Tα προηγούμενα χρόνια δώσαμε μεγάλους αγώνες ενάντια στις μνημονιακές πολιτικές και ό,τι αυτές έφερναν μαζί τους. Αγωνιστήκαμε ενάντια στη λιτότητα, την ανεργία και τους μισθούς πείνας, ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις των κοινωνικών αγαθών και το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, ενάντια στις αντιεκπαιδευτικές πολιτικές, ενάντια στον αυταρχισμό των κυβερνήσεων, το φασισμό και τους πολέμους.
Σήμερα 43 χρόνια μετά την εξέγερση του λαού μας ενάντια στη χούντα, ας αναλογιστούμε ότι ο δρόμος του Νοέμβρη είναι ο δρόμος του επίμονου αγώνα. Πρέπει να συνεχίσουμε τον αγώνα. Τον αγώνα για δουλειά με αξιοπρεπείς μισθούς για όλους, για δημόσια κοινωνικά αγαθά, για το σχολείο που θα μορφώνει και θα εξοπλίζει με κριτική σκέψη τους μαθητές, για τις ελευθερίες μας και την επικράτηση της ειρήνης.
Πέμπτη 17 Νοεμβρίου συμμετέχουμε μαζικά 
Συγκέντρωση 6:00μμ – Δημαρχείο
Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς.
Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις.
Λες: Πολύ καιρό ήλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίζεις. Ήλπιζες τi; Πως ο αγώνας θα ‘ναι εύκολος;
Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες.
Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο δεν έχουμε ελπίδα.
Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει θα χαθούμε.
Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε.
Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του
οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση.
Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
Μπ. Μπρέχτ