ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: emmakoum@otenet.gr 
http://soixantedix.blogspot.com/
Είναι δύσκολο το άγγιγμα της πραγματικότητας. Αυτό λεγόταν συχνά στους παλιούς καιρούς της αποικιοκρατίας, όπου ένας εσμός ιερέων, στρατιωτικών, πανεπιστημιακών και κρατικοδίαιτων τσαρλατάνων, ασκούσε τρομακτική πίεση στους νεωτεριστές που ήθελαν να ταρακουνήσουν το «status quo». Αυτή η υποταγή στο φόβο διαιώνισε βασιλείες και αυτοκρατορίες, γιγαντοποίησε κοινωνικές στρεβλώσεις και εξέθρεψε γενιές «γαλαζοαίματων» και ευγενών που ζούσαν με τον κόπο το αίμα των εργατών και των δούλων. Έτσι έγιναν τα οικόσημα και οι δυναστείες. Κι όταν η μεσαία τάξη πίεσε για δημοκρατία και για κοινοβούλιο, εκείνοι πάλι ενδύθηκαν ένα καινούριο μανδύα και έγιναν πρόεδροι, πρωθυπουργοί, βουλευτές και κυβερνήτες. Άλλαξαν οι φορεσιές και οι τίτλοι αλλά τα πρόσωπα έμειναν ίδια με την έννοια της γενεαλογίας και της κληρονομικότητας. Και τότε ο απλός κόσμος κατάλαβε στην αλήθεια ότι είναι δύσκολο το άγγιγμα της πραγματικότητας.
Οι αληθινοί φτωχοί βρίσκονται πεταμένοι σε κάθε γωνιά του πλανήτη και ιδιαίτερα στις κοινωνικές χωματερές του Τρίτου Κόσμου. Φυτοζωούν ανάμεσα σε ακαθαρσίες και πυρηνικά απόβλητα. Τρώνε σκουπίδια και τα πληρώνουν για τροφή. Σέρνονται σαν σκιές ανάμεσα σε σωρούς πτωμάτων και απορριμμάτων. Ο θάνατος μοιάζει οικείος και ενίοτε αποτελεί λύτρωση. Είναι πολλοί, χιλιάδες, εκατομμύρια, δισεκατομμύρια, αλλά είναι τραγικά μόνοι. Δεν μιλάνε, φωνάζουν. Δεν σιωπούν, κλαίνε. Δεν γνωρίζουν, αγνοούν. Δεν πεθαίνουν μια και καλή, πεθαίνουν κάθε μέρα. Δεν εξεγείρονται, υποτάσσονται. Δεν έχουν τροφή, δεν έχουν νερό, δεν έχουν αέρα. Η πραγματικότητα είναι σκληρή, δεν τους θέλουμε στα πόδια μας, αποτελούν μίασμα και πηγή μόλυνσης. Μας χαλάνε την μέρα, πάρτε τους από δω, πάτε τους πιο πέρα.
Από την άλλη πλευρά υπάρχει ο δυτικός, ο ανεπτυγμένος κόσμος. Οι «white collar’s» υπάλληλοι πολυεθνικών και χρηματοοικονομικών εταιρειών, τα «golden boys» των τραπεζικών κολοσσών, οι μεγάλοι διοικητικοί παράγοντες του αθλητισμού, οι εκπρόσωποι των βιομηχάνων, οι πολιτικοί, οι ηθοποιοί, οι ποδοσφαιριστές και ασφαλώς οι δημοσιογράφοι. Κάτω από αυτούς κάποια εκατομμύρια σφουγγοκωλάριων και «αυλικών», πιο κάτω μια ολοένα και πιο συρρικνωμένη μεσαία τάξη και μετά ο λαός, η μάζα, το πόπολο. Η διάρθρωση της κοινωνίας ποτέ δεν είχε ως βάση το δίκαιο και την αξία του κάθε ανθρώπου, παρότι αυτό σε πολλές περιπτώσεις εξυπηρετούσε καταστάσεις και συνέπιπτε. Κάθε φορά που κάποια κοινωνική επανάσταση σιγόβραζε οι άρχοντες πετούσαν μερικά ψίχουλα στο λαό ή του παραχωρούσαν μια επίφαση δικαιωμάτων και ελευθεριών. Όσες φορές αγνόησαν την πραγματικότητα, το πλήρωσαν ακριβά. Οι λαιμητόμοι και οι κρεμάλες αποτελούσαν το εμβληματικό μέσο τιμωρίας, επιβολής τάξης και παραδειγματισμού. Οι δημόσιες εκτελέσεις αλλά και το λυντσάρισμα τυράννων και βασιλέων ήταν στην ημερήσια ατζέντα των περισσότερων κοινωνιών. Κι όλα αυτά για την πραγματικότητα: είτε επειδή κάποιοι την αγνόησαν, είτε επειδή κάποιοι άλλοι θέλησαν αναιδώς να την αγγίξουν.
Με τον καιρό τα πράγματα έγιναν πιο πολύπλοκα, πιο θολά, πιο απρόσωπα. Ενώ η πολιτική έπρεπε να ορίζει την οικονομία, άρχισε η οικονομία να καθορίζει την πολιτική. Η αγορά παλιά ήταν το παζάρι, ο τόπος συνάντησης και ανταλλαγής εμπορευμάτων, η ευκαιρία υλικής αναπαραγωγής της κοινωνίας. Ξαφνικά η αγορά έγινε πληθυντικός: οι αγορές. Η αόρατη δικτατορία που εκφράζεται μέσα από απρόσωπους διεθνείς οργανισμούς, η «no name» παγκόσμια τράπεζα που διογκώνει το έλλειμμα κάθε χώρας και αυξάνει το παγκόσμιο χρέος, η αφανής δύναμη που ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις και επιλέγει καθεστώτα. Οι αγορές που παρεμβαίνουν, που επεμβαίνουν, που δανείζουν, που χρεώνουν, που αποφασίζουν, που κυβερνούν εν τέλει. Κι όταν μια κυβέρνηση ή ένα κοινωνικό κίνημα σηματοδοτεί την «ιεροσυλία» της απόπειρας αλλαγής της πραγματικότητας, ο νέος Θεός των αγορών επεμβαίνει ακαριαία και τσακίζει αυτή την προσπάθεια. Είπαμε: η πραγματικότητα περιέχει τη φτώχεια. Κι η φτώχεια δεν αγγίζεται, δεν πειράζεται, δεν αλλάζει. Μόνο μεγαλώνει.