Ο ΣΥΡΙΖΑ διαδίδει ότι αυτό που προέκυψε σαν συμπέρασμα από τη συνάντηση Σόιμπλε – Τσίπρα, είναι η παραδοχή του δεύτερου ότι οι αναδιαρθρώσεις και η δημοσιονομική προσαρμογή της Ελλάδας είναι αναγκαίες και η διαβεβαίωση του Γερμανού υπουργού Οικονομικών ότι εφόσον υπάρχει συμφωνία στους στόχους, δεν ενδιαφέρεται για το πώς αυτοί θα πιαστούν. Με δοσμένα τα παραπάνω, ο ΣΥΡΙΖΑ προπαγανδίζει ότι η Γερμανία δεν έχει αντίρρηση για μια άλλη μορφή διαχείρισης στην Ελλάδα, αρκεί να καταλήγει στην επίτευξη της δημοσιονομικής προσαρμογής, όπως έχει αποφασιστεί από τις συμφωνίες και τις στρατηγικές αποφάσεις της Ευρωζώνης και τον προηγούμενων ελληνικών κυβερνήσεων. Άρα, λέει ο ΣΥΡΙΖΑ, το δικό του μείγμα διαχείρισης μπορεί να εφαρμοστεί και να διασφαλίσει από τη μια χαλάρωση και αντιστροφή των αντιλαϊκών μέτρων και από την άλλη να οδηγήσει σε δημοσιονομική προσαρμογή της Ελλάδας, στη βάση όσων συμφωνήθηκαν με την ΕΕ. Η κοροϊδία που επιχειρούν σε βάρος του λαού βγάζει μάτι. Ο ΣΥΡΙΖΑ πράγματι δεν αμφισβητεί τους όρους της δημοσιονομικής προσαρμογής, αλλά ζητάει από την Ευρωζώνη να τους χαλαρώσει. Για παράδειγμα, ζητάει «κούρεμα» μέρους του χρέους και μορατόριουμ στην αποπληρωμή του, με «ρήτρα ανάπτυξης». Προς όφελος ποιου θα γίνουν όλα αυτά, αν γίνουν; Σίγουρα όχι προς όφελος του λαού. Η δημοσιονομική προσαρμογή σημαίνει περικοπές στις δημόσιες δαπάνες που προορίζονται για κοινωνικές υπηρεσίες. Σημαίνει αποχώρηση του κράτους από στρατηγικούς τομείς της οικονομίας, που μέχρι τώρα διατηρούσε κάποιες θέσεις. Πουθενά στον κόσμο, ούτε στις ΗΠΑ που (προσκύνησε τις προηγούμενες μέρες) ε-φαρμόζουν περισσότερα επεκτατικά μέτρα στο μείγμα διαχείρισης της κρίσης, οι δημοσιονομικοί δείκτες δεν πιάνονται με άλλον τρόπο, πέρα από τη μείωση των κρατικών δαπανών και την αύξηση των κρατικών εσόδων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει ψέματα ότι είναι δυνατόν να πετύχει δημοσιονομική προσαρμογή χωρίς να συρρικνώσει κοινωνικές δαπάνες, μισθούς και συντάξεις. Για αντιπερισπασμό, λέει ότι θα αυξήσει τα έσοδα από τη φορολόγηση του κεφαλαίου, και φαίνετε τόσο αποφασισμένος να το κάνει όσο και οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Για να γίνει όμως ανάπτυξη και να κάνει επενδύσεις, το κεφάλαιο ζητάει ζεστό χρήμα και υποδομές, φτηνά εργατικά χέρια και φοροαπαλλαγές. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του Κατάρ, το οποίο αποσύρθηκε από την επένδυση στο Ελληνικό επειδή το Δημόσιο δεν του εξασφάλιζε στην παρούσα φάση όση στήριξη ζητούσε για ζητήματα φορολογίας και ανάπτυξης, επιδότηση για την ανέγερση των νέων κατοικιών στην έκταση του πρώην αεροδρομίου, πλήρη κυριότητα του ακινήτου και όχι το 30%, όπως προβλέπει ο διαγωνισμός. Τα μονοπώλια, δηλαδή, θέλουν ακόμα μεγαλύτερη συνδρομή του κράτους για να επενδύσουν τα συσσωρευμένα κεφάλαιά τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ τους υπόσχεται χρήμα με το «κούρεμα» του χρέους, ξέρει όμως καλά ότι δεν πρόκειται να γίνει καμιά επένδυση αν αυξήσει τη φορολογία, αν ανεβάσει μισθούς και μεροκάματα (τα οποία άλλωστε δεν μπορεί να τα επιβάλει στους καπιταλιστές), αν δημιουργήσει καθολικά δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες Υγείας – Πρόνοιας – Παιδείας, αν εμποδίσει με κάθε τρόπο (ιδιωτικοποιήσεις – συμπράξεις) επέκταση της δράσης του κεφαλαίου σε στρατηγικούς τομείς.
Ακόμα και στην Ισπανία, που πήρε παράταση τον περασμένο Μάη από την Κομισιόν για να μειώσει με βραδύτερους ρυθμούς το έλλειμμά της, τώρα επανέρχεται η συζήτηση για νέο πετσόκομμα μισθών και δικαιωμάτων, επειδή το χρέος αυξήθηκε στο 97% του ΑΕΠ. Για την αύξηση αυτή ενοχοποιείται η δημοσιονομική χαλαρότητα και στοχοποιούνται το δώρο των Χριστουγέννων για το δημόσιο τομέα και οι δαπάνες για τις συντάξεις που προβλέπεται να αυξηθούν το 2013, επιβαρύνοντας τον προϋπολογισμό με επιπλέον 10 δισ. ευρώ. Επί της ουσίας, προαναγγέλλουν νέες περικοπές για τα λαϊκά στρώματα, τα οποία κοροϊδεύουν ότι ανακουφίστηκαν, μετά τη χαλάρωση των δημοσιονομικών στόχων. 
Αυτός είναι ο φαύλος κύκλος της καπιταλιστικής ανάπτυξης – λιτότητας – μέτρων, που καμιά μορφή διαχείρισης δεν μπορεί να τον υπερβεί, στο βαθμό που αναγνωρίζει τα ιερά και τα όσια των μονοπωλίων και της ανταγωνιστικότητας και προσπαθεί να τη βελτιώσει.
Ο λαός έχει κάθε συμφέρον αλλά και υποχρέωση να παραμερίσει τις αυταπάτες που πάει να του φορτώσει ο ΣΥΡΙΖΑ όπως το ΠΑΣΟΚ προηγούμενα, ότι είναι δυνατόν να ευημερούν οι δείκτες της καπιταλιστικής οικονομίας και ο ίδιος να ζει μια αξιοπρεπή ζωή. Το κλειδί της λαϊκής ευημερίας βρίσκεται στην κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής με λαϊκή εξουσία, αποδέσμευση από την καπιταλιστική ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους. Εκεί πρέπει να αποβλέπει κάθε μικρός και μεγάλος αγώνας ενάντια στα βάρβαρα μέτρα, για να είναι αποτελεσματικός.
Στέλιος Αλεξάκης