ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: emmakoum@otenet.gr 
http://soixantedix.blogspot.com/
«Ο Έρωτας. Όνομα ουσιαστικόν. Πολύ ουσιαστικόν, ενικού αριθμού, γένους ούτε αρσενικού, ούτε θηλυκού. Γένους ανυπεράσπιστου.Πληθυντικός αριθμός οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.
(Κική Δημουλά)
Συνήθως ο ένας αποτελεί προέκταση του άλλου. Ο κόσμος τους είναι η αγάπη τους. Οι εκδηλώσεις τους είναι αυθόρμητες, ανεμπόδιστες, πέρα για πέρα αληθινές. Τα λόγια τους είναι αυτοσχέδια ποιητικά, αρκούντως λυρικά, υπέρμετρα ερωτικά. Η ζωή τους έχει νόημα μόνο όταν βλέπονται, ταξιδεύουν μόνο όταν μιλάνε, ζούνε μονάχα όταν αγγίζονται. Ακόμα κι η σιωπή ανάμεσα σε αυτά τα ζευγάρια είναι εκκωφαντική γιατί με μια μόνο ματιά του ενός, το ταίρι του διαισθάνεται, καταλαβαίνει κι επικοινωνεί. Το «Σ’ αγαπώ» δεν είναι μια απλή περίφραση, είναι μια ολόκληρη έννοια με κεφαλαία γράμματα, μια εξωτερίκευση ψυχής, η οποία κάθε στιγμή αποδεικνύεται με πράξεις.
Η ζωή των ερωτευμένων παύει να έχει νόημα όταν απομακρυνθούν. Ο κόσμος τους σκοτεινιάζει απότομα, τα μέλη τους παραλύουν, τα υπάρχοντά τους δεν έχουν αξία, το μυαλό τους μετατρέπεται σε κουρκούτι, η ζωή τους γίνεται χαρτοπόλεμος. Και κάθε μέρα τους είναι μια μάχη ενάντια στη σκέψη τους για το άλλο τους μισό. Κι η σημερινή ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου δεν έχει πλέον κανένα συμβολισμό, καμιά αξία. Το αντίθετο μάλιστα. Τους πονάει, τους πληγώνει, τους ματώνει. Τους πάει πίσω σε εποχές που υπήρχαν σαν ζευγάρι, σε χρόνια που τα πράγματα ήταν αλλιώς. Και ειδικά σήμερα νιώθουν ότι τους κλέβουν τον αέρα. Η ασφυξία τους σκοτώνει, η θηλιά της απουσίας του αγαπημένου προσώπου γίνεται στο λαιμό ολοένα και πιο σφιχτή, τα μάτια τεντώνονται και η καρδιά σταματά για λίγα δευτερόλεπτα. Ακαριαία. Απότομα. Κι εκείνα τα δευτερόλεπτα καταλαβαίνεις πως είναι να σπας, να αιμορραγείς, να πεθαίνεις. Νιώθεις ότι φεύγεις, συνειδητοποιείς ότι ξεψυχάς. Αναθεωρείς τα όσα πίστευες, προσπαθείς να σταθείς ξανά όρθιος, αλλά κατά βάθος ξέρεις πως δεν υπάρχεις. Είσαι απλά μια σκιά που κινείται, ένα όρθιο πτώμα που πηγαίνει μηχανικά στη δουλειά του, μια φιγούρα που δεν ακούει , μια ύπαρξη που δεν βλέπει, ένας άνθρωπος που δεν συγκινείται, ένα ον που δεν αισθάνεται.
Κι τι συμβαίνει όταν νιώθεις πως η αγάπη χάνεται; Κρυώνεις. Παγώνεις. Αδειάζεις. Ραγίζεις. Ελπίζεις πως δεν χάθηκε, αλλά είναι μέσα σας βαθιά κρυμμένη. Νιώθεις σαν το παιδί που του απαγόρεψαν να ξαναπάει στο σχολείο. Γίνεσαι άθυρμα και δαδί που καίγεται στα χέρια μιας σκληρής μοίρας. Και μια ζωή περιμένεις την Ιθάκη, χρόνια θαλασσοδέρνεσαι, ένα σωρό Σειρήνες συναντάς στα ταξίδια σου, ένα σκασμό λεφτά ξοδεύεις σε υποκατάστατα, μια γυναίκα καρτερείς, μια ελπίδα μέσα σου ποτέ δε σβήνει. Σε κατάσταση αναμονής βρίσκεσαι διαρκώς και μια συνεχής ηχώ στα αυτιά σου αντηχεί. «Stay tuned» σε προτρέπει. Αφουγκράσου προσεκτικά. Μην πας πουθενά. Θα γυρίσει.
Τώρα μένεις αποσβολωμένος να θυμάσαι πάντα εκείνο το καλοκαίρι που σε τίναξε ψηλά σε μια πρωτόγνωρη αίσθηση μιας σπάνιας, μιας μοναδικής πτήσης. Ενός πετάγματος που όλο το αίμα σου κατέβαινε στα κάτω άκρα και ο εγκέφαλός σου άδειαζε. Μιας ονειρικής εποχής που άκουγες από το ταίρι σου «σε θέλω στη ζωή μου». Θυμάσαι ενός καιρού που τα πράγματα κυλούσαν όμορφα, που δεν πατούσες φρένο πουθενά. Αναπολείς μια περίοδο της ζωής σου που ανακάλυπτες άγνωστες πτυχές του εαυτού σου και ξαφνιαζόσουν ευχάριστα. Ονειρεύεσαι τις ημέρες εκείνες που υπερασπιζόσουν τον έρωτά σου βάζοντας το στήθος σου μπροστά σε κάθε λογής σφαίρες. Και τώρα έχεις ενοχές γιατί τον άφησες μόνο κι ανυπεράσπιστο. Μην λυπάσαι όμως. Κυκλοφορούν πολλοί ανυπεράσπιστοι έρωτες εκεί έξω στο κρύο. Κι ας μη γιορτάζεις εσύ σήμερα. Χρόνια Πολλά σε όσους γιορτάζουν.
