Του Μιχάλη Ρομπογιαννάκη
Έπειτα απο τις εκλογές της 6ης Μαίου και την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης στο πολιτικό σκηνικό οδεύουμε ολοταχώς σε νέες εκλογές στις 17 Ιουνίου. Το μήνυμα των προηγούμενων εκλογών, για μένα, δεν ήταν η συνεργασία των κομμάτων με προοπτική την συνέχιση της πολιτικής του μνημονίου αλλά ένα ισχυρό χτύπημα στις δύο “μεγάλες” μέχρι πρότινος δυνάμεις αυτού του τόπου και η εντολή για αλλαγή πολιτικής. Ο κόσμος έδειξε ξεκάθαρα πως δεν θέλει άλλα μνημόνια, ούτε άλλη μείωση στους μισθούς και στις συντάξεις. 
Βλέπουμε όμως τις τελευταίες ημέρες πως ανέξαρτητα του αποτελέσματος των επερχόμενων εκλογών η πολιτική αντιπαράθεση επικεντρώνεται στο δίλημμα παραμονής η μη της χώρας μας στο ευρώ. Όλοι γνώριζουμε όμως πως όλα αυτά τα οποία έχουν υπογραφεί μας δεσμεύουν για αρκετά ακόμα χρόνια. Ποιός εκπρόσωπος, λοιπόν, από το “μνημονιακό μπλοκ” μπορεί να εγγυηθεί σχεδόν άμεσα (σε 3 χρόνια αναφέρονται τα περισσότερα μνημονιακά κόμματα) την απαγκίστρωση απο το μνημόνιο; Ποιός μπορεί να εγγυηθεί ότι ακόμα και με συγκυβέρνηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ μετά τις εκλογές εξασφαλίζεται η παραμονή της χώρας μας στο ευρώ; Κανείς.
Δεν υπάρχει, λοιπόν, παρέα τις τελευταίες εβδομάδες που να μην συζητάει για την πολιτική και τις εκλογές. Δυστυχώς αυτό που ακούω εγώ προσωπικά ακόμα και τώρα απο νέους ανθρώπους είναι απόψεις όπως ” Δεν ψηφίζω ΝΔ γιατί δεν είναι ο Καραμανλής “, ή ” Είμαι Παπανδρεικός, αν δεν ήταν ο Βενιζέλος θα ψήφιζα ΠΑΣΟΚ”, αντιλήψεις δηλαδή που πίστευα πως έχουν μόνο οι γηραιότεροι απο εμάς. Απ’ ότι φαίνεται όμως υπάρχουν ακόμα και σήμερα κολλημένα μυαλά σε ξεπερασμένα πλέον πολιτικά ονόματα (ότι είχαν να προσφέρουν στον τόπο το πρόσφεραν) που θεωρούν πως μόνο αυτές οι δύο οικογένειες μπορούν να σώσουν την Ελλάδα (αν υπάρχει πλέον σωτηρία) είτε η λύση βρίσκεται μόνο ανάμεσα σε αυτά τα δύο κόμματα. Τελικά η ελληνική κοινωνία παραμένει ακόμα γερασμένη και κλειστή και το αποτέλεσμα αυτού του συντηρητισμού διακρίνεται εύκολα στις κάλπες τόσα χρόνια, απο τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα.
Βέβαια αν θέλουμε να ψάξουμε πιο βαθιά το πρόβλημα του συντηρητισμού στην Ελλάδα θα πρέπει να επικεντρωθούμε στην εκπαίδευση. Ναι. Αυτή την εκπαίδευση που λαμβάνει ένα πολύ μικρό ποσοστό του ελληνικού ΑΕΠ και όμως τα ελληνικά Πανεπιστημιακά ιδρύματα συγκαταλέγονται μέσα στα καλύτερα στον κόσμο. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι ο πολιτικός κόσμος στην Ελλάδα θέλει ημιμαθή ή αμαθή τον Έλληνα, χωρίς ανοιχτούς ορίζοντες και φυσικά χωρίς γνώσεις ώστε να μη μπορεί να αντιλαμβάνεται καλύτερα τα πράγματα γύρω του, για να εξυπηρετήσει δικά του συμφέροντα. Δεν μου αρέσει να δημιουργώ θεωρίες συνωμοσίας. Όταν βλέπω όμως ότι η ελληνική εκπαίδευση λαμβάνει τόσο χαμηλή χρηματοδότηση και κάτω απο το μέσο όρο στην Ευρώπη δεν μπορώ να υποθέσω κάτι άλλο. Όλοι ξέρουμε ότι η εκπαίδευση και η υγεία είναι τα βασικά θεμέλια για το “χτίσιμο” ενός κράτους.
Στο χέρι μας είναι να τ’ αλλάξουμε όλα…