ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: emmakoum@otenet.gr 
http://soixantedix.blogspot.com/
Από εκείνες που αφήνεις. Αυτές που εσύ δημιούργησες. Τα χρέη κάθε λογής που σε τραβάνε πίσω. Οι υποσχέσεις που έδωσες και δεν μπορείς να τηρήσεις. Οι προσδοκίες που δημιούργησες και αδυνατείς να εκπληρώσεις. Τα συμβόλαια που υπέγραψες και θέλεις να σπάσεις. Τα όνειρα που έκανες και τα παράτησες σύξυλα και μαρμαρωμένα, καταδικασμένα να μείνουν όνειρα. Κάθε σου λέξη, κάθε σου πράξη, κάθε σου βλέμμα που οι άλλοι πίστεψαν, μιμήθηκαν, ακολούθησαν. Κάθε σου φθόγγος με ανάσα αγριεμένη σε ένα ερωτικό παιχνίδι που το ταίρι σου τον πίστεψε, τον έδεσε κόμπο, ναι θηλιά σφιχτή από εκείνες που δεσμεύον και πνίγουν ταυτόχρονα. Για αυτές τις εκκρεμότητες μιλάω, για τα παιδικά αθώα ματάκια που σε κοίταξαν με δέος, που ρούφηξαν κάθε συλλαβή από τα λόγια σου, που πρόδωσες το θαυμασμό της παιδικής τους άγνοιας, που τελικά έπεσαν θύματα της δικής σου επιπολαιότητας και παράνοιας.
Νομίζεις φίλε. Πως οι άνθρωποι τρώνε κουτόχορτο, πως καταπίνουν αμάσητα τα εύκολα όνειρα που τους πουλάς. Πιστεύεις πως ξέρουν καλά αυτά που λένε και πως αγνοούν εκείνα για τα οποία σιωπούν. Πως επειδή χαμογελάνε συγκαταβατικά και σε χαιρετάνε, σε σέβονται κιόλας. Πως επειδή σε έχουν ακόμα ανάγκη, θα τους κουμαντάρεις μια ζωή. Πως τελικά θα κουνάς το δαχτυλάκι σου και όλες οι εντολές σου θα γίνονται πράξη με ένα μαγικό και αυτόματο τρόπο. Νομίζεις πως θα περάσουν όλα από τα χέρια σου, την ώρα που οι εξελίξεις σε προσπερνάνε, τη στιγμή που η ζωή σου κουνάει το μαντήλι. Λάθος..!! Δεν ελέγχεις τίποτα, δεν ορίζεις τίποτα, δεν καθορίζεις εσύ ούτε την ώρα που θα γεννηθείς, ούτε τη μέρα που θα πεθάνεις. Μεγάλωσες, άσπρισαν τα μαλλιά σου και στα ίδια ξαναγυρνάς, πάλι το ίδιο λάθος κάνεις..!!
Οι άνθρωποι μπερδεύουν. Πρόσωπα, καταστάσεις, συναισθήματα. Μην αγαπήσεις ποτέ κάποιον που λέει λιγότερα από όσα ξέρει και καταλαβαίνει περισσότερα από όσα δείχνει. Μείνε μακριά από εκείνους που τους αρέσουν τα ηλιοβασιλέματα, από εκείνους που δεν θέλουν εντάσεις και ανούσιες συζητήσεις. Προσπέρασε αυτούς που ξέρουν τι σημαίνει να είσαι μοναχός και πως είναι να είσαι μόνος. Δεν είναι για σένα αυτή η πάστα των ανθρώπων, δεν μπορείς να αντέξεις την αγάπη τους, δεν είσαι άξιος να σταθείς δίπλα τους. Σε κουράζουν γιατί έχουν άποψη, γιατί θα σου τρίψουν στη μούρη όλα τα λάθη που έκανες, επειδή θα σου θυμίσουν όλα αυτά που δεν έχεις τη δύναμη να ακούσεις. Από τη συναναστροφή μαζί τους δεν θα βγεις ποτέ νικητής, δεν θα είσαι ο ίδιος στην έξοδο, δεν πρόκειται να ενθουσιαστούν με τα κατορθώματά σου, σίγουρα δεν θα σε αφήσουν όπως σε βρήκαν.
Πολλές εκκρεμότητες όμως..!! Καλά, πότε στο καλό πρόλαβες και τις έχτισες; Πότε βρήκες χρόνο να ανοίξεις τόσους πολλούς λογαριασμούς; Που βρήκες το χώρο να τους βάλεις όλους απέναντί σου; Πες μου αν έχεις Θεό, πως τα κατάφερες και συχνάζεις εσύ συνέχεια εκεί που οι πολλοί δεν πάνε; Πως νόμισες πως κάποιοι άνθρωποι θα αγαπήσουν πάνω σου εκείνα που οι άλλοι μισούν θανάσιμα; Ποιος σου είπε πως θα επιλέγεις πάντα εσύ τις μάχες σου και τους εχθρούς σου; Λάθος κατάλαβες καλέ μου φίλε. Ένα κι ένα δεν κάνει πάντα δύο. Τα μαθηματικά δεν μπορούν να προσθέσουν τις ανάγκες των ανθρώπων, δεν είναι ικανά να αφαιρέσουν τα συναισθήματα των ευαίσθητων, δεν γίνεται να πολλαπλασιάζουν την ταχύτητα των ερώτων, δεν είναι δυνατόν να διαιρούν τα δάκρυα σε ποσοστά, κλάσματα και διαιρέτες. Κι εσύ στο παγκάκι καθισμένος, σκεφτικός και πιο σοφός τώρα από ποτέ, να απολαμβάνεις τα ονειρεμένα χρώματα του φθινοπώρου…