Γράφει ο Ran – ta – plan
Στην Ελλάς του 2000 ένα εισιτήριο γίνεται αφορμή ακόμα και για έναν άδικο θάνατο. Αυτό που όμως που πρέπει να μας ανησυχεί περισσότερο κοινωνικά, δεν είναι ούτε πως κάποιος δεν έχει λεφτά για εισιτήριο γιατί αυτό μπορεί να συνέβαινε και προ κρίσης, αλλά ούτε και η αυστηρότητα των ελεγκτών, γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν υπάρχει καμιά σοβαρή εκπαίδευση, αλλά ούτε και σωστή κρίση στην πρόσληψη όσων αστυνομεύουν και ελέγχουν την τάξη (βλέπε Γρηγορόπουλος). Αυτό που πρέπει να μας απασχολεί το πόσο εύκολα βρήκαμε νέους στόχους για την κατάντια στα πρόσωπα των οδηγών και ελεγκτών. Είναι εμφανές οτι ψάχνουμε να βρούμε φταίχτες για την κατάσταση μας. Απλά κάτι δε μας αφήνει να κοιτάξουμε λίγο παραπέρα, κάτι δε μας αφήνει να δούμε και τους καθρέφτες μας.
Απαγόρευση κυκλοφορίας στα δάση για μερικές μέρες, λέει, μέχρι να περάσει ο κίνδυνος πυρκαγιάς. Πολύ ωραίοι νόμοι αυτοί. Αλλά έτσι είναι, όταν δεν υπάρχει παιδεία και πρόληψη και εκπαίδευση, έρχεται η απαγόρευση. Αυτό φοβάμαι τώρα που χτυπάνε τη παιδεία με τις απαράδεκτες καινούριες πρακτικές τους. Τις απαγορεύσεις που θα ρθουν.
Διαπλεκόμμενε :
«Τη σκέψη μου την έντυσα με σίδερο κι ατσάλι,
κι έγινε ασπίδα και σπαθί κι ήρθε κοντά σου πάλι»