Της Μασούρη Χρυσούλας
” Η απαισιοδοξία στοιχίζει φθηνότερα ίσως και από την αισιοδοξία“ 
Κωστής Παπαγιώργης.
Καθώς έπεφταν οι τίτλοι τέλους της εκπομπής “Πρωταγωνιστές” του Σταύρου Θεοδωράκη και συγκεκριμένα του επεισοδείου “Μήπως φταίει ο Ζορμπάς;” συνειδητοποίησα το εξής. το ερώτημα που κυριαρχούσε καθ’ολη τη διάρκεια αυτής ήταν ” Πως μας βλέπουν οι ξένοι στο εξωτερικό; Τι εικόνα έχουν για μας; “. Αυτό το ερώτημα με πήγε ένα συλλογισμό παραπέρα. Είναι απίστευτο πως ακόμη και στις μέρες εθνικής κρίσης που βιώνουμε ως Έλληνες και πολίτες αυτής της χώρας αυτό που ενδόμυχα και ίσως σε μερικές περιπτώσεις υποσυνείδητα μας απασχολεί είναι η εικόνα μας, το φαίνεσθαι και μία επίμονη άρνηση να αισθανθούμε την πραγματικότητα τόσο την πρότερη όσο και την υπάρχουσα.
Με τη σειρά της αυτή η μεγάλη μας ανάγκη για μία καλή φήμη στους ξένους εταίρους μας μαρτυρεί και κάτι ακόμη. την μεγάλη ανασφάλεια και την μηδαμινή αυτοεκτίμηση που διαθέτουμε ως έθνος. Σίγουρα το να αποδώσω την κρίση που βιώνουμε σήμερα στην χαμηλή μας αυτοπεποίθηση θα ήταν λίαν επιεικώς αφελές εκ μέρους μου. Αν το καλοσκεφτούμε όμως έχει και αυτή κάποιο μερίδιο ευθύνης που αντικατοπτρίζει τη δική μας αιτιότητα για την κατάστασή μας. Αυτό το υποστηρίζω γιατί στην προσπάθεια μας να υιοθετήσουμε το προφίλ ενός λαού που κυριολεκτικά “δεν του λείπει τίποτα”, “που έχει ό,τι θέλει” γιατί διαθέτει την οικονομική δυνατότητα να διάγει έναν τρυφηλό βίο, γίναμε συνένοχοι σε μία σιωπή που υπήρχε γύρω από κάποια πράγματα. Γυρίσαμε την πλάτη στην πραγματικότητα και άθελά μας χτίσαμε μία σοβιετική δημοκρατία που σταδιακά καταρρέει γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Η διαφθορά και η αναξιοκρατία που κυριολεκτικά οργίαζαν τόσα χρόνια τόσο στην καθημερινή μας ζωή όσο και στην πολιτική σκηνή έπρεπε να σταματήσουν. Και τώρα πληρώνουμε το τίμημα αυτής της μεγαλομανίας που μας είχε καταλάβει.
Η αλήθεια είναι πως ως Έλληνες έχουμε ταπεινωθεί αρκετά. Έχουμε περπατήσει αρκετά σε εκείνο το μονοπάτι που ονομάζεται “παρακμή”. Το ζητούμενο όμως μέσα από κάθε δύσκολη κατάσταση είναι να παίρνουμε ένα μάθημα, ένα ηθικό δίδαγμα. Και αυτό το μάθημα για εμάς συνοψίζεται στο εξής σύνθημα “ΓΙΝΕΤΑΙ”. Γίνεται να ανακτήσουμε την χαμένη αξιοπρέπεια, την εθνική μας υπερηφάνεια και οικονομική ανεξαρτησία. Πώς; Με το να ανέβουμε στην ωραιότερη εκδοχή μας, να γυρίσουμε την πλάτη στο κακό μας εαυτό αλλά όχι στην ταυτότητα μας. Αυτή είναι η παγίδα. Να κατανοήσουμε ποιοι είμαστε και μέχρι που μπορούμε να απλώσουμε τα πόδια μας βασιζόμενοι αποκλειστικά και μόνο στις δικές μας δυνάμεις. Και αυτή τη φορά ας επικεντρωθούμε στην ουσία, ας πιστέψουμε στον εαυτό μας ως έθνος και ας δώσουμε τον προαπαιτούμενο χώρο στους νέους που έχουν μόρφωση, θέληση και κουράγιο. Ας επενδύσουμε στους ανθρώπους και όχι σε μία φούσκα, σε μία φενάκη που μετά από αρκετά χρόνια θα μας γυρίσει πάλι ένα βήμα πριν την εθνική αποσύνθεση.
