Του Γιώργου Φιλίππου
Ιδιάζουσα πολιτική προσωπικότητα; «Παραστράτημα» της εποχής; Τυχοδιώκτης; Επαρμένος πολιτικός νεανίας; Δεν ξέρω… Και καλό θα ήταν να μην ξέρετε ούτε εσείς. Ας αφήσουμε επιτέλους την πορεία να γράψει ιστορία. 
Αυτές τις μέρες (αρχής γενομένης της… διευρυμένης ) ο άλλοτε Αλέξης, χειρίζεται την πολιτική τράπουλα της χώρας με μεγάλη μαεστρία. Καθώς λοιπόν τελείωσε και το μνημόσυνο του δικομματισμού βλέπουμε ότι ο Αλέξης τυγχάνει μιας πρωτοφανούς προπαγάνδας. Σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζω και εννοείται ότι δεν ψήφισα Τσίπρα. Στα αυτιά μου όλα όσα έλεγε και λέει ακούγονται αναχρονιστικά αν όχι παράκαιρα.
Και ενώ λοιπόν το «παιδί του λαού» ακούει τα εξ αμάξης, κερδίζει έδαφος. Μα πως είναι δυνατόν; Αφού ο κακός Τσίπρας θέλει τη δυστυχία του λαού, μπορεί να σκεφτεί κάποιος. Και σε αυτό το σημείο ας κάνουμε μια σημαντική σημείωση. Κανένας πολιτικός δεν θέλει τη δυστυχία του λαού, απλά έχουν διαφορετική οπτική και ‘πιστεύω’ για την επίλυση του οποιουδήποτε προβλήματος. Ας αφήσουμε τη συνομοσιολογία.
Ανεξάρτητα από το τι λένε λοιπόν τα media, κακός Τσίπρας δεν υπάρχει, δεν υπάρχει καν κακός Παπανδρέου αν το θέλετε(Το γεγονός ότι το πρόγραμμα του απέτυχε, είναι άλλο θέμα ). Το ζητούμενο είναι ότι ο Αλέξανδρος, πλέον, έδωσε στις μάζες αυτό που δεν έδωσαν ποτέ τα δύο μεγάλα κόμματα. Την σταθερότητα. Ακολουθεί με ακρίβεια αυτά που είπε προεκλογικά. Επίσης σημαντική σημείωση: Εννοείται ότι το πρόγραμμα του Τσίπρα έχει τεράστια ποσοστά αποτυχίας, συνεπώς και δυστυχίας. Αλλά και αυτό επίσης είναι ένα άλλο θέμα.
Ο μεγάλος κερδισμένος των εκλογών(αυτών και των επόμενων) είναι αναμφίβολα ο Αλέξανδρος Τσίπρας. Από τα κατακερματισμένα ποσοστά των προηγούμενων χρόνων κατάφερε να καλύψει το κενό που τόσο εύκολα άφησαν. Καλό θα ήταν λοιπόν να αρχίσουμε να κωδικοποιούμε τον όγκο των πληροφοριών που μας σφυροκοπούν και να ξεχωρίζουμε τα πράγματα.