Της Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
vlassiamich@yahoo.gr 
Ως σύντομο ανέκδοτο θα λέγεται σε λίγο καιρό ο προαναφερθείς τίτλος. Δεν υπάρχει βούληση να αντιμετωπιστούν συμφέροντα, που συνθλίβουν την οικονομία, δεν υπάρχει εθνικό όραμα. Το τρίπτυχο «Μεταρρυθμίσεις-Απασχόληση-Ανάπτυξη» διαγράφεται ως ουτοπική φαντασίωση, παρά τις προτάσεις που κατά καιρούς γίνονται από το Εμποροβιομηχανικό Επιμελητήριο, το Ινστιτούτο Οικονομικής Πολιτικής κι άλλους φορείς έρευνας.
Όποιος βρεθεί σε πόλη, όπου υπάρχουν καταστήματα πολυεθνικών, θα παρατηρήσει πως κάθε μέρα υπάρχει πολύς κόσμος που ψωνίζει, αλλά ειδικά τα Σάββατα γίνεται πανικός. Ουρές στα ταμεία, λες και τα προϊόντα δίνονται δωρεάν. Είδη ένδυσης φτηνά, ενίοτε με δελεαστικές προσφορές: 3 μπλουζάκια σε τιμή 2, ανακύκλωση παλιών ρούχων με αντίτιμο ένα εκπτωτικό κουπόνι. Πώς να επιβιώσουν οι ελληνικές επιχειρήσεις, μόνο οι εθνολάτρες θα τις υποστήριζαν.
Όλες οι ανακοινώσεις των εμπορικών συλλόγων για καθίζηση της αγοράς είναι αντιστρόφως ανάλογες με τα κέρδη των πολυεθνικών. Αύξηση κατά 21% σημείωσαν πέρυσι οι πωλήσεις του σουηδικού ομίλου H&M στη χώρα μας, φθάνοντας τα 121 εκατ. ευρώ από 94,17 εκατ. το 2013. H αλυσίδα, η οποία διατηρεί αυτή την στιγμή τα σκήπτρα της εγχώριας αγοράς ένδυσης με τις υψηλότερες πωλήσεις η Ζara Ελλάς (ισπανικός όμιλος Inditex), το 2014 σχεδόν επταπλασίασε την κερδοφορία της στην Ελλάδα με τα κέρδη προ φόρων να διαμορφώνονται στα 10,77 εκατ. ευρώ από 1,5 εκατ. ευρώ. Ισχυρή κερδοφορία εν μέσω κρίσης παρουσιάζουν κι ο γερμανικός όμιλος Lidl, με τους Έλληνες να προτιμούν τα αρτοσκευάσματα με την κατεψυγμένη ζύμη που πωλούνται σ’ αυτά από το φρέσκο ψωμάκι των εγχώριων φούρνων και μάλιστα να τα πληρώνουν πολύ πιο ακριβά από τους Γερμανούς.
Κι ενώ οι Έλληνες έχουν γονατίσει από μία ισοπεδωτική φορολογική επιδρομή, οι χρυσοφόρες αυτές εταιρείες με τη μέθοδο των ενδοομιλικών συναλλαγών, εξασφαλίζουν φορολογικές ελαφρύνσεις. Το θέμα απασχολεί την Ε.Ε. χρόνια τώρα, καθώς οι φορολογικές συμφωνίες πολυεθνικών εταιρειών με συγκεκριμένες χώρες έχει ως αποτέλεσμα την φοροδιαφυγή δισεκ. ευρώ ετησίως. Στην παγκοσμιοποιημένη αγορά που ζούμε οι τύχες των μικρών χωρών, όπως η δική μας, βρίσκονται στα χέρια αυτών των κραταιών οικονομικών κολοσσών. Εμείς, από την άλλη, με τη δημοσιουπαλληλίστικη νοοτροπία ενισχύουμε τη μετατροπή της Ελλάδας σε χώρα υπαλλήλων. Οι ξένοι θα νέμονται τον εθνικό μας πλούτο κι εμείς θα δουλεύουμε στις εταιρείες τους, είτε αυτές είναι είδη ένδυσης, είτε αφορούν την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων. Κίνδυνος αφελληνισμού σημειώνεται και στα ξενοδοχεία, που αγοράζονται ή κατασκευάζονται με ταχείς ρυθμούς πλέον από πολυεθνικούς ομίλους και ξένους επενδυτές.
Ας βάλει, λοιπόν, στόχο η κυβέρνηση τον σχεδιασμό μιας αναπτυξιακής πολιτικής, αντιμετωπίζοντας εγχώρια και ξένα συμφέροντα, καθώς και την πάταξη της φοροδιαφυγής των πολυεθνικών, απ΄ όπου μπορεί να εξασφαλίσει πολλά έσοδα, κι ας αφήσει αυτή την παράνοια των ατελείωτων εισφορών από τους μη έχοντες. Μπορεί τα πολλά λεφτά να μην φέρνουν ευτυχία, αλλά τα στοιχειώδη εξασφαλίζουν την αξιοπρέπεια.