Με τον 2χρονο ξεσηκωμό του ενάντια στη λαίλαπα των Μνημονίων και την «χούντα» των δανειστών, των τραπεζιτών και της ΕΕ, και με την ψήφο του στις 6 Μάη, το εργατικό – λαϊκό κίνημα πέτυχε μια σημαντική νίκη στο «μαύρο μέτωπο» και την πολιτική του. Η εργατική τάξη στράφηκε στην Αριστερά μαζικότερα από ποτέ. Ενίσχυσε μαζικά την Αριστερά στις κάλπες και άνοιξε νέες δυνατότητες για να ξηλώσουμε τα βάρβαρα μέτρα Οι συνδυασμοί της Αριστεράς απέσπασαν κοντά στα 2.000.000 ψήφους. Η στροφή σημαντικής μερίδας του εκλογικού σώματος, κυρίως τμημάτων της εργατικής τάξης και φτωχών λαϊκών στρωμάτων προς την αριστερά,, έδειξε αφενός μεν την αποδοκιμασία της πολιτικής των μνημονίων και την υποστήριξη μιας άλλης πολιτικής. Αυτό το μεγάλο βήμα μπορεί και πρέπει να δυναμώσει στις κρίσιμες εκλογές της 17ης Ιούνη κι ακόμα περισσότερο στους αγώνες της επόμενης μέρας. Το εκλογικό αποτέλεσμα αποτέλεσε συντριβή για τα αστικά κόμματα, καταγράφει και επιβεβαιώνει την εκτίμησή μας ότι ο λαός δεν θέλει πλέον να κυβερνηθεί με τον παλιό τρόπο.
Οι δυνάμεις του κεφαλαίου δεν είναι διατεθειμένες, δεν είναι σε θέση να επαναδιαπραγματευθούν τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις, να δεχτούν παρέκκλιση απ’ τα συμφωνηθέντα και την πολιτική που απορρέει από αυτά. Η Τρόικα και το ντόπιο κεφάλαιο δεν είναι διατεθειμένες να κάνουν καμία παραχώρηση, καμία πολιτική η οποία έστω να μοιάζει φιλολαϊκή.
Θα προσπαθήσουν με νύχια και με δόντια, με απειλές και εκβιασμούς, με όλα τα μέσα που διαθέτουν, να αναστυλώσουν τα κόμματα του κεφαλαίου που στηρίζουν τα μνημόνια και τις συμφωνίες που απορρέουν απ τις δανειακές συμβάσεις, η τήρηση των οποίων σημαίνει φτώχεια και εξαθλίωση για το λαό, ξεπούλημα και λεηλασία του δημόσιου πλούτου, κέρδη για τους τοκογλύφους και τους κεφαλαιοκράτες. 
Για να αποφύγουμε την καταστροφή και για να δικαιωθούν οι αγώνες υπάρχει άλλος δρόμος! Αυτός της ρήξης και της αντικαπιταλιστικής ανατροπής:
-Άμεση, μονομερής κατάργηση των Μνημονίων, της δανειακής σύμβασης και των αντιλαϊκών νόμων που τα συνοδεύουν
– Διαγραφή του χρέους για να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο που ρουφάει τον πλούτο που παράγουμε και στραγγαλίζει κάθε εργαζόμενο.
– Άμεση ρήξη και έξοδο από ευρώ και ΕΕ, απεμπλοκή από το ΔΝΤ και άλλους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς. Η παραμονή στο ευρώ και την ΕΕ οδηγεί στο χάος και την καταστροφή, στο κλείσιμο εκατοντάδων εργοστασίων και χιλιάδων μικροεπιχειρήσεων, στη μαζική ανεργία, στην φτώχια και τη διάλυση της αγροτικής παραγωγής. Το ευρώ δεν είναι «ασπίδα προστασίας», αλλά εργαλείο κοινωνικού πολέμου που για να σωθεί απαιτεί να θυσιαστούν οι δουλειές, οι μισθοί και οι συντάξεις των εργαζόμενων στην Ελλάδα και ολόκληρη την Ευρώπη.
– Εθνικοποίηση-κρατικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων, χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο, ώστε οι εργαζόμενοι να έχουν την δύναμη να τσακίσουν κάθε κερδοσκοπικό παιχνίδι των καπιταλιστών, ντόπιων και ξένων.
– Απαγόρευση των απολύσεων – αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις – φορολογία μεγάλου κεφαλαίου – κατάργηση των χαρατσιών – ανάκληση των ιδιωτικοποιήσεων και της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας. Δημόσια δωρεάν παιδεία και υγεία.
-Ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής μέσω των παραγωγικών αγροτικών συνεταιρισμών.
Το πρόγραμμα αυτό δεν είναι κάποιο “οραματικό σχέδιο” για το μακρινό μέλλον, αλλά απόλυτα αναγκαίο σήμερα, για να βελτιωθεί η ζωή της εργαζόμενης πλειοψηφίας, να αποκρουστούν οι εκβιασμοί του κεφαλαίου και της ΕΕ, να ξεφύγουμε από την κρίση του καπιταλισμού. Για να ανοίξει το δρόμο για την ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΟΧΙ «ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ» ΚΑΙ ΥΠΟΤΑΓΗ! NA KANOΥΜΕ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΗΜΑ!
Το εργατικό και λαϊκό κίνημα πρέπει να επιβάλει την εφαρμογή αυτού του προγράμματος στοχεύοντας και διεκδικώντας την κυβερνητική και τη συνολική ταξική εξουσία της εργατικής τάξης, βασισμένη στους αγώνες, τις οργανώσεις και τα όργανα της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού. Η πορεία αυτή θα είναι αντικειμενικά πορεία ρήξης με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό, όχι διαχείρισης του. Με αλληλεγγύη, οργάνωση και αυτοάμυνα απέναντι στο «βαθύ κράτος», των μηχανισμών καταστολής και προπαγάνδας των ισχυρών του πλούτου.
Σήμερα η στάση των ηγεσιών της κοινοβουλευτικής Αριστεράς δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των ιστορικών στιγμών:
-Ο ΣΥΡΙΖΑ πηγαίνει προς την νέα εκλογική μάχη με συνεχείς αναδιπλώσεις. Δίνει όρκους πίστης στο ευρώ. Μετατοπίζεται διαρκώς σε θέσεις «επαναδιαπραγμάτευσης» των Μνημονίων και της δανειακής σύμβασης. Δίνει εγγυήσεις στις αστικές δυνάμεις ότι δεν θα κάνει «μονομερείς ενέργειες». Στρέφεται προς την ανακύκλωση όχι μόνο του πολιτικού προσωπικού του ΠΑΣΟΚ, (βλ πρόταση Αρσένη) αλλά και της ιδεολογίας του. Αρνείται όλο και πιο πολύ να δεσμευτεί για την κατάργηση των αντιλαϊκών νόμων. Η στάση μας απέναντι στην προτεινόμενη αριστερή κυβέρνηση ή «κυβερνήσεις με την συμμετοχή της αριστεράς», και γενικά σε κάθε κυβέρνηση στην εξωκοινοβουλευτική πάλη και σε κοινοβουλευτικό επίπεδο καθορίζεται με κριτήριο την προώθηση των αμέσων στόχων και διεκδικήσεων του εργατικού και λαϊκού κινήματος, σε ρήξη με την πολιτική και τις θέσεις των δυνάμεων του κεφαλαίου, της ΕΕ, του ΔΝΤ. Μία αριστερή κυβέρνηση για επαναδιαπραγμάτευση και όχι ριζική ανατροπή και καταγγελία των δανειακών συμβάσεων, των Μνημονίων και των ασφυκτικών ορίων που θέτει η γενικότερη πολιτική της ΕΕ δεν μπορεί να έχει την ανοχή μας. Θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα την Αριστερά σε ενσωμάτωση, οπισθοχώρηση και οδυνηρή ήττα και θα διαψεύσει τις λαϊκές προσδοκίες και ελπίδες.
-Το ΚΚΕ θεωρεί «ψευτοδιλήμματα» όλα τα μεγάλα πολιτικά διλήμματα της περιόδου (ναι ή όχι στο Μνημόνιο, μέσα ή έξω από το ευρώ κλπ). Παραπέμποντας τα πάντα στη «Λαϊκή Εξουσία», αφήνει αναπάντητη την επίθεση της αστικής τάξης. Αρνείται το αναγκαίο Αγωνιστικό Μέτωπο και αντίθετα μιλάει για “μαύρο μέτωπο” που περιλαμβάνει χωρίς διάκριση από την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έως την αριστερά σαν άλλοθι για να συνεχίσει στον ίδιο δρόμο της διάσπασης των αγωνιζόμενων δυνάμεων.
Ενισχύουμε αποφασιστικά την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Την δύναμη που δεν ταλαντεύεται ανάμεσα στην «επαναδιαπραγμάτευση» και την καταγγελία των Μνημονίων και της δανειακής σύμβασης. Που αναδεικνύει καθαρά την ανάγκη της ρήξης με το ευρώ και την ΕΕ. Που επιμένει στην κοινή δράση της αριστεράς, μέσα στους αγώνες. Που ήταν στο δρόμο του αγώνα όλη την προηγούμενη περίοδο και θα είναι εκεί, στην απεργία, την κατάληψη, τη συνέλευση και την επομένη των εκλογών, όποια και εάν είναι η κυβέρνηση.