Κατά το τελευταίο διάστημα, συνάδελφοι σε πολλά σχολεία της επικράτειας δέχονται προφορικές εντολές να διδάξουν μαθήματα που δεν έχουν διδαχθεί καθόλου κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, λόγω έλλειψης προσωπικού. Το σκεπτικό των εντολών είναι να μπορέσουν τελικά οι μαθητές να βαθμολογηθούν και σε αυτά τα μαθήματα, ώστε να φαίνεται αυτό στους ελέγχους ή στα απολυτήριά τους. Προφανώς οι μαθητές δεν ευθύνονται για το γεγονός ότι δεν διδάχτηκαν τα μαθήματα αυτά και θα είναι άδικο για τους ίδιους να λάβουν ελλιπείς τίτλους εξ’ αιτίας των κενών που δημιουργεί η αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Από την πλευρά μας, οφείλουμε να επισημάνουμε προς τους συναδέλφους τα εξής:
• Θα πρέπει να διασφαλίζεται η νομιμότητα των πράξεων τόσο των διευθυντών όσο και των εκπαιδευτικών και των συλλόγων διδασκόντων. Η παραπάνω διαδικασία δεν μπορεί να αφήνει τους συναδέλφους έκθετους σε πειθαρχικές ή ποινικές διώξεις, ιδιαίτερα μέσα στο κλίμα διώξεων που βλέπουμε να διαμορφώνεται. Συνιστούμε οι εντολές αυτές να ζητούνται γραπτά.
• Για την διαδικασία προαγωγής και απόλυσης των μαθητών που δεν έχουν διδαχθεί μαθήματα λόγω έλλειψης προσωπικού, είναι επιτακτική η ανάγκη να παρασχεθούν επίσημες οδηγίες από το Υπουργείο, πριν προχωρήσουν οι σύλλογοι σε αποφάσεις και σύνταξη πρακτικών. 
• Θα πρέπει να διασφαλίζεται η εγκυρότητα των τίτλων σπουδών που θα χορηγούνται με βάση την παραπάνω διαδικασία. Να αποκλειστεί δηλαδή το ενδεχόμενο να δοθεί σήμερα μια λύση που θα είναι μόνο φαινομενική και αργότερα οι κάτοχοι των τίτλων να διαπιστώσουν ότι αυτοί δεν έχουν αντίκρισμα.
Πέρα από τα παραπάνω, που αφορούν την εξασφάλιση μαθητών και εκπαιδευτικών, τίθεται σοβαρό ζήτημα περιεχομένου σπουδών. Η «λύση» που προσπαθούν να δώσουν οι παραπάνω εντολές, «μπαλώνει» με τον χειρότερο τρόπο το ουσιαστικότατο πρόβλημα της παρεχόμενης εκπαίδευσης. Ακόμα και εάν οι τίτλοι που χορηγούνται με αυτόν τον τρόπο είναι τυπικά έγκυροι, είναι προφανές ότι στην πραγματικότητα οι κάτοχοί τους δεν έχουν διδαχτεί αυτά που προβλέπονται. Με λίγα λόγια, το δημόσιο σχολείο ευτελίζεται. Δεδομένης μάλιστα της τακτικής άγριων περικοπών, κινδυνεύουμε να βρεθούμε μπροστά στη γενίκευση της παραπάνω πρακτικής. Να εγκαταλείπεται δηλαδή κάθε σχολείο στην τύχη του, να διαμορφώνει ένα ωρολόγιο πρόγραμμα ανάλογα με το προσωπικό που διαθέτει, και προς το τέλος της χρονιάς να προσπαθεί να καλύψει τη γύμνια του με τέτοιου είδους «πατέντες». Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να προβληματίσει σοβαρά τους μαθητές και τους γονείς τους.