Η «καλή θέληση» το στοιχείο για να ξεπερνιούνται οι δυσκολίες
Σοβαρές ελλείψεις σε ειδικότητες απαραίτητες για την εύρυθμη λειτουργία μιας μονάδας φροντίδας ηλικιωμένων παρουσιάζει το Γηροκομείο Ρεθύμνου ή αλλιώς «Θεραπευτήριο Χρόνιων Παθήσεων» όπως μετονομάστηκε πρόσφατα. Φανταστείτε μόνο το γεγονός ότι ένα τέτοιο ίδρυμα στερείται κοινωνικής λειτουργού και μάγειρα! 28 τρόφιμοι φιλοξενούνται αυτοί τη στιγμή στην εν λόγω μονάδα, που καταφέρνει να λειτουργεί βασιζόμενη στις φιλότιμες προσπάθειες των ανθρώπων που διοικούν και του λιγοστού προσωπικού.
Η δημοτική σύμβουλος Ζωή Σιταρένιου-Μπριλλάκη, πρόεδρος του ΔΣ του γηροκομείου, μίλησε στο «Ρ» για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το γηροκομείο, τονίζοντας αρχικά πως είναι πολύ βασικό να ολοκληρωθεί η νέα πτέρυγα που θα βοηθήσει στην αποσυμφόρηση του υπάρχοντος οικήματος και θα δώσει τη δυνατότητα για την υποδοχή ενδεχομένως περισσοτέρων ηλικιωμένων. «Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την άσχημη οικονομική κατάσταση, αλλά έστω και τμηματικά θα μπορούσαν να δώσουν το απαιτούμενο ποσό, έτσι ώστε να ολοκληρωθεί η μονάδα αυτή και να μπορέσουν οι ηλικιωμένοι που έχουμε εδώ να βελτιώσουν την καθημερινότητά τους, αλλά και να έχει η μονάδα τη δυνατότητα να εξυπηρετήσει και άλλα άτομα», ανέφερε σχετικά η κα Σιταρένιου. Επεσήμανε επίσης πως
το «Θεραπευτήριο Χρόνιων Παθήσεων Ρεθύμνου» είναι ένα νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, που δεν αφορά μόνο το Ρέθυμνο, αλλά όλη την Κρήτη και την Ελλάδα, δηλαδή, αν υπάρχει κάποιο αίτημα από ενδιαφερόμενο και εκτός Κρήτης, εφόσον υπάρχουν οι προϋποθέσεις, μπορεί να γίνει εισαγωγή του ηλικιωμένου.
Στη συνέχεια, η κα Σιταρένιου σημείωσε πως είναι πολύ σημαντική η βοήθεια από εθελόντριες νοσοκόμες του Ερυθρού Σταυρού, ενώ σχολίασε με ενδοιασμό τη σχεδιαζόμενη διοικητική συνένωση των μονάδων φροντίδας, αναφέροντας σχετικά: «Δεν ξέρω τι θα συμβεί με τη συνένωση των 7 μονάδων κοινωνικής φροντίδας που υπάρχουν σε όλη την περιφέρεια Κρήτης και έχω μια δυσκολία να καταλάβω πρακτικά πως αυτές οι μονάδες θα μπορούν να διοικηθούν από ένα νομικό πρόσωπο, που θα έχει έδρα το Ηράκλειο και δε θα έχει κάποιον άνθρωπο μέσα στη μονάδα, που θα μπορεί να βοηθάει στην καθημερινή λειτουργία της».
Οι ήδη υπάρχουσες ελλείψεις, όπως προαναφέραμε δυσχεραίνουν τη λειτουργία του ιδρύματος, με την κα Σιταρένιου να περιγράφει την κατάσταση όπως έχει:«Με το προσωπικό έχουμε κάποιες δυσκολίες, που σιγά σιγά τις ξεπερνούμε. Όπως τώρα που πήραμε δύο ΔΕ νοσηλεύτριες για ένα χρόνο. Βέβαια, την απόδοση της μισθοδοσίας τους την επιβαρύνεται η μονάδα, με αυτήν την προϋπόθεση τις πήραμε. Έχουμε ανάγκη μία νοσηλεύτρια κατηγορίας ΤΕ, δεν έχουμε μάγειρα, ούτε βοηθό μαγείρου, ούτε κοινωνική λειτουργό. Έτσι αναγκάζεται το προσωπικό, όσο έχει μείνει μετά την αποχώρηση κάποιων λόγω συνταξιοδότησης να ασχολείται και με αλλότρια καθήκοντα για να μπορεί να γίνει η δουλειά. Με δύο λόγια, ασχολούμαστε όλοι με όλα.
Άπειρες αιτήσεις έχουμε κάνει, εκτός τις τηλεφωνικές μου επαφές, για να έρθει προσωπικό. Πέφτουμε πάνω στο ότι δε γίνονται προσλήψεις, αλλά είναι απαράδεκτο αυτό για μία μονάδα, που αυτή τη στιγμή δεν έχει διευθύντρια, όπου έχουμε ορίσει αναπληρωτή προϊστάμενο έναν υπάλληλο ΔΕ, που δεν έχει μάγειρα και εκ περιτροπής αναγκαζόμαστε να βάζουμε το προσωπικό καθαριότητας ανά δύο μήνες να μαγειρεύει, που δεν έχει βοηθό μαγείρου, που δεν έχει έναν άνθρωπο να κάνει τις εξωτερικές δουλειές σε τράπεζες, στο νοσοκομείο, να πάει τις εξετάσεις των ηλικιωμένων σε χημικά εργαστήρια κλπ».
Η καλή θέληση είναι το στοιχείο που βοηθά στο να ξεπερνιούνται όλα, όπως υπογραμμίζει η κα Σιταρένιου: «Ευελπιστώ σιγά σιγά κι όσο υπάρχει καλή θέληση θα υπάρξει λύση και τουλάχιστον η εμπειρία μου εδώ πέρα, το χρονικό διάστημα που είμαι, έχει δείξει ότι, παρά τα προβλήματα που συσσωρεύονται, με καλή θέληση τα ξεπερνάμε». Αρκεί ωστόσο η καλή θέληση ή επιτέλους το κοινωνικό κράτος θα πρέπει να υπάρξει στην πραγματικότητα; Ερώτημα χωρίς απάντηση μάλλον…
ΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΟΥΔΑΚΗΣ
