Οι μέρες περάσανε, και ο γυρισμός στο, όχι και τόσο Ηνωμένο, Βασίλειο, πλησιάζει. Το συνηθισμένο αίσθημα, το οποίο ο Bill Bryson περιγράφει σαν ‘ούτε εδώ, ούτε εκεί’, εντείνεται.
Τόσα χρόνια στο εξωτερικό, σε αφήνουν με μια αβεβαιότητα. Δεν ξέρεις που είναι το ‘σπίτι’ σου. Αιωρείσαι. Ανάλογα με τις περιστάσεις, αλλάζουν και τα συναισθήματα. Όταν πάει κάτι στραβά στην Αγγλία, η Ελλάδα φαντάζει σαν όαση μέσα στην έρημο. Και το αντίστροφο.
Όπως και στην έρημο όμως, πρέπει να θυμάται κανείς ότι απλά πρόκειται περί αντικατοπτρισμού. Όλα είναι μια ιδέα.
Φέτος δε μου λείπει καμία από τις δύο ‘πατρίδες’. Απλά, συνειδητοποιώ ότι τις αγαπώ και τις δύο, με τα προτερήματα και τα ελαττώματα τους.
Λίγο πριν έρθω στην Ελλάδα, τα διεθνή και τα Ελληνικά ΜΜΕ, μιλούσαν για ανάκαμψη. Οι Financial Times εξέφραζαν την έκπληξη τους. Πως γινόταν να έχει τόση ανάπτυξη η Ελλάδα τώρα τελευταία?
Όταν ρώτησα συγγενείς και φίλους, γέλασαν με το αστείο. Ανάπτυξη? Που είναι η κυρία και δεν την απαντήσαμε ακόμα?
Όταν ήρθα, είδα την γενναία πόλη μας να φοράει τα γιορτινά της, παρά τις δυσκολίες, για να υποδεχτεί τους καλοκαιρινούς επισκέπτες. Οι επιχειρήσεις βάζουν τα δυνατά τους για να στηριχτούν και να στηρίξουν την τοπική οικονομία. Και θα τα κατάφερναν μια χαρά, αν τους άφηνε η κυβέρνηση να αναπτυχθούν.
Η βαριά και άδικη φορολογία σε ότι κινείται, ή απλά υπάρχει, είναι σαν τα άστοργα, μητρικά χέρια της Μήδειας. Πνίγει τα παιδιά της. Αυτά που εκείνη γέννησε, και, φυσιολογικά, θα έπρεπε να τα ωθεί για να αναπτυχθούν.
Καχύποπτη και παρανοϊκή όμως, η Μήδεια-Ελλάδα, καταδικάζει την αγορά, την πώληση, την ιδιοκτησία κινητών και ακινήτων, για να θρέψει τα παιδιά… της γειτόνισσας.
Ίσως να μην υπάρχει άλλη επιλογή. Η μαμά-Μήδεια-Ελλάδα, έχει καταχρεωθεί. Ίσως να είμαι σκληρή με τους πολιτικούς μας. Ίσως θα έπρεπε να λυπάμαι γιατί έχουν να καθαρίσουν ένα mega-στάβλο του Αυγεία. Είναι όμως ένα στάβλος, μέσα στον οποίο η Μαμά-Ελλάδα μπήκε, ως τα αυτιά, και με τη θέληση της. Αντιθέτως, τα περισσότερα παιδιά της είναι οι άτυχοι κληρονόμοι των στάβλων, και καλούνται να τους καθαρίσουν με γυμνά χέρια.
Κληρονόμοι όλων εκείνων που η κάθε κυβέρνηση υπόσχεται ότι θα καταργήσει, όμως τους τα πετάει ξανά στα μούτρα με μένος:
Διαφθορά
Αβάσταχτη φορολογία
Ανεργία
Οικονομικό-κοινωνική παλινδρόμηση
Και τώρα, ΕΝΦΙΑ.
Αγαπητοί πολιτικοί, εκλέγεσθε για να υπηρετείτε τους Έλληνες, και όχι για να τους αφανίσετε από το χάρτη.
Αγαπητοί πολιτικοί, δεν θα είστε για πάντα στην εξουσία. Πως θα θέλατε να αναφέρονται σε σας οι ιστορικοί του μέλλοντος?
Τα παιδιά σας μήπως?