Το συνηθίσαμε κάθε χρόνο, αν και κανονικά θα έπρεπε να το κάνουμε καθημερινά… Ο απολογισμός μας βοηθά να δούμε, από μια σχετική απόσταση, τα πράγματα και να βγάλουμε πιο ασφαλή συμπεράσματα που θα μας βοηθήσουν στο να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι για τον εαυτό μας και για τον κοινωνικό μας περίγυρο.
Σε προσωπικό επίπεδο θα κινηθώ στο σημερινό γραφτό μου… Τις βαθυστόχαστες αναλύσεις στα περιστατικά της χρονιάς που πέρασε θα τις δείτε σε άλλες σελίδες στην εφημερίδα που κρατάτε στα χέρια σας ή θα τις ακούσετε σε ειδικές εκπομπές – αφιερώματα στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση… Με όση αντικειμενικότητα βεβαίως είναι σε θέση να διαχειριστούν ένα τόσο σοβαρό ζήτημα…
Εγώ θα κρατήσω τις μεγάλες δυσκολίες τις οποίες είδα να βιώνουν οι άνθρωποι στην καθημερινή ζωή τους τη χρονιά που έφυγε και τη μεγάλη τους αγωνία, χωρίς ιδιαίτερη προσμονή και όνειρα για τη χρονιά που έρχεται. 
Κουρασμένοι, πικραμένοι, απογοητευμένοι, άνεργοι οι περισσότεροι, έζησαν μέχρι την τελευταία ώρα σαν τα πρεζόνια την αγωνία για τη δόση, όπως την περνούσαν τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ. Για να “ανασάνει” η Ελλάδα, όχι οι Έλληνες. Γιατί στο μεταξύ τα παιδιά της βολοδέρνουν στην ανασφάλεια, στην ανέχεια, σε μισθούς πείνας, αδυνατώντας να καλύψουν τις πραγματικές τους ανάγκες.
Είδα με τα μάτια μου ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια για λίγη τροφή προκειμένου να επιβιώσουν, άστεγους νεόπτωχους που από τη μια μέρα στην άλλη, πέρασαν στην άλλη πλευρά να μένουν σε χαρτόκουτα μέσα στο κρύο του βαρύ χειμώνα..,
Τα ΜΜΕ αρέσκονται να μας λένε για τους νεκρούς από το κρύο στη Ρωσία, αλλά όχι στην Ελλάδα. Η ψυχολογία της μάζας, θέλει να είναι πιο βολικό το να ασχολείσαι με τα προβλήματα των άλλων και όχι με τα δικά σου.
Βαρέθηκα να γράφω, αν και επαγγελματίας γραφιάς για όλα αυτά, όλες τις προηγούμενες εβδομάδες του χρόνου. Συχνά στη σκέψη μου έρχονταν το τραγούδι του Μάνου Χατδηδάκι με το στοίχο του ότι “αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει με τίποτα”.
Δυο εκλογικές αναμετρήσεις, τον Μάιο και τον Ιούνιο, άλλαξαν μεν τους συσχετισμούς των πολιτικών κομμάτων, αλλά αυτό δε δυσκόλεψε καθόλου το σύστημα που βρήκε εύκολα τους “άψογους συνεργάτες” του για τη συνέχιση του “θεάρεστου έργου” της κατεδάφισης των πάντων και να υπενθυμίσει πως είναι εδώ, παρούσα για να ξαναμοιράσει την πίτα κατά πώς θέλει αυτή, χτυπώντας ανελέητα τη μεσαία τάξη και σπέρνοντας ακόμα περισσότερο τη φτώχεια παντού…
Το 2012 φεύγει με κατήφεια… Δεν κατάφερε και τίποτα θετικά παρά τις προσπάθειες που έγιναν. Οι όποιοι απολογισμοί δεν ξέρω αν βοηθούν να ξανασταθούμε στα πόδια μας και να δώσουμε νέες μάχες τη χρονιά που σε λίγο έρχεται…
Το πιο σημαντικό είναι να μην χάσουμε την αισιοδοξία μας, να συνεχίσουμε σε κάθε ευκαιρία να χαμογελάμε… Τους τρελαίνουμε. Είναι το μόνο που δεν περιμένουν από μας. Άσε που τους κάνουμε να ανησυχούν γιατί δεν ξέρουν από πού προέρχεται αυτό το χαμόγελο.
Στο έμπα του 2013 δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος… Αλλά δεν το βάζω κάτω. Οι μάχες δίνονται και κερδίζονται. Ελάτε να το δοκιμάσουμε όλοι μαζί…
Του Νίκου Θεοδωράκη
Δημοσιογράφου
thrapsaniotis.gr