Του Μανώλη Σκαρσουλή
Πράξη ανδρείας, πάλης και όχι φόβου των συμβιβασμένων ανθρώπων. Τα καθίκια πήγαν να την υποβιβάσουν γιατί τους χαλούσε την σούπα, όταν έγινε στα πόδια τους. Αν αυτοκτονούσε στο σπίτι του, δεν υπήρχε πρόβλημα, όπως αυτοκτόνησαν 1800 άτομα την διετία των μεταρρυθμίσεων του μέγα μεταρρυθμιστής των κηπουρών και των τσιρακιών, που ξαναζητάνε πάλι την ψήφο των εξαθλιωμένων για να τους αποτελειώσουν. Απλά όχι μόνο δεν ντρέπονται αλλά ζητάνε και την προστασία της αστυνομίας να ολοκληρώσουν το πρόγραμμα εξόντωσης της Τρόϊκας, κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο που έγινε η παρέλαση χωρίς την απειλή του λαού. Το καλύτερο θα ήταν να γίνουν εκλογές χωρίς την συμμετοχή του λαού. Έτσι κι αλλιώς ότι και να ψηφίσει τους ίδιους θα ξαναβγάλει με την αποχαύνωση που έχει. 
Κάθε πρωί περνώ από το Σύνταγμα βλέπω τον κορμό του δέντρου με τα μηνύματα και γυρίζω στις πρώτες επετείους του Πολυτεχνείου, με τα σημειώματα και τα κεριά στα κάγκελα. Νοιώθω το ίδιο αίσθημα. Το πρώτο πρωινό κατέβηκα και χάϊδεψα τον κορμό. Γονατίσαμε όλοι να τιμήσουμε την μνήμη του. Η μοίρα μας είναι κοινή. Ένα λάθος έκαμες Δημήτρη. Η κάνη του πιστολιού σου έπρεπε να κοιτάζει αλλού. Η θυσία σου όμως θα πιάσει τόπο. «Αυτούς τους νεκρούς δεν πρέπει να τους θάβουμε, αλλά πρέπει να τους βάζουμε μπροστά».
Τρέξανε να τρυπώσουν στην οικογενειακή του ζωή και να τον ενοχοποιήσουν για την σπατάλη των φαρμάκων. Σταθήκανε πολλοί μικροί. Πάσει θυσία έπρεπε να τον διαβάλλουν για να αποδομήσουν το πολιτικό νόημα της πράξης του. Πέραν δε από ορισμένα αίτια συντριπτικά για την αυτοκτονία όπως, συμφορές, χρέη, αισχύνη, πληγωμένη φιλοτιμία, υπερηφάνεια κ.λπ., πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι αυτή η πράξη υπερέχει σε όλες τις κοινωνίες ως ιστορικός θεσμός, των ανθρώπων που βρέθηκαν ενώπιον τραγικού διλήμματος. Προδοσία της πατρίδας και θανάτου η υπέρ ενός ευγενούς σκοπού. Διαμαρτυρία εναντίον ολοκληρωτικού καθεστώτος, αυτοπυρπόληση, χαρακίρι κ.α. Το δίλημμα που βάνουν σε μας είναι απατηλό γιατί οδηγεί με βεβαιότητα στην εξαθλίωση. Είμαι σίγουρος ότι θα υπάρξουν νέοι πολιτικοί μάρτυρες και πολλοί μάλιστα, όσο είναι ελεύθεροι από τις υποχρεώσεις τους να πεθάνουν με αξιοπρέπεια. Το βαρύ πρόγραμμα των Σωτήρων μας μετά τις εκλογές, δεν θα αφήσει κανένα περιθώριο επιλογής στο δίλημμα: Αξιοπρεπής θάνατος – ή εξανδραποδισμός και θάνατος. Ο αλλοτριωμένος άνθρωπος είναι τραγικός άνθρωπος, αφού είναι ξένος από την ψυχή του, από τις γνήσιες και ηθικές αξίες, από το πνεύμα του, από την γλώσσα του και συμμορφώνεται σε ορισμένα πρότυπα, είδωλα, αξίες, απαιτήσεις, εξαρτήσεις, με δουλική υποταγή, παθητικότητα, αδιαφορία, μοναξιά.
Δίδαγμα της απεργίας των ναυτεργατών που ζημίωσε κι εμένα. Ο Γιωργάκης θα γινόταν ποτέ πρωθυπουργός αν δεν έλεγχε τα συνδικάτα; Θα περνούσαν ποτέ τα μέτρα των πιστωτών με τον Καραμανλή πρωθυπουργό; Απάντηση: Όπου αντιστάθηκε ο λαός στο «Δόγμα σοκ» τον συνέτισαν με τον στρατό. Ένα είναι σίγουρο με το ΠΑΣΟΚ να ελέγχει τα συνδικάτα, ούτε μία στο εκατομμύριο θα περνούσε τα μέτρα η Ν.Δ.