Γράφει ο Δημήτρης Δερμιτζάκης
Γραμματέας ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΡΕΘΥΜΝΟΥ
Υποψήφιος με το Ψηφοδέλτιο της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ στο Ρέθυμνο
Η Δημοκρατική Αριστερά σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής και μετεκλογικής περιόδου ανάδειξε λόγο σοβαρό και υπεύθυνο βασισμένο σε δύο παραδοχές :
α)Η ακολουθούμενη οικονομική πολιτική ,η πολιτική των μνημονίων ,η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης ,είναι αδιέξοξη και παραλυτική ,δημιουργεί οικονομικά και κοινωνικά ερείπια και οδηγεί ραγδαία τη χώρα και τη κοινωνία σε χρεοκοπία .
β)Όμως για να έχει ελπίδα η χώρα ,για να μπορέσει να ξεπεράσει τα σημερινά της αδιέξοδα πρέπει να παραμείνει στην Ευρώπη και στους θεσμούς της .Οποιαδήποτε άλλη πολιτική οδηγεί τη χώρα πολλές δεκαετίες πίσω και αφαιρεί κάθε προοπτική οικονομικής και κοινωνικής ανάκαμψης. Δεν χρειάζεται κανείς να επιχειρηματολογήσει για αυτό .Αρκεί να θυμηθούμε την Ελλάδα του 1980 και να τη συγκρίνουμε με την Ελλάδα του σήμερα .
Στη σημερινή πραγματικότητα ,στη Ελλάδα της παρατεταμένης κρίσης και των αδιεξόδων , προσπαθεί να αναπτυχθεί ξανά μια καρικατούρα διπολισμού , ένας ιδιότυπος δικομματισμός .
Από τη μια μεριά μια Δεξιά ,τάχα υπεύθυνη και φιλοευρωπαική ,που καλεί σε γενική επιστράτευση τους πάντες, φιλελεύθερους και λαικούς ,ακροδεξιούς και μεταρρυθμιστές .
Και από τη άλλη μια Αριστερά του λαικισμού ,που αναπαράγει τις χειρότερες λογικές του πελατειακού κράτους ,που κλείνει το μάτι στη κρατικοδίαιτη συνδικαλιστική γραφειοκρατία που υπόσχεται διορισμούς και μισθολογικές αποκαταστάσεις και σχεδιάζει μετεκλογικές συνεργασίες με τους εμπνευστές του «λεφτά υπάρχουν» (Λούκα Κατσέλη ) .Μια αριστερά που εντάσσει στους κόλπους της, λογικές και στελέχη από ότι χειρότερο έχει να επιδείξει το ΠΑΣΟΚ στη μακρόχρονη διαδρομή του .Μια αριστερά που θέλει να γίνει ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ .
Μόνο που οι καιροί έχουν αλλάξει , ο ελληνικός εμφύλιος έχει τελειώσει εδώ και 70 χρόνια και η επίκληση του φόβου, η αντιαριστερή ρητορική ,που έρχεται για να καλύψει τα αδιέξοδα των πολιτικών του μνημονίου ,μόνο θυμηδία προκαλεί.. Εχουν αλλάξει και οι οικονομικές συνθήκες ,η Ελλάδα του 1980 μπορούσε να δανείζεται και να συντηρεί κομματικούς στρατούς και διαπλεκόμενους επιχειρηματίες .Η Ελλάδα του 2012 συντηρείται δυστυχώς από «την καλοσύνη των άλλων» (για να θυμηθώ το τίτλο του βιβλίου του όψιμου επαναστάτη κ=ου Τσατσόπουλου ).
Όπως έχουν αλλάξει και οι Έλληνες , οι Έλληνες που θυμούνται ακόμη τις υποτιθέμενες λυσσαλέες συγκρούσεις του παλιού δικομματισμού ,των δυνάμεων του «φωτός» και του «σκότους» ,των δυνάμεων που «συγκρούονταν» στα μαρμαρένια αλώνια του φανατισμού , σε βάρος της κοινής λογικής και των αναγκαίων συναινέσεων ,σε βάρος της χώρας .Και πέρασαν οι χρόνοι και οι καιροί για να αποδειχτεί πόσο όμοιοι ήταν οι τάχα μονομάχοι ,πόσο ψεύτικες ήταν οι δήθεν συγκρούσεις τους , πόσο ίδιο ήταν το τρόπαιο , το κρατικό παραδάκι .Και όσο πιο έξαλλες και «ασυμβίβαστες» ήταν οι φωνές του αριστερού ΠΑΣΟΚ (λέγε με ΑΚΗ ) ,τόσο πιο μεγάλη η διαφθορά και οι μίζες .Οσο πιο εμφυλιοπολεμικές και εθνικοχριστιανικές ήταν οι φωνές της Δεξιάς ,τόσο πιο μεγάλες οι δουλειές με τους Αγειορίτες μοναχούς ,τόσο πιο μεγάλο το ταμειακό υπόλοιπο στο Δήμο θεσσαλονίκης (λέγε με Παπαγεωργόπουλο και Ψωμιάδη ).
Η χώρα και η κοινωνία σήμερα δεν χρειάζονται αυτά τα χρεοκοπημένα σχήματα ,τις δήθεν συγκρούσεις , τις λογικές που χρεοκόπησαν τη χώρα ,χρειάζεται ευρύτερες συναινέσεις ,χρειάζεται συμμαχίες στους Ευρωπαικούς θεσμούς ,χρειάζεται πάνω από όλα ευρύτατες αλλαγές στο πολιτικό σύστημα ,στη δικαιοσύνη στη δημόσια διοίκηση στη παιδεία ,χρειάζεται δηλαδή κατεδάφιση του σημερινού πελατειακού κράτους ,του κράτους της συναλλαγής και της διαπλοκής και στη θέση του να κτίσουμε ένα κράτος δικαίου , κοινωνικά ευαίσθητο ,ένα κράτος που θα σχεδιάζει ,θα κατευθύνει και θα οργανώνει ,ένα κράτος που θα βάζει προτεραιότητες και στόχους .Αυτή είναι η πραγματική επανάσταση που χρειάζεται η χώρα .
Ομως αυτόν τον διάλογο ,το διάλογο των αλλαγών και των μεταρρυθμίσεων ,η ΝΔ , ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ τον αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι .Τον αποφεύγουν γιατί θα φανεί η γύμνια των επιχειρημάτων τους , για να μη φανούν οι πραγματικές τους προθέσεις .
Όμως για κακή τους τύχη υπάρχει ο λόγος της Δημοκρατικής Αριστεράς , της αριστεράς που πιστεύει στο ευρωπαικό παρόν και μέλλον της χώρας ,της αριστεράς των αλλαγών και των προοδευτικών μεταρρυθμίσεων ,της πραγματικά επαναστατικής αριστεράς .Είμαστε σίγουροι ότι σύντομα και με αφετηρία τις εκλογές της 17=ης Ιουνίου , ο τρίτος πόλος ,ο πόλος της ευθύνης και της δημιουργίας ,ο πόλος που έχει σαν πυρήνα του τη Δημοκρατική Αριστερά ,θα δυναμώσει και θα αναδειχθεί σε κυρίαρχο και γύρω του θα κτιστεί η νέα μεγάλη κοινωνική και πολιτική προοδευτική πλειοψηφία .