Κι επέστρεψαν οι πέντε μωραί παρθένοι
και κτύπησαν την πόρτα του Νυμφίου
και φώναξαν … 
Κύριε, Κύριε άνοιξέ μας…
άνοιξε μας ,Κύριε, εμείς είμαστε ,
εμείς, που διατηρήσαμε την παρθενία στη ζωή μας ,
εμείς σου κτυπάμε την πόρτα ,Κύριε.
σε παρακαλούμε, άνοιξέ μας…
Κι ευθύς, λόγος ακούστηκε από το Άγιο στόμα του,
ναι ,λόγος ευθύς και δυνατός,
λόγος ,που δεν θέλει κανείς να ακούσει,
ούτε να τον διανοηθεί καθόλου…
λόγος καταδικαστικός…αλλά δίκαιος,
ένας λόγος συνείδησης για τις άλλες γενιές,
ένας λόγος με τρεις λέξεις :
Ουκ οίδα υμάς.
Μας πώς τέτοια απόφαση, γιατί…
αφού σε όλη τους τη ζωή,
ναι, διατήρησαν την αγνότητα και την παρθενία,
αυτό το δύσκολο μονοπάτι
και απαρνήθηκαν όλα τα ανθρώπινα,
όλες τις χαρές τις κοσμικές,
μια πορεία μέσα στην εγκράτεια τους,
αντιπαλεύοντας τα δικαιώματα του εγώ.
Γιατί, λοιπόν, τέτοια απόφαση…
γιατί οι πέντε παρθένοι έγιναν δεκτές ,
ενώ οι άλλες πέντε…
αλίμονο, έμειναν εκτός των γάμων ,
και δεν αναγνωρίστηκαν
και διώχτηκαν …
στερούμενοι της χαράς ,
αυτού του δείπνου σου του μυστικού.
Ναι, δεν είχαν έλαιον…
και ήταν αδύνατον να κρατήσουν αναμμένες τις λαμπάδες τους,
αυτό που έπραξαν οι φρόνιμες παρθένοι,
που ήσαν πανέτοιμες στην άφιξη του Νυμφίου,
έχοντας έλαιον στα αγγεία τους
και όταν μέσης δε νυκτός ακούστηκε ,
«ιδού ο νυμφίος έρχεται»,
τον υποδέχτηκαν με κεκοσμημένες λαμπάδες .
Πράγματι, τα δοχεία τους δεν είχαν έλαιον,
και ήταν άδεια από πράξεις αγάπης
και η λαμπάδα της ψυχής τους,
ήταν αδύνατη να αντέξει το φως του Νυμφίου,
ούτε μπορούσε να κοσμηθεί από πράξεις ελέους,
από πράξεις ευσπλαχνίας για τον συνάνθρωπό,
για τα αδέλφια του Νυμφίου, όλους τους αδύναμους του κόσμου,
όλους τους δυστυχείς και κατατρεγμένους.
Έμειναν ,λοιπόν, έξω από τους γάμους του Νυμφίου,
όπως θα μείνουν και πολλοί άλλοι ,πολλοί από εμάς,
που αδιαφορούμε και αμελούμε…
που δεν κατανοούμε το νόημα της ύπαρξης μας στη γη,
που δεν δίνουμε έλεος , για νάχουμε τότε…
εκείνη τη νύχτα…όταν ακουστεί η κραυγή..
«ιδού ο Νυμφίος έρχεται,
εξέρχεσθαι εις απάντησιν αυτού».
Χριστέ μου,βοήθησέ μας !
Μτ . κε 12
