ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: emmakoum@otenet.gr 
http://soixantedix.blogspot.com/
Ο αναρχισμός με την ευρεία έννοια του όρου αποτελεί ένα ιδεολογικό, πολιτικό και κοινωνικό κίνημα. Αναρχία σημαίνει «άνευ αρχής», δηλαδή χωρίς εξουσία, χωρίς κράτος. Κοινό χαρακτηριστικό όλων των αναρχικών κινημάτων αποτελεί το αίτημα για κατάργηση του κράτους, το οποίο θεωρούν ότι είναι καταπιεστικός παράγοντας που συντελεί στον περιορισμό της ελευθερίας του ατόμου, της ομάδας ή και της κοινωνίας. Αρχικά ο όρος «αναρχία» είχε αρνητική χροιά και περιεχόμενο, επειδή ταυτιζόταν με την κοινωνική αταξία, το χάος στις ανθρώπινες σχέσεις και την έδραση της κοινωνίας στο δίκαιο του ισχυρότερου. Ακόμα κι ο Albert Einstein είχε πει πως: «οι ταξικές διαφορές είναι αντίθετες προς τη δικαιοσύνη μια και είναι βασισμένες στη δύναμη». Ωστόσο, η αναρχία δεν ταυτίζεται απαραίτητα με τη βία, τις βομβιστικές επιθέσεις και τις τρομοκρατικές ενέργειες που στρέφονται γενικά εναντίον του κράτους. Μάλιστα υπάρχουν αρκετές αναρχικές θεωρίες που πρεσβεύουν την εξίσωση της βίας με την αστική ηθική και θεωρούν ότι η βία μπορεί να γίνει δεκτή μόνο ως μέσο αυτοάμυνας. Εν κατακλείδι, ο όρος «αναρχία» όπως τον χρησιμοποιούν οι περισσότεροι αναρχικοί, δηλώνει μια αρμονική, μη εξουσιαστική και αταξική κοινωνία, η οποία στηρίζεται στις δυνατότητες της εθελοντικής συνεργασίας και της αμοιβαίας βοήθειας των ανθρώπων με βάση τον ατομικό αυτοπροσδιορισμό και την προσωπική συμμετοχή.
Στην περίπτωση του φυλακισμένου για ληστεία και συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση Νίκου Ρωμανού έχουμε να κάνουμε με ένα παιδί από εύπορη οικογένεια που βίωσε τον θάνατο ενός φίλου του πριν από έξι χρόνια στα Εξάρχεια. Αυτό και μόνο σαν γεγονός επέδρασε τραυματικά στη μετέπειτα ζωή του. Επειδή η Πολιτεία, όντας φυλακισμένος, του επέτρεψε να δώσει ειδικές εξετάσεις με αποτέλεσμα να εισαχθεί στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, ισχυρίζεται ότι δικαιούται -σε αντίθεση με το νόμο- να παρακολουθεί δια ζώσης μαθήματα και να δίνει εξετάσεις στο Τεχνολογικό Ίδρυμα Πειραιά που έχει επιτύχει. Εκτός όμως του προφανούς υπάρχει και μια εγγενής αντίφαση στο αίτημα του κρατούμενου απεργού πείνας. Ενώ δηλώνει αναρχικός θέλει να σπουδάσει σε κρατικό Πανεπιστήμιο. Δηλαδή, ο αναρχικός που στρέφεται εναντίον του κράτους θέλει να σπουδάσει σε αυτό που απεχθάνεται. Ο παραβάτης του νόμου που αυτόφωρα συνελήφθη, κάνει απεργία πείνας επειδή θα μείνει λίγα χρόνια στη φυλακή. Δηλώνει «αιχμάλωτος πολέμου» και «πολιτικός κρατούμενος». Η παράνοια είναι το λιγότερο που μπορεί να διαγνώσει ένας ψυχίατρος σε αυτή την περίπτωση.
Ναι φίλες και φίλοι. Αν κάποιος κάνει μια ληστεία και συλληφθεί μπορεί να επιστρέψει τα κλοπιμαία και να επιστρέψει στο σπίτι του. Αν κάποιος πυροβολεί αδιακρίτως -όπως ο Αλβανός στο Μικρολίμανο- μπορεί να παραδώσει το όπλο του και να φύγει αφού οι αστυνομικοί του κάνουν μια αυστηρή προφορική σύσταση και του τραβήξουν και το αυτί λίγο. Αν κάποιος κρατάει ομήρους και τους αφήσει ελεύθερους θα πρέπει να τον αφήσουν οι αστυνομικοί να φύγει ανενόχλητος μια και δεν έπαθε τίποτα κανείς. Το ταξικό μίσος που κουβαλούν μέσα τους οι κάθε λογής αναρχικοί μηδενιστικών αντιλήψεων προφανώς δεν διώκεται ποινικά. Διώκεται όμως και καταδικάζεται η έκφραση της βίας από τους πάσης φύσεως εγκληματίες. Και φυσικά η απεργία πείνας του Ρωμανού δεν πρέπει να τον οδηγήσει στην αυτοκτονία, γιατί περί αυτοκτονίας πρόκειται. Στην περίπτωσή του-είτε το κράτος νομοθετήσει υπό πίεση και του δώσει άδεια να παρακολουθεί μαθήματα, είτε πεθάνει από πείνα- η ήττα των δυνάμεων του κράτους είναι δεδομένη. Κανείς δεν εύχεται να πεθάνει ένα νέο παιδί. Η ανθρώπινη ζωή είναι ιερή και αναντικατάστατη. Είναι όμως και πεπερασμένη. Κάποτε τελειώνει. Σε αντίθεση με την ανθρώπινη βλακεία που δεν έχει όρια.
