Της Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
vlassiamich@yahoo.gr 
Πριν από δύο δεκαετίες καθιερώθηκε η πρώτη Κυριακή του Μαΐου ως η Παγκόσμια Ημέρα Γέλιου. Εμπνευστής της ήταν ο δρ. Μαντάν Κατάρια, ο οποίος πίστευε στις θεραπευτικές ιδιότητες του γέλιου. Είναι κι αυτό ένα είδος, που πλήττεται βάναυσα από το σύγχρονο τρόπο ζωής (όπως η μητέρα, το παιδί, η υγεία μας, το περιβάλλον) και θα πρέπει να το αναδείξουμε, με διάφορες εκδηλώσεις, που στοχεύουν στην ενημέρωση του κοινού σχετικά με τα οφέλη του γέλιου στη ζωή μας.
Οι οπαδοί του κινήματος της Γιόγκας του Γέλιου έχουν οργανώσει κοινωνικά κλαμπ Γέλιου σε διάφορες πόλεις ανά τον κόσμο, όπου οι προσερχόμενοι επιδίδονται σε ασκήσεις αναπνοής και γέλιου για ψυχική ευεξία. Η αναγκαιότητα αυτών των συναντήσεων στη χώρα μας προβάλλεται από τους καθοδηγητές των δράσεων ως επιτακτική, αφού, όπως τονίζουν, οι Έλληνες τα τελευταία χρόνια έχουν μεταβληθεί από τον πιο ανοιχτόκαρδο και γελαστό λαό σε πρωταθλητές στην Ευρώπη χρήσης αντικαταθλιπτικών. Μας παρακινούν, λοιπόν, να βρούμε την ευτυχία μέσα μας, γελώντας ….ανιδιοτελώς. Μια προτεινόμενη άσκηση, που προβλήθηκε και στο youtube, είναι να βάλουμε τα χέρια στις τσέπες μας, να τις κοιτάμε κοιτάξουμε που είναι άδειες, να σηκώσουμε τα χέρια ψηλά και να γελάσουμε, φωνάζοντας «τέλεια, τέλεια»!!
Κανείς δεν αμφισβητεί τη συμβολή του γέλιου στη μακροζωία και στη διαμόρφωση της κοινωνικοποίησης. Αλλά να συναθροιζόμαστε και να γελάμε με τα χάλια μας, αυτό συνιστά ανοησία. Σίγουρα η μεμψιμοιρία δεν ωφελεί. Από την άλλη, η αύξηση των αυτοκτονιών, που έχει εξελιχθεί σε σύγχρονη μάστιγα στην Ευρώπη και τη Β. Αμερική, αναδεικνύει την αναδυόμενη κρίση ψυχικής υγείας. Όσοι, όμως, σπεύδουν να συνδέσουν το φαινόμενο μόνο με την οικονομική κρίση, τα στοιχεία τους διαψεύδουν, καθώς, σύμφωνα με έρευνες, αφενός η συνταγογράφηση αντικαταθλιπτικών έχει διπλασιαστεί σε πλούσιες χώρες κι αφετέρου οι Δανοί που κατέλαβαν σε δημοσκόπηση την πρώτη θέση ως πιο ευτυχισμένος λαός στην Ευρώπη, βρέθηκαν και στη δεύτερη θέση στη χρήση αντικαταθλιπτικών. Επίσης, αξιοσημείωτο είναι πως τα 2/3 των χρηστών καταφεύγουν στα χάπια αυτά, χωρίς να έχουν εκδηλώσει την κλινική μορφή της νόσου, συγχέοντας την κλινική κατάθλιψη με το προσωρινό συναίσθημα της θλίψης, που όλοι λίγο έως πολύ περνάμε, αλλά δε χρήζει φαρμακευτικής αγωγής.
Προφανώς, δεν έχουμε προσδιορίσει με σαφήνεια τη σημασία του όρου «ευτυχία». Τα επεισόδια βίας, που βιώνουμε συχνά στο στενό ή στον ευρύτερο κοινωνικό μας κύκλο, οι σκηνές φρίκης, που παρακολουθούμε σχεδόν καθημερινά στα Μ.Μ.Ε., τα οικονομικά αδιέξοδα που μας συνθλίβουν, η παρατεταμένη ανασφάλεια είναι σκληρές δοκιμασίες για τις ψυχικές αντοχές μας. Ακόμα κι ο σύγχρονος τρόπος διασκέδασης είναι ψυχοφθόρος. Πιο πολύ μας θα ταίριαζε να επιδοθούμε σε ένα κλαυσίγελο για την κατάντια μας, ένα μελαγχολικό σαρκασμό για τον τρόπο ζωής μας, για την αδυναμία μας να αντιδράσουμε σ’ όλους τους περιορισμούς που μας επιβάλλουν, για τα λουκέτα στα μαγαζιά και στα όνειρά μας, για εκείνα που προσδοκούσαμε και δεν πραγματοποιήσαμε, για τις ελπίδες μας που εξανεμίστηκαν, για τα χρόνια που χάθηκαν.
Κυρίως, όμως, είμαστε για κλάματα για τα αδιέξοδα που κληροδοτήσαμε στα παιδιά μας, για την απουσία μας από τη ζωή τους, για την ανικανότητά μας να τα θωρακίσουμε απέναντι στους τόσους κινδύνους που τα περιβάλλουν. Τον Μάιο γιορτάζουμε και μια άλλη διεθνή ημέρα που μόνο βαριά θλίψη μπορεί να επισύρει, την Παγκόσμια Ημέρα Εξαφανισμένων παιδιών (25/5). Το «Χαμόγελο του Παιδιού» οργανώνει κάθε χρόνο τέτοια μέρα δράσεις με πλήθος εθελοντών, επιδιώκοντας την ενημέρωση των πολιτών σε ζητήματα παιδικής προστασίας. Από τον πρόεδρο του Οργανισμού, Κώστα Γιαννόπουλο το πληροφορούμαστε πως το εξειδικευμένο προσωπικό της «116000 Ευρωπαϊκής Γραμμής για τα Εξαφανισμένα Παιδιά» χειρίστηκε πέρυσι 118 περιπτώσεις και βρέθηκαν τα 104 παιδιά, ποσοστό 90%. Πρόκειται για το μεγαλύτερο ποσοστό ανεύρεσης στην Ευρώπη, λόγω της αξιέπαινης συνεργασίας με πολλούς κρατικούς φορείς, που ενεργοποιούνται άμεσα για τη διαχείριση περιστατικών εξαφανίσεων ανηλίκων.
Επίσης, από τα στοιχεία που δίνει η Ελληνική Αστυνομία μαθαίνουμε πως το 2014 διαχειρίστηκαν 369 εξαφανίσεις και βρέθηκαν τα 325 παιδιά, γεγονός που σημαίνει πως κάθε μέρα εξαφανίζεται ένα παιδί στη χώρα μας. Στην Ευρώπη τα στοιχεία είναι ακόμα πιο συγκλονιστικά, καθώς κάθε χρόνο εξαφανίζονται 250.000 παιδιά. Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν καταγραφές για εξαφανίσεις παιδιών από τρίτα πρόσωπα για σεξουαλική εκμετάλλευση, λύτρα ή εμπόριο οργάνων, αλλά, όπως επισημαίνει ο κ. Γιαννόπουλος, οι περισσότερες εξαφανίσεις αφορούν φυγές εφήβων, λόγω των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν μέσα στην οικογένειά τους. Η διαπίστωση αυτή είναι, αναμφισβητήτως, πολύ θλιβερή και χρήζει ιδιαζούσης σοβαρότητας από όλους τους γονείς.