Από άκανθες δε μαζεύονται σύκα,
ούτε από τη βάτο συλλέγονται σταφύλια,
και ο άνθρωπος ,έτσι γνωρίζεται…
από τον καρπό της καρδιάς του,
από την αρετή ή την κακία του.
Και το είδος της πράξης είναι το γνώρισμα,
όλο το περιεχόμενό της ,η πρώτη εμφάνιση…
αυτή ,που αμέσως ξεχωρίζει την αλήθεια ή το ψεύδος,
μια πράξη δίχως υποκρισίες, χωρίς ιδιοτέλειες.
Ο θησαυρός της καρδιάς ,λοιπόν, μοιράζει το φως
κι ο θησαυρός της καρδιάς το σκότος.
Εκεί αποθηκεύονται αγάπη και κατανόηση και ευσπλαχνία
κι εκεί λιμνάζουν σκληρότητα και μίσος και πονηρία…
εκεί ο Θεός δοξάζεται κι εκεί πολεμιέται …
Ναι ,απ’ τον καρπό διακρίνουμε το δέντρο,
από τα λόγια της καρδιάς και τις πράξεις,
από την πνοή του Χριστού και τον ενάρετο λόγο,
από το δάκρυ του φτωχού για τον συνάνθρωπό
κι από τον πόνο της καρδιάς για τις θλίψεις του.
Ναι, το δέντρο το καλό εκ του καρπού γινώσκεται,
εκ του καρπού της αγάπης, από το φως το Θεϊκό ,
από την απλότητα και την καλοσύνη της καρδιάς,
από τον αγώνα και τη θυσία για τον πλησίον.
Ναι, το δέντρο το καλόν από Χριστού άρχεται.
