Γράφει ο Μιχάλης Ρομπογιαννάκης
Είναι η δεύτερη φορά από το 1974 και μετά που γίνονται πολιτικές συλλήψεις στην Ελλάδα. Τα στελέχη και οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής αυτή τη στιγμή είναι στο επίκεντρο και πληρώνουν το “μάρμαρο” για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης αλλά όχι άδικα. Προσωπικά πιστεύω πως τέτοιου είδους ιδεολογίες δεν έχουν θέση στη Βουλή και στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία. Εύλογα όμως, το πρώτο ερώτημα που τίθεται είναι: “Τι είναι φασισμός;”
Είναι μόνο η “άμεση δολοφονία” ενός συνανθρώπου μου που έχει διαφορετική ιδεολογία από εμένα; Είναι κάτι παραπάνω όπως η φίμωση της δημοκρατίας; Και εξηγούμαι. Φασισμός δεν είναι μόνο η “άμεση δολοφονία” και η “φίμωση” της δημοκρατίας. Γιατί γράφω “άμεση”; Eπειδή υπάρχει και η “έμμεση δολοφονία”, δηλαδή η αυτοκτονία. Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα βιώνει την οικονομική κρίση ενώ εκατομμύρια Έλληνες προσπαθούν να επιβιώσουν από αυτή. Οι μνημονιακές πολιτικές των τελευταίων χρόνων δεν έχουν φέρει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα ενώ μία από τις πολλές συνέπειες αυτών είναι οι αυτοκτονίες. Όμως η πολιτική νοοτροπία δεν λέει να αλλάξει το μνημονιακό της ρούχο και συνεχίζει ακάθεκτη. Όσο για τη φίμωση της δημοκρατίας δεν το συζητάμε καθόλου. Οι αντισυνταγματικοί τους νόμοι και οι συλλήψεις κατά καιρούς απλών διαδηλωτών σε πορείες τα λένε όλα. Το δεύτερο ερώτημα που τίθεται σε αυτό το σημείο είναι: ” Θα έπρεπε να έχουν γίνει περισσότερες πολιτικές συλλήψεις διαχρονικά στην Ελλάδα;” 
Η απαντησή είναι NAI. Σίγουρα ναι. Διότι από τη Μεταπολίτευση και μετά οι πολιτικές των ελληνικών κυβερνήσεων είναι αυτές που μας έχουν φέρει στο σημείο αυτό που βρισκόμαστε σήμερα. Οι συνεχείς σπατάλες, οι μίζες, τα δάνεια από το εξωτερικό και πολλά άλλα. Θεωρώ λοιπόν πως τα τελευταία γεγονότα κυρίως για τους παραπάνω λόγους, είναι παράλληλα και μια τάση αποπροσανατολισμού. Για να τα λέμε όλα…
