Μνήμη Ευαγγελίας Ταβερναράκη – Ρωμανιουδάκη
Λένε πως, ο άνθρωπος πεθαίνει και τελειώνει, όχι όταν το φθαρτό σαρκίο του καταλήγει στα δύο -το πολύ τρία- μέτρα γης που -πάνω κάτω- του αναλογεί, αλλά όταν πραγματικά σβήσει και ξεχαστεί η μνήμη της ύπαρξής του.
Αυτή είναι μια παραδοχή που προκύπτει από την πείρα της ζωής. Μια επιπλέον παραδοχή τόσο απλή αλλά και τόσο σπουδαία, είναι πως αν πραγματικά αγαπάς τον άνθρωπο με τον οποίο μοιράστηκες το κεραμίδι της ζωής, αυτό το αποδεικνύεις με πράξεις, στάση και συμπεριφορά ζωής. 
Νιώθω την ανάγκη να τα γράψω τούτα, από το καλοκαίρι, όταν ένα βράδυ στην καφετέρια του Σήφη Δουρουντού, ένας καλός φίλος, ο Γιώργος Ρωμανιουδάκης (ο Ρωμανός), άνθρωπος που έχασε πρόωρα τη σύντροφο της ζωής του, την καθηγήτρια Ευαγγελία Ταβερναράκη, μου είπε: «Δεν βαστιέται ο πόνος μου από το θάνατο της γυναίκας μου, αλλά θα τον αντέξω. Λίγο θα γαληνέψω αν καταφέρω, έστω και ένας άνθρωπος να αισθανθεί μια ελάχιστη ανακούφιση σ’ αυτή τη λαίλαπα που περνάμε… Αυτό θα είναι η επιβεβαίωση της μνήμης μου για την Ευαγγελία μου…».
Το είπε ο Γιώργης και το έκανε! Ο Γιώργης, πυροσβέστης, συνταξιούχος πια, στο επάγγελμα, είναι χαρισματικός φωτογράφος. Κάθε φωτογραφία του είναι ένα αυτοτελές ποίημα!
Σκέφτηκε λοιπόν και διέθεσε κάπου ογδόντα από τις καλύτερες φωτογραφίες του, σε μια έκθεση που συνδιοργάνωσε με τη Μητρόπολη Ρεθύμνου.
Οι φωτογραφίες πωλούνται -σε τιμές μάλιστα εντελώς συμβολικές για την αξία τους- και τα έσοδα θα διατεθούν όλα για το φιλανθρωπικό έργο που επιτελεί η Μητρόπολη Ρεθύμνου και Αυλοποτάμου.
Ένα έργο μεγάλο -σε ποσότητα και ποιότητα- που διαχειρίζονται έντιμα και ικανά χέρια, τα χέρια του Μητροπολίτη Ευγένιου, του υπεύθυνου του Φιλοπτώχου παπά-Γιώργη Γαλεράκη και των συνεργατών τους.
Η έκθεση, οπτική απόλαυση αλλά και ψυχική όαση, λειτουργεί ως τη Δευτέρα 29 Οκτώβρη, στο Σπίτι του Πολιτισμού, στην πλατεία Μικρασιατών Ρεθύμνου.
Θα συγκεντρωθούν ίσως χίλια ή δύο χιλιάδες ή πέντε χιλιάδες ευρώ. Δεν έχει και τόσο σημασία το ποσό. Σημασία έχει ότι αυτά θα γίνουν τροφή, θα γίνουν φάρμακα, θα γίνουν ρούχα για συνανθρώπους μας στο Ρέθυμνο, ντόπιους και μη, πολίτες του κόσμου πάντως, που αυτή την ώρα διαβιούν σε συνθήκες ανάγκης, στέρησης ως και εξαθλίωσης.
Ίσως κάποιοι σκεφτούν πως όσα γράφω δίνουν υπερβολική διάσταση σ’ αυτή την απλή και ταπεινή πράξη του Γιώργη. Ίσως και να είναι έτσι, αλλά δεν το νομίζω.
Αν ο καθένας μας -στην ανέχεια ή στην πολυτέλειά του- έκανε κάτι σαν αυτό που έκανε ο Γιώργης, είμαι βέβαιος πως όχι μόνο η κοινωνία μας θα ήταν καλύτερη, όχι μόνο δεν θα είχαμε επιτρέψει τους χαλκάδες της υποτέλειας που μας έβαλαν και αποδεχθήκαμε, όχι μόνο δεν θα υπήρχαν συνάνθρωποι μας γυμνοί στο κρύο και το σκοτάδι (εντός και εκτός εισαγωγικών), αλλά επιπλέον, θα είχαν και τα παιδιά μας να διδαχτούν κάτι σημαντικό στη ζωή τους από μια υπεύθυνη στιγμή και στάση της ανθρώπινης ύπαρξής μας και ύπαρξής τους.
Στο ΧΡΕΟΣ του ανθρώπου, ο Νίκος Καζαντζάκης έβαλε τον πήχη ψηλά. Η δυστυχία όμως είναι ότι εμείς τον ερμηνεύσαμε με δύο διαφορετικές εκδοχές. Φανταχτερά λόγια η μία και ταπεινές πράξεις η άλλη. Ευτυχώς υπάρχουν αρκετοί Γιώργηδες Ρωμανοί που αντιλαμβάνονται τη δεύτερη εκδοχή. Και ίσως με τον καιρό να γίνουν περισσότεροι.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΖΑΝΑΚΑΚΗΣ
* Ο τίτλος της έκθεσης ταυτίζεται με τον τίτλο του σημειώματος αυτού