Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
kokonasb@gmail.com
Κυκλοφορούν κάτι φήμες στην αγορά τελευταία, που αν τις πιστέψω (κι αφού συγκρατήσω τα γέλια μου), τότε νομίζω ότι έχουμε μπροστά μας τις πρώτες σοβαρές ενδείξεις ότι η κυβέρνηση επιχειρεί την «έφοδο προς τον ουρανό» για την πραγμάτωση της ουτοπίας. Συγκεκριμένα, ακούω ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να περιορίσει τη φλυαρία του Βαρουφάκη. Ευγενής και ωραίος ο στόχος – δε λέω! Νομίζω όμως ότι η κυβέρνηση θα είχε περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας αν καταπιανόταν με κάτι ευκολότερο, π.χ να συνέχιζε τις αρχικές προσπάθειες της για ανατροπή του καπιταλισμού σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Να καταφέρει, πάντως, να βάλει μέτρο στο ναρκισσισμό του Υπουργού Οικονομικών, είναι απλώς εξωπραγματικό.
Ο Γ. Βαρουφάκης ήταν το λάθος που η κυβέρνηση θα μπορούσε να είχα αποφύγει, εν αντιθέσει με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία ήταν λάθος που η κυβέρνηση δε μπορούσε με τίποτε να αποφύγει. Όλοι καταλάβαιναν ότι η σημερινή πρόεδρος της Βουλής λειτουργεί με ωρολογιακό μηχανισμό ακριβείας και ότι η έκρηξη είναι μόνο θέμα τόπου και χρόνου: Σήμερα ή σε ένα μήνα? Εδώ στην κυβέρνηση ή εκεί στη Βουλή? Καλώς ή κακώς, αφού ουδείς είχε τη δυνατότητα να μελετήσει τον ωρολογιακό μηχανισμό της και από τους πυροτεχνουργούς του στρατού δεν ζημιώθηκε (κακώς) η συνδρομή τους, ο Τσίπρας επέλεξε τη βουλή. Ποιά θα είναι η έκταση των ζημιών από την έκρηξη, θα το δούμε στο μέλλον. Ότι ο Βαρουφάκης όμως θα ξεκινούσε τις ζημιές από την πρώτη μέρα και θα συνέχιζε ακάθεκτος χωρίς την παραμικρή αίσθηση του μέτρου επί δύο μήνες και βάλε, αυτό ήταν κάτι που έπρεπε να το έχουν προβλέψει εκείνοι που σχημάτισαν την κυβέρνηση. Εκπροσωπεί τον εαυτό του και, όπως όλοι καταλαβαίνουμε, το μέγεθος της ευθύνης είναι τέτοιο ώστε, εκ των πραγμάτων, δεν περισσεύει χώρος για άλλους.
Από το σημείωμα που έγραψαν για το χαρακτήρα του οι συμμαθητές του στη Σχολή Μωραΐτη (στον «Έφηβο» του 1978) μέχρι το βιογραφικό που ο ίδιος προτάσσει, είναι φανερό ότι πρόκειται για άνθρωπο ο οποίος κουβαλάει αυτό που θα λέγαμε «κόμπλεξ ανωτερότητας», άνθρωπο ο οποίος επιδιώκει μονίμως να προβάλλεται ως αιρετικός, προκλητικός, ξεχωριστός. Η θέση του Υπουργού Οικονομικών είναι γι αυτόν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να ενισχύσει την εικόνα της «ιδιοφυούς μοναδικότητας» του όπως φαντάζομαι ότι αντιλαμβάνεται ο ίδιος την κατάστασή του.
Δεν είναι ανάγκη να μείνει πολύ στη θέση αυτή για να πετύχει το σκοπό του. Μερικοί θορυβώδεις μήνες, κατά τους οποίους θα περιφέρει την αλαζονεία του και θα μοιράζει προσβολές δεξιά κι αριστερά, αρκούν ώστε να περάσει τα επόμενα δύο ή τρία χρόνια αμειβόμενος αδρά για να δίνει διαλέξεις ως λ.χ. «ο άνθρωπος που ταρακούνησε το Ευρωπαϊκό κατεστημένο», στις οποίες θα αποκαλύπτει και διάφορα πικάντικα για τον Σόιμπλε ή τον Νταϊζερμπλουμ για να διατηρείται στην επικαιρότητα.
Εν ολίγοις, δεν περιμένω να μακροημερεύσει ως υπουργός ο Βαρουφάκης. Ο μεγαλομανής Βαρουφάκης, λοιπόν, με την υπερβολική αυτοπεποίθηση, τον κοσμοπολιτισμό και την εξαιρετική δυνατότητα στις «Βαρούφες», φάνταζε ως ιδανική λύση. Τώρα πια ξέρουμε κι εμείς, ξέρουν και αυτοί, ότι δεν ήταν. Περιμένω μόνο να δω πότε θα συμβεί η αντικατάστασή του – και είμαι βέβαιος ότι θα τους προλάβει παραιτούμενος προτού τον παραιτήσουν.
Ένας Βαρουφάκης, μόνο παραιτείται και ποτέ δεν απολύεται. Αλλά μέχρι να γίνει ή το ένα ή το άλλο, πρέπει να καταλάβει πως, ο υπουργός Οικονομικών με τις σημερινές συνθήκες, πρέπει να εργάζεται σκληρά και για να κάνει τον διεθνή κονφερασιέ..
