Οι ίδιοι άνθρωποι κάθε βράδυ στο ίδιο σημείο
Μια βόλτα στην παραλία του Ρεθύμνου το βράδυ είναι αρκετή για να δει κανείς μια εικόνα όμορφη, ίσως και ξεχασμένη από τη μνήμη μας, που θυμίζει μια άλλη εποχή και προκαλεί το ενδιαφέρον όλων όσων περνούν από εκεί. Σε έναν περίπατό μου στην παραλία, συνάντησα ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, Περιβολιανούς, οι οποίοι μαζεύονται στο ίδιο σημείο κάθε βράδυ για να πουν τα νέα τους και όχι μόνο. Αυτό, πάντως, που τους χαρακτηρίζει είναι η ζωντάνια και το κέφι τους για ζωή…
Τα γεροντάκια αυτά κάποιες φορές είναι λίγα και κάποιες άλλες περισσότερα, αλλά πάντοτε κάθονται στα ίδια συγκεκριμένα παγκάκια. Τι πιο όμορφο και συγκινητικό από αυτό! Αν μη τι άλλο, δείχνει το «δέσιμο» που έχουν κάποιοι άνθρωποι μεταξύ τους, ακόμη και στις σημερινές δύσκολες ημέρες, και εύχεσαι αυτή η εικόνα να κρατήσει για πάντα και να την υιοθετήσουν και οι νεότερες γενιές. 
Τα συμπαθητικά αυτά γεροντάκια χαιρετούν όποιον περνάει από το σημείο αυτό και πολλές φορές πιάνουν την κουβέντα μαζί του. Αυτό που εντυπωσιάζει είναι το πάθος και η ένταση με την οποία συζητούν, λες και είναι «σκασμένοι» για κουβέντα και έχουν να μιλήσουν χρόνια. Όμως αυτό δεν ισχύει, καθώς κάθε βράδυ στο ίδιο μέρος είναι εκεί για να «τα πουν». Συζητούν τα παράπονά τους, τα χρόνια που πέρασαν, τη μοναξιά που αισθάνονται, τα καθημερινά προβλήματα που έχουν να αντιμετωπίσουν, το αύριο που ίσως να είναι χειρότερο από το χθες… Αλλά πάντοτε με γλυκύτητα και με το χαμόγελο ζωγραφισμένο στα πρόσωπά τους.
Εκτός, όμως, από το να συζητούν, κάποιες φορές έχουν μαζί τους μουσικά όργανα και τραγουδούν! Προκαλούν πραγματικά συγκίνηση σε όλους τους περαστικούς και είναι διάχυτη η καλοσύνη και η θετική αύρα που αποπνέουν. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες, άλλωστε, είναι η προσωποποίηση της γαλήνης και της πείρας και το «καταφύγιο» για κάθε νέο άνθρωπο.
Σε μία εποχή που οι άνθρωποι έχουν γίνει μονόχνοτοι, σκεπτικοί, κλεισμένοι στο καβούκι τους και έχουν χάσει την ανθρώπινη επαφή με τους γύρω τους, οι Περιβολιανοί συνιστούν φωτεινό παράδειγμα για ελπίδα. Βλέποντάς τους κανείς, μόνο θετικές σκέψεις μπορεί να κάνει και να πιστεύει ότι όλα θα πάνε καλά.
Συζητώντας μαζί τους, μου είπαν για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, για τη μείωση στις συντάξεις τους, ότι πρέπει να πληρώνουν για την περίθαλψη και τα φάρμακά τους και εξέφρασαν την ανησυχία τους για την ανεργία που μαστίζει τα εγγόνια τους και όλα τα νέα παιδιά. Κάποτε οι άνθρωποι αυτοί ήταν νέοι και η πορεία τους φανερώνει τη θέλησή τους για ζωή και επιβίωση. Έζησαν σε δυσκολότερα χρόνια από τα σημερινά και αυτό δείχνει τη βαθιά τους θέληση για ζωή και σίγουρα η οπτική τους για τα πράγματα ήταν διαφορετική.
Παρόλα τα βάσανά τους, όμως, εκείνοι σκέφτονται θετικά απολαμβάνοντας το σήμερα, την παρέα, τη συντροφικότητα. Χαίρονται πραγματικά την κάθε τους στιγμή και αυτό είναι ό, τι πιο ελπιδοφόρο. Έχοντας περάσει πόλεμο, πείνα και αληθινές δυσκολίες, εκείνοι στέκονται στο ύψος τους και ευελπιστούν ότι τα πράγματα θα καλυτερέψουν. Άλλωστε, αυτό το μήνυμα θέλουν να περάσουν και στις νεότερες γενιές, δηλαδή ότι μόνο με αγώνα και προσπάθεια θα αλλάξει η υπάρχουσα κατάσταση.
Τους ανθρώπους αυτούς της τρίτης ηλικίας, λοιπόν, οφείλουν να έχουν ως παράδειγμα οι νέοι σήμερα γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα και να ανταποκριθούν και οι ίδιοι στις δυσκολίες της σύγχρονης ζωής. Μακάρι όλοι να μπορέσουμε να ακολουθήσουμε τις συμβουλές των παλαιοτέρων και να περάσουμε τη ζωή μας έντονα και αληθινά, έχοντας πάντα στο μυαλό μας την αισιόδοξη και τρυφερή εικόνα των ανθρώπων αυτών στα παγκάκια της παραλίας…
