Το Εργατικό Δίκαιο τα τελευταία χρόνια βρέθηκε στο στόχαστρο των μνημονιακών πολιτικών, υπήρξε το κατεξοχήν πεδίο εφαρμογής των διαρθρωτικών αλλαγών που επέφεραν τα μνημόνια και οι οποίες αλλαγές ανέτρεψαν τη δομή του ελληνικού κοινωνικού κράτους. Η αρχή της προστασίας, αρχή σύμφυτη με την ίδια την υπόσταση του Εργατικού Δικαίου, υποχώρησε σε σημαντικό βαθμό και έτσι το τελευταίο γνώρισε μία άνευ προηγουμένου απορρύθμιση μέσω των αλλεπάλληλων νομοθετικών μεταρρυθμίσεων κρατικής προέλευσης.
Στο βωμό του δημοσίου συμφέροντος και της διάσωσης της εθνικής οικονομίας θυσιάστηκε κάθε έννοια προστατευτικότητας του εργαζομένου, επικράτησε η ευελιξία και η ελαστικοποίηση των όρων εργασίας σε βάρος πάντα του εργαζομένου και σε όφελος του εργοδότη. Η αρνητική αυτή συγκυρία είχε σαν αποτέλεσμα την ευδοκίμηση και την διάδοση ολοένα και περισσότερων ελαστικών μορφών σχέσεων εργασίας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα τέτοιων μορφών σχέσεων απασχόλησης, γνωστά σε όλους μας από την καθημερινή πρακτική, αποτελούν η μερική απασχόληση, η εκ περιτροπής εργασία, η θέση των εργαζόμενων σε διαθεσιμότητα. Παρατηρούμε, λοιπόν, ότι ενώ ο κανόνας θα έπρεπε να είναι η σύμβαση αορίστου χρόνου που θα δεσμεύει και θα προστατεύει τα συμφέροντα του εργαζομένου απέναντι σ’ αυτά του εργοδότη, λόγω αντικειμενικών πλέον δυσκολιών και, κυρίως, οικονομικών, ο κανόνας έχει γίνει σχεδόν εξαίρεση. Οι κανόνες της εργατικής νομοθεσίας που έχουν θεσπιστεί για την προστασία των εργαζόμενων, ούτως ώστε να εξισορροπηθεί η οικονομική υπεροχή του εργοδότη έναντι του εργαζομένου και να υφίσταται εν τοις πράγμασι η αρχή της ισότητας των οπλών σε μία εργασιακή σχέση, πλέον έχουν υποχωρήσει προς όφελος της εργοδοτικής πλευράς.
Γίνεται εύκολα αντιληπτό στον καθένα μας πόσο έχει επηρεαστεί και απορρυθμιστεί το Εργατικό Δίκαιο κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε και ότι έχει χάσει τον προστατευτικό του χαρακτήρα. Τα συστήματα αυτά που φαίνεται να συμβάλλουν καθοριστικά στην ανακούφιση του εργοδότη λόγω της ελαστικοποίησης που παρατηρείται στους όρους εργασίας, καταλήγουν ιδιαιτέρως επαχθή για τα συμφέροντα των εργαζομένων. 
Είναι, τέλος, άξια μνείας η αλλαγή που επέφερε ο Ν. 3863/2010 σύμφωνα με τον οποίο στη σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου οι πρώτοι δώδεκα μήνες απασχόλησης λογίζονται ως δοκιμαστική περίοδος και ο εργοδότης, πριν τη συμπλήρωση του 12μηνου απασχόλησης του εργαζομένου, απαλλάσσεται, σε περίπτωση καταγγελίας της σύμβασης, από την υποχρέωση καταβολής της αποζημίωσης του εργαζομένου, καθώς και από την υποχρέωση τήρησης της προθεσμίας προειδοποίησής του.
Ας ελπίσουμε στη σύντομη αποκατάσταση της ισορροπίας στα εργασιακά θέματα, καθώς και στην επάνοδο της προστασίας του αδύναμου μέρους των εργασιακών σχέσεων, του εργαζομένου.
Αλεξάνδρα Γ. Χατζηδάκη
Δικηγόρος
Μεταπτυχιακό Εργατικού Δικαίου