Aποθέωση της θεωρίας των άκρων που «βολεύει»…
Σχέδιο σε εφαρμογή; Η κακιά στιγμή; Το σύστημα απλώς δείχνει τα δόντια του; Υπηρέτης του συστήματος η Χρυσή Αυγή; Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι όσο τυχαία μπορεί να είναι ή να μην είναι, αποτελεί σημείο των καιρών και μάλιστα το μελανότερο. Ήρθε σε μια εποχή που η χώρα βράζει, παρά τις κυβερνητικές εξαγγελίες για πρωτογενές πλεόνασμα «σύντομα» και την «καλή» θερινή σεζόν λόγω τουρισμού. Τι να πρωτοπάρει κανείς υπόψη; Το χώρο της παιδείας; Τους αγρότες; Τη συνεχόμενη και ακατάπαυστη εξαθλίωση μερίδων του πληθυσμού; Ένα μαχαίρι στην καρδιά ενός συμπολίτη μας, γνωστού για τις πολιτικές του ιδέες, που τις είχε εκφράσει και μελωδικά, ήρθε να τραβήξει την προσοχή από τα προβλήματα, να δυναμιτίσει σε άλλη βάση το κλίμα και να εστιάσει τα μάτια όλων μας στην περιβόητη θεωρία των «άκρων». Πράγμα, που βολεύει απόλυτα το «οικονομικό κατεστημένο» για την πόλωση της κατάστασης, εξισώνοντας συμπεριφορές και πρακτικές, κάτι ιδιαίτερα επικίνδυνο σε μια ήδη «λειψή» δημοκρατία. Στο τέλος, όμως, μήπως είναι αυτό το σχέδιο για την επικράτηση του φόβου;
Η προσπάθεια ταύτισης του κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ με τη Χρυσή Αυγή, εξυπηρετεί μόνο την ίδια. Δεν είναι δυνατόν να επιρρίπτονται ευθύνες από την κυβέρνηση στην αξιωματική αντιπολίτευση, με χαρακτηρισμούς για κόμμα που βρίσκεται «εκτός συνταγματικού τόξου». Τάδε έφη ο βουλευτής επικρατείας και σύμβουλος του Σαμαρά Χρύσανθος Λαζαρίδης αναφερόμενος στο ΣΥΡΙΖΑ, κατηγορώντας μάλιστα το κόμμα της Κουμουνδούρου, μετά το στυγερό έγκλημα στο Κερατσίνι, για στρατηγική έντασης, που «τροφοδοτεί» την «Χρυσή Αυγή». Την ίδια ώρα η εγκληματική ενέργεια στο Κερατσίνι από μόνη της επιβεβαιώνει τον όρο «γρανάζι» του συστήματος, εκούσιο ή ακούσιο, για το κόμμα της Χρυσής Αυγής. 
Ωστόσο, ο πρώην βουλευτής και εκπρόσωπος των κυβερνήσεων Καραμανλή, Ευάγγελος Αντώναρος, έβαλε έμμεσα στη θέση του, κατά κάποιο τρόπο, τον κ. Λαζαρίδη για την παραπάνω ακραία δήλωσή του, με το σχόλιο ότι «όποιος ισχυρίζεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι συνταγματικά αποδεκτό κόμμα είναι επικίνδυνα ανιστόρητος και πολιτικά ανόητος».
Σα να μη έφτανε η επιχειρούμενη προσπάθεια της επικίνδυνης εξίσωσης ΣΥΡΙΖΑ – ΧΑ, λίγες μέρες πριν το έγκλημα, ο γνωστός δημοσιογράφος Μπάμπης Παπαδημητρίου δήλωνε, ή έστω έθετε ερώτημα, για το αν μια «σοβαρή» Χρυσή Αυγή θα μπορούσε να αποτελέσει κυβερνητικό εταίρο της ΝΔ. Κάτι, που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι τυχαίο ένα τέτοιο ερώτημα; Πως γίνεται ένα κόμμα, που αποδεδειγμένα εμπλέκεται σε τραμπουκισμούς και αντιδεοντολογικές πολιτικά και ηθικά ενέργειες, και με οπαδούς που φτάνουν στο σημείο να σφάζουν ανθρώπους, να αποτελέσει δυνατό χαρτί για μια πολιτική συμμαχία με ένα κατά κόρον κυβερνητικό ή έστω, ιστορικά, στο χώρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης κόμμα; Μήπως προετοιμάζεται το έδαφος για κάτι τέτοιο; Και πως μπορεί να υπάρχει «σοβαρή» Χρυσή Αυγή, όταν η ίδια η κυβέρνηση την έχει περιλάβει στα «επικίνδυνα άκρα»; Δεν είναι οξύμωρο;
Η αλήθεια είναι μία, τουλάχιστον όπως την έχουμε αντιληφθεί εμείς ως μέσο: Πριν 3-4 χρόνια κανείς δεν υπολόγιζε τη Χρυσή Αυγή, αν και υπήρχε και περίμενε υπομονετικά. Το σύστημα την έθρεψε και εκείνη βρήκε πρόσφορο έδαφος στην απελπισία, στην ανάγκη «τιμωρίας του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος», στην απαίτηση να βρεθούν εχθροί και να εξαλειφθούν. Το να ψάχνει κανείς εχθρούς, όμως, είναι επικίνδυνο για τον ίδιο. «Δήμιος» του είναι όλο το σύστημα και η Χρυσή Αυγή απλώς ένα γρανάζι του. Δεν είναι αποκούμπι, δεν είναι η λύση στο πρόβλημα. Αντιθέτως, συνδράμει στη γιγάντωση του προβλήματος και στην πόλωση αντί στη συσπείρωση, για την αντιμετώπιση της δυσκολίας που διέρχεται η χώρα.
Ένα σχέδιο, λοιπόν, βρίσκεται σε εφαρμογή, που όμως δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας και του λαού. Και πώς να τα εξυπηρετεί, όταν ζούμε σε καθεστώς πλήρους οικονομικής εξάρτησης από τους δανειστές μας, ενώ φαίνεται ότι η εθνική μας κυριαρχία έχει τεθεί προ πολλού εκτός του ελέγχου μας…