα οποία θα παραβλέψω προς το παρόν. Ας μιλήσουμε για κάτι απλό. Ας μιλήσουμε για φαγητό.
Πως ξεχωρίζει ένας Κρητικός όταν συνεστιάζεται με μια πολυεθνική παρέα? Εξαρτάται. Αν βρίσκεται στο εξωτερικό, δεν ξεχωρίζει. Πολύ εύκολα όμως, αν βρίσκεται στην Κρήτη. Τις πιο πολλές φορές είναι εκείνος που θα καταναλώσει ‘χοχλιούς’, ‘κουνέλι’, ‘χόντρο’ και άλλα παραδοσιακά εδέσματα ενώπιον κατατρομαγμένων βορειοευρωπαίων συνδαιτυμόνων. Θα προτιμήσει το ‘ντόπιο’ και ‘σπιτικό’ φαγητό.
Ποιος είναι όμως ο ‘τυπικός’ Άγγλος ? Τι τρώει?
Το έψαξα καλά το θέμα και βρήκα μια παράγραφο που περιγράφει περιληπτικά τον μέσο όρο.
Ομολογεί λοιπόν ο Άγγλος συγγραφέας ότι ο τυπικός Άγγλος ‘οδηγεί το Γερμανικό του αμάξι στο Ιρλανδέζικο μπαρ για να πιει Βελγικές μπύρες. Στο γυρισμό σταματάει για ένα Ινδικό κάρυ ή ένα Τούρκικο κεμπάμπ για να το απολαύσει στον Σουηδικό του καναπέ, βλέποντας Αμερικάνικες σειρές στην Γιαπωνέζικη του τηλεόραση. Δεν εμπιστεύεται όμως τίποτα το ξενόφερτο. Ζει στην Αγγλία, την μόνη χώρα που μια παραγγελία πίτσας φτάνει πιο γρήγορα από ένα ασθενοφόρο’.
Αναρωτήθηκα λοιπόν, μετά από τόσα χρόνια στην Αγγλία, ποιο είναι το εθνικό τους φαγητό? Ψάχνοντας, βρέθηκα σε μια ιστοσελίδα που έχει συγκεντρώσει όλες τις παραδοσιακές συνταγές. Η απάντηση σ’ αυτή την ερώτηση δίνεται με φωτογραφίες γνωστών ‘ταχυφαγείων’ : Burger King, McDonalds, Subway, Fish and Chips (ή τηγανιτό ψάρι με πατάτες για εμάς τους Έλληνες). Ο συγγραφέας της σελίδας ομολογεί ότι τα τελευταία χρόνια, το Ινδικό κάρυ και το Κινέζικο φαγητό είναι η πρώτη επιλογή των πεινασμένων καταναλωτών οι οποίοι αποφάσισαν κάποια στιγμή ότι δεν προτιμούν πια το βραστό λάχανο, τα λουκάνικα γεμισμένα με αίμα (Βlack pudding) και το ψωμί από φύκια (Laver Bread).
Οι βόλτες μου στα υπερμεγέθη Αγγλικά Supermarket είναι σαν τον γύρο του κόσμου. Το ογδόντα τις εκατό των τροφίμων είναι προ-μαγειρεμένο, πακεταρισμένο και σταμπαρισμένο με μια σημαία: Ιταλική, Γαλλική, Κινέζικη, Ινδική. Σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις θα δω και μια Ελληνική να κοσμεί ένα μικροσκοπικό κομμάτι μουσακά.
Αν τελικά ‘είμαστε ότι τρώμε’, ο πελάτης των Αγγλικών supermarket είναι ένα οκνηρό μέλος μιας πολυεθνικής παρέας. Όλοι οι λαοί του κόσμου του μαγειρεύουν ενώ αυτός τους κοιτάζει καχύποπτα ή με υπεροψία