Γράφει ο Εμμανουήλ Κ. Ακουμιανάκης
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: emmakoum@otenet.gr 
http://soixantedix.blogspot.com
Σε περιόδους κρίσης όλοι θέλουν να κάνουν μια «νέα αρχή». Επιθυμούν να «αποτάξουν» το παρελθόν, να εμφανιστούν ως φορείς της ελπίδας, να πλασαριστούν ως σωτήρες που έχουν λύσεις για τα πάντα. Η κοινωνία έχοντας χάσει κάθε ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, τείνει «ευήκοον ους» σε όλους εκείνους που παρουσιάζουν το αύριο λαμπρό και το μέλλον ελπιδοφόρο. Ο κόσμος έχει ανάγκη να ακούει κι ευχάριστα πράγματα και όχι να βομβαρδίζεται καθημερινά από ειδήσεις που δεν περιγράφουν το υπαρκτό παρόν, αλλά προβλέπουν το ζοφερό μέλλον. Η τρομοκρατία των δελτίων ειδήσεων καθιστά τον κόσμο αδύναμο, ζαρωμένο κι ανήμπορο να αντιδράσει σε ότι του συμβαίνει. Περιμένοντας το χειρότερο δεν διαμαρτύρεται κανείς για το «σχετικά μικρό κακό» που ήδη του συμβαίνει. Συγκρίνοντας τον εαυτό του με άλλους σκέφτεται «πάλι καλά» και μακαρίζει την τύχη του για ότι δε συνέβη στον ίδιο, αλλά στο διπλανό του, στο γείτονά του, στον φίλο του. Με αυτό το σκεπτικό οι περισσότεροι είναι ικανοποιημένοι για το κατόρθωμά τους, για τη διατήρηση της εργασίας τους, για τη μικρή μείωση του εισοδήματός τους, για το γεγονός ότι αυτοί τουλάχιστον έχουν να φάνε ένα κομμάτι ψωμί ακόμη.
Δυστυχώς, τα πράγματα δεν είναι έτσι ή τουλάχιστον δεν είναι έτσι ακριβώς. Η επικοινωνιακή διαχείριση της χρεοκοπίας από τους κυβερνώντες αποδίδει μέχρι ενός σημείου, γιατί όταν εκείνοι που δεν έχουν πλέον τίποτα να χάσουν, ξεπεράσουν σε αριθμό και αποφασιστικότητα εκείνους που θέλουν να διατηρήσουν όσα έχουν, τότε κανείς «ικανοποιημένος» δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής. Οι περικοπές βαφτίστηκαν «νοικοκύρεμα», οι απολύσεις «διαθεσιμότητα», η ανεργία «ανάπτυξη», η κρατική βία «περιστολή της εγκληματικότητας» και η πολιτική αναξιοπιστία «κυβέρνηση συνεργασίας». Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν υπήρχαν και δεν υπάρχουν στρεβλώσεις και ανεπάρκειες στη λειτουργία του κράτους. Όταν όμως καταδικάζονται και προγράφονται συλλήβδην όλοι οι κρατικοί λειτουργοί, όλοι εκείνοι που έχουν όραμα και το μετουσιώνουν σε πράξη, όλοι οι τίμιοι επιχειρηματίες και όλοι οι άνθρωποι της προσφοράς και της αξίας, τότε τα πράγματα ξεφεύγουν από την εύρυθμη λειτουργία ενός συντεταγμένου κράτους και οδηγούνται σε επικίνδυνες ατραπούς ανυπακοής, ανομίας, λεηλασίας, καταστροφής και αναρχίας. Σε εκείνη την κρίσιμη φάση που επικρατεί το δίκιο του ισχυρότερου, η πολιτική υποχωρεί και η φυσική θριαμβεύει. Ο δυνατός νικάει τον αδύναμο και επιβάλλει τη βούλησή του με τρόπο κυριαρχικό, αδιαπραγμάτευτο και απόλυτο. Αυτή η επιβολή κυριαρχίας από τον ισχυρό μεταφράζεται σε απώλεια κυριαρχίας από τον αδύναμο με ότι αυτό συνεπάγεται. Ο ισχυρός μπορεί να είναι άτομο, ομάδα, επαγγελματική τάξη, κράτος ή διεθνής οργανισμός. Κι όταν επιβάλλει κάποιος τη θέλησή του έχει πάντα δίκιο, επειδή αυτός θεσπίζει νόμους, αυτός «χτίζει» δίκαιο. Κάθε άλλη ερμηνεία ανήκει σε ρομαντικούς που πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι αγγελικά πλασμένος, δίκαιος και όμορφος. Δυστυχώς δεν είναι.
Η κατάσταση σήμερα είναι δεδομένη. Δεν αλλάζει, όχι εύκολα τουλάχιστον. Εκείνο όμως που εξοργίζει την κοινωνία και δοκιμάζει τις αντοχές της είναι κάποιοι που συμπεριφέρονται λες και ήρθαν σε αυτή τη χώρα χτες, ως επισκέπτες, από κάποιο άλλο πλανήτη. Ανακάλυψαν αίφνης όλα τα «κακώς κείμενα» σε αυτό τον τόπο. Ενώ οι ίδιοι δημιούργησαν προβλήματα, εξαγόρασαν συνειδήσεις, πλήρωσαν κομματικούς στρατούς, μοίρασαν ανεξέλεγκτα πλούτο με τη μορφή κοινοτικών ενισχύσεων, διόγκωσαν το χρέος της χώρας, απαξίωσαν την παιδεία και ευνόησαν την αναξιοκρατία, τώρα «άρτι αφιχθέντες» διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους άφωνοι και μας «σώζουν» κάθε τρίμηνο, μας εμπαίζουν καθημερινά, πιάνουν στόχους, δημιουργούν πλεονάσματα, τρέφουν σκάρτες ελπίδες ανάκαμψης, ψάχνουν κρυφά εμβάσματα, ανέχονται δολοφόνους και «χτίζουν» ανάπτυξη στα χαλάσματα. Κι εμείς -εξόριστοι στη γη μας πλέον- τρέμουμε μην χάσουμε ότι δανεικό μας έχει απομείνει. Ζήτω μας και Μπράβο μας. Ότι δεχτούμε κι ότι πάθουμε, μάλλον μας αξίζει.