Είναι δύσκολο να βρει κανείς τις κατάλληλες λέξεις για να αποχαιρετήσει ένα Ρεθεμνιώτη, με όλη τη σημασία της λέξης, που συγκέντρωνε πολλές αρετές και αστείρευτες ικανότητες. Ίσως, γιατί σ’ αυτές τις περιπτώσεις τα συναισθήματα επικρατούν της λογικής και οι τελικοί απολογισμοί μιας ζωής πλούσιας σε έργο και προσφορά, κινδυνεύουν να φανούν ελλιπείς.
Σήμερα, το Ρέθυμνο που αγάπησε και στήριξε με όλες του τις δυνάμεις, όλοι εμείς, καταθέτουμε την αγάπη, τη βαθιά εκτίμηση, το θαυμασμό και το σεβασμό μας, ως δώρα ακριβά, στο φίλο Μανόλη Λουκάκη που ξεκίνησε το μεγάλο του ταξίδι.
Είμαι σίγουρος, γνωρίζοντας τη διακριτικότητα και τη σεμνότητά του , πως ο ίδιος δε θα ‘θελε μακροσκελή υμνολόγια. Η ηπιότητα του χαρακτήρα του, το ακλόνητο ηθικό του σύστημα – πυξίδα του σε όλα τις δύσκολες επιλογές που έκανε, η αθόρυβη, πέρα από κάθε έννοια προσωπικής προβολής, στάση και δράση του απέναντι στη ζωή, καθιστούν ασύμβατη με την ευγενική του προσωπικότητα του, κάθε απόπειρα αναλυτικής αναφοράς στο έργο, που άφησε πολύτιμη παρακαταθήκη στον τόπο μας.
Όμως, είναι ανίκητη η επιθυμία μας κι ακόμη πιο έντονο το ηθικό μας χρέος απέναντι σ’ ένα άνθρωπο που το Ρέθυμνο του οφείλει πολλά, να του απευθύνουμε το ύστατο χαίρε με λόγια που εμείς θα επιλέξουμε και με τη θλίψη που προκαλεί μια τόσο μεγάλη απώλεια.
Ο Μανόλης Λουκάκης, ήταν το χαμόγελο του Ρεθύμνου, λέμε όλοι όσοι είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε καλά και να συνεργαστούμε μαζί του στα δύσκολα που ήταν περισσότερα από τα εύκολα. Ο Μανόλης, εξάλλου, δεν καταδεχόταν τους εύκολους δρόμους. Δεν έκανε ποτέ κάτι που δεν πίστευε. Ούτε έθεσε ποτέ ως κριτήριο των επιλογών του το πολιτικό κόστος.
Με ακεραιότητα, αδιαπράγματευτη εντιμότητα και ήθος σπάνιο, χάραξε μια σταθερή, δίκαιη και καθάρια πολιτική σταδιοδρομία, την οποία υπηρέτησε μακριά από σκοπιμότητες και πελατειακές σχέσεις. Τόλμησε, δεν συμβιβάστηκε ποτέ με πρακτικές που προσέκρουαν στα δικά του πιστεύω, δεν δείλιασε ούτε ανέχτηκε φαινόμενα παραβατικότητας, ούτε ποτέ υπέθαλψε, με οποιοδήποτε τρόπο, τους φορείς τέτοιων φαινομένων, όσες πιέσεις, ψυχολογικές ή άλλες , κι αν δέχθηκε. Το αντίθετο. Τα κατήγγειλε με όλη τη δύναμη της φωνής του.
Ανήσυχο πνεύμα με γαλήνια ψυχή, ασυμβίβαστος, αγνός αγωνιστής και γνήσιος δημοκράτης ο Μανόλης Λουκάκης, ήταν πρώτα ο φίλος και συμπαραστάτης κάθε Φορέα, κάθε Σωματίου, και ευπαθούς ομάδας, κάθε μεμονωμένου Ρεθυμνιώτη που πρόσφερε έργο στο Ρέθυμνο και μετά ο πολιτικός που είχε τη δύναμη να υπερασπιστεί τα αιτήματα ενός Νομού και μιας πόλης που έκανε τα πρώτα της βήματα στο δρόμο της ανάπτυξης.
Η πηγαία αισιοδοξία του και η εσωτερική του δύναμη να αντιπαρέρχεται κάθε δυσκολία με αξιοπρέπεια, δεν του επέτρεψε ποτέ να γίνει φορέας μιζέριας και αρνητικής διάθεσης.
Όλοι μας θα θυμόμαστε τον απλό άνθρωπο που ήταν το ίδιο προσηνής, ευγενικός, καταδεκτικός και πρόθυμος ν’ ακούσει, να μοιραστεί και να βοηθήσει, είτε είχε την ιδιότητα του Υφυπουργού, είτε αυτή του Βουλευτή, είτε του Περιφερειάρχη, είτε του Νομάρχη, είτε του βουλευτή.
Πρωταγωνίστησε σε πολλά και κρίσιμα μετερίζια ο αγαπητός Μανόλης. Όλα υπεύθυνα και απαιτητικά. Ποτέ όμως δεν επέτρεψε στους τίτλους και τ’ αξιώματα να αλλοιώσουν τα δομικά στοιχεία του χαρακτήρα του, τη στάση του απέναντι στους ανθρώπους, την αγάπη του για το Ρέθυμνο, τη διάθεση του να προσφέρει έργο σε δύσκολους τομείς.
Πρωτοπόρος στις ιδέες και παραδοσιακός στις ανθρώπινες σχέσεις συνδύαζε με το δικό του μοναδικό τρόπο, την αποτελεσματική και συνάμα αθόρυβη πολιτική δράση με τον ανόθευτο ανθρωπισμό που θα πρέπει να χαρακτηρίζει κάθε σχέση, επαγγελματική ή φιλική.
Το όραμα του για ένα Ρέθυμνο ισχυρό και σύγχρονο, αποτυπώθηκε με ανεξίτηλο τρόπο, στις πρωτοβουλίες του άλλοτε ως Πρόεδρος των Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων, που ήταν την εποχή εκείνη το πιο ισχυρό αναπτυξιακό εργαλείο της Τοπική Αυτοδικοίκησης, άλλοτε ως Μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Πανεπιστημίου Κρήτης για την εδραίωση του οποίου αγωνίστηκε, κι άλλοτε ως Πρόεδρος του ΟΑΔΥΚ, που πρόσφερε, με συστηματική κι επίμονη δουλειά, τη δυνατότητα στο Ρέθυμνο να διεκδικήσει και να επιτύχει σημαντικά έργα. Ας μην ξεχνάμε πως το μεγάλο έργο για το οποίο υπερηφανεύεται ο Νομός μας, το Φράγμα των Ποταμών, φέρει τη δική του υπογραφή. Ήταν εκείνος, ο πρώτος που το ενστερνίστηκε και διέταξε, με την ιδιότητά του ως Πρόεδρος του ΟΑΔΥΚ, την εκπόνηση των γεωλογικών μελετών του έργου.
Είναι γεγονός πως αρκετές από τις δομές και τα έργα που απολαμβάνουμε σήμερα στην πόλη και το Νομό μας, φέρουν τη σφραγίδα του Μανόλη Λουκάκη. Πολλές από τις όμορφες αναμνήσεις μας συνδέονται με τη δική του παρουσία.
Ικανός στα μεγάλα, φίλος στα δύσκολα, ήρεμη δύναμη που διαχέονταν με γενναιοδωρία και μοιράζονταν σε όσους την είχαν ανάγκη. Αυτός ήταν ο Μανόλης Λουκάκης. Υπερβατικός σε ότι αφορούσε τον ίδιο του τον εαυτό και τις προσωπικές του ανάγκες, ανυποχώρητος αγωνιστής, αληθινός δημοκράτης, έντιμος οραματιστής, καλός άνθρωπος.
Η ζωή στάθηκε μαζί του σκληρή τον τελευταίο χρόνο. Ακόμη και τότε, όμως, επέδειξε τη αθόρυβη γενναιότητα που τον χαρακτήριζε σε όλη του τη ζωή. Βίωσε τον πιο σκληρό και άνισο αγώνα, με αξιοπρέπεια και με εκείνο το αφοπλιστικό του χαμόγελο που θα μείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη μας ως ένα από το πιο αληθινά μαθήματα ζωής, που μας τα δίνουν συνήθως οι ίδιοι οι άνθρωποι. Αυτοί που ξεχωρίζουν και κατακτούν δίκαια και χωρίς προσπάθεια, μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μας.
Καλό ταξίδι αγαπητέ μας Μανόλη.
Θα σε θυμόμαστε, όλοι μας, όλα τα πρόσωπα που αγάπησες, τα παιδιά σου, η οικογένεια σου, οι καρδιακοί σου φίλοι και οι συνεργάτες σου, με αγάπη και θαυμασμό. Είμαι βέβαιος πως κάθε αναδρομή στο πρόσωπό σου, θα εγείρει τα πιο ευαίσθητα αισθήματά μας.
Θα σε αναζητήσει η πόλη μας, τα σοκάκια της , τα καλντερίμια της, η Σοχώρα με τ’ αγαπημένα σου στέκια, οι φίλοι σου. Είχες το προνόμιο των πολλών και καλών φίλων, αξιώθηκες να γευτείς τις χαρές που δίνουν οι μακροχρόνιες, σταθερές και ισχυρές φιλίες, ευτύχησες να κάνεις οικογένεια και να μεγαλώσεις δυο καλά παιδιά και να τα γαλουχήσεις με τις δικές σου διαχρονικές αξίες, να τους εμφυσήσεις την καλοσύνη και να τα μπολιάσεις με την αντοχή σου. Ευλογήθηκες να κρατήσεις στην αγκαλιά σου εγγόνια.
Θα μας λείψεις αγαπητέ φίλε Μανόλη.
Δε θα ξεχάσουμε, ένα ακόμη χάρισμά σου: τη μεγαλοψυχία σου. Τη δύναμη να συγχωρείς όσους σε πίκραναν και η αλήθεια είναι πως υπήρξαν κι αυτοί στη ζωή σου.
Εύχομαι η διαδρομή σου σε τούτη τη ζωή, να εμπνέει εκείνους που θέλουν να ασχοληθούν με τα κοινά και να παραδειγματίζει τους εν δυνάμει πολιτικούς εκφραστές κάθε τόπου.
Η σκέψη μας θα σε συντροφεύει στο ύστατο ταξίδι σου και θα τιμά τη μνήμη σου, όπως αξίζει σε μοναδικούς ανθρώπους.