πρόγραμμα
J.S.Bach: σονάτα για φλάουτο και πιάνο, Es-dur, BWV1031
Allegro moderato – Siciliana – Allegro
Claude Bolling: Jazz a la francaise
Bach to swing – Blue kiss from Brazil
Eric Satie: 3 Gymnopedies
Bill Evans: How deep is the ocean( how high is the sky)
Peri’s Scope
Claude Bolling: suite for flute and jazz piano trio
Baroque and blue – Sentimentale – Javanaise – Fugace -Irlandaise –Versatile –Veloce
Λίγα λόγια για τα έργα…
Ο J.S.Bach σίγουρα είναι ο συνθέτης για τον οποίο δε χρειάζεται να πει κανείς τίποτα. Για μας είναι η αρχή και η βάση όλων…αλλά και ένας ασφαλής τόπος επιστροφής όταν η καθημερινότητα γύρω μας γίνεται όλο και πιο ασαφής, όλο και πιο ανασφαλής, όλο και πιο απρόσμενη. Σε αντίθεση με την τρέχουσα αντίληψη περί της σοβαρότητας και κατήφειας της μουσικής του Bach, διαλέξαμε ένα έργο φωτεινό και ανάλαφρο. Το λυρικό μεσαίο μέρος χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης, άλλωστε το έχουμε ακούσει σε πάμπολλες μεταγραφές…
Το θέμα όμως είναι, ίσως, τι σχέση μπορεί να έχει ο «σεβασμιότατος» Μπαχ με τους πολύ πιο σύγχρονούς του -και ούτε καν αμιγώς κλασσικούς- συνθέτες. Ευτυχώς την απάντηση τη δίνει ο Bolling, αφού ξεκινάει ως Bach και καταλήγει … swing .Μάλλον ο διαχωρισμός δεν έχει τελικά και τόσο πολύ νόημα…
Ο Αμερικάνος Bill Evans ξεκίνησε σαν κλασικός μουσικός, που παράλληλα έπαιζε τα βράδια στα jazz clubs της εποχής, για να αφοσιωθεί αποκλειστικά στην jazz.
Η εφευρετική ερμηνεία του παραδοσιακού jazz ρεπερτορίου, η ρυθμική πολυπλοκότητα και οι εκφραστικές μελωδικές γραμμές, έκαναν τον Miles Davis να τον προσκαλέσει στο σεξτέτο του, αν και θα ήταν ο μόνος λευκός μουσικός…
Στη μετέπειτα πορεία του, ο Evans, σαν συνθέτης, επηρεάστηκε από τους ιμπρεσιονιστές Cl. Debussy, M. Ravel, A. Skryabin, E. Satie, αλλά και από έθνικ μουσικές, εξερευνώντας αργές, χαμηλόφωνες μπαλάντες, κάτι όχι και τόσο συνηθισμένο στην jazz.
Σαν ερμηνευτής είχε την πρωτοφανή σύλληψη- κοντά στην ιδέα του συλλογικού αυτοσχεδιασμού- να θολώσει τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ του σολίστ και των υπολοίπων, δίνοντας εναλλασσόμενο σολιστικό ρόλο σε όλους τους μουσικούς.
Η αυτοκαταστροφική φύση του, η μακρόχρονη εξάρτηση από την ηρωίνη, που νίκησε, και την κόκα που τον νίκησε τελικά, έκαναν έναν φίλο του να μιλά για την «πιο μακροχρόνια αυτοκτονία στην ιστορία»…
Η jazz συγκίνησε βαθύτατα το Γάλλο, συνομήλικο του Evans, Claude Bolling. Περίεργο μίγμα, διακεκριμένος τζαζ πιανίστας με γερές κλασικές σπουδές στη σύνθεση, που δεν θέλησε ποτέ να αναμείξει την κλασική μουσική με την τζαζ.
Αυτό που, πολύ πετυχημένα ομολογουμένως κάνει, είναι να αντιπαραθέτει την κλασική με την τζαζ. Όπως έχει χαρακτηριστικά γραφτεί , διαθέτει τα κλειδιά του κατά Duke Ellington παραδείσου, χωρίς αυτό να τον εμποδίζει να συνθέτει με την ίδια άνεση σε στυλ μπαρόκ.
Ο κλασικότατος φλαουτίστας και πολύ φίλος του, Jean- Pierre Rampal, ήταν η αφορμή να συνθέσει τη σουίτα για φλάουτο και τζαζ πιάνο τρίο, το 1973. Το φλάουτο δεν υποκύπτει…παραμένει κλασικό μέχρι τέλους ενώ οι μουσικοί που προσπαθούν να το παρασύρουν περνούν μια από τις πιο διασκεδαστικές περιπέτειες που είχαν ποτέ.
Baroque & blue ensemble,
Σύνολο μουσικής δωματίου,
Νίκος Κατριτζιδάκης, φλάουτο
Βύνη Φουντά, πιάνο
Γιάννης Χαρμπίλας, ηλεκτρικό μπάσο
Γιάννης Λελούδας, ντραμς
…δημιουργήθηκε το 2009 και παρουσίασε στο Θέατρο κάτω από τη Γέφυρα, το Μάιο 2009, την παράσταση «το Βόδι στη Στέγη και άλλες …καθημερινές ιστορίες», βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Darius Milhaud, με ταυτόχρονη προβολή ασπρόμαυρων ταινιών μικρού μήκους του Georges Melies.
( επίσης στα εγκαίνια του Διεθνούς Φεστιβάλ παιδικού κινηματογράφου Ολυμπίας, Νοέμβριος 2009, στο Πολιτιστικό Κέντρο Μπενετάτου Δήμου Π. Ψυχικού , Φεβρουάριος 2010).
…ασχολήθηκε με τη Jazz της δεκαετίας 1930, 1940 και με τη μουσική του Bill Evans, χρησιμοποιώντας πρωτότυπες παρτιτούρες γραμμένες από τους συνθέτες, με στόχο περισσότερο την ερμηνεία και όχι στον αυτοσχεδιασμό (Φεστιβάλ τζαζ και ροκ μουσικής Δήμου Νίκαιας, Οκτώβριος 2010,Παγκόσμια μέρα μουσικής Ιούνιος 2011).
…βασίστηκε σε προϋπάρχουσες, κάποιες μακρόχρονες, συνεργασίες. …σκοπός ήταν η δημιουργία ενός σχήματος που να εκμεταλλευτεί τις ευαισθησίες και δυνατότητες του καθένα, με ρόλους που εναλλάσσονται και με δυναμική που πλάθεται κάθε στιγμή.
… η μίξη και γιατί όχι η αντιπαράθεση των φυσικών ηχοχρωμάτων με τον ηλεκτρικό, ενισχυμένο ήχο,
… η διαλεκτική σχέση που μπορεί να έχει η μουσική με το λόγο και την εικόνα,
…τα έργα που σαν αφετηρία έχουν την κλασσικότροπη παράδοση αλλά επεκτείνονται σε πιο σύγχρονα ακούσματα,
είναι από τα βασικά θέματα που τους απασχολούν…και γύρω από τα οποία κινούνται.