Ο λαός είχε πιστέψει ότι στη μεταπολίτευση τα Μ.Μ.Ε. θα συνέθεταν ένα μηχανισμό θωράκισης της Δημοκρατίας, όχι μόνο ασκώντας δημόσιο έλεγχο, αλλά και ως βασικός συντελεστής σχηματισμού και έκφρασης της κοινής γνώμης.
Τα Μ.Μ.Ε. στη μεταπολιτευτική Ελλάδα αντί να καλύψουν έστω και στοιχειωδώς αυτόν τον προβλεπόμενο και κατοχυρωμένο από το Σύνταγμα ρόλο τους εξελίχθηκαν σε διαφθορείο ισότιμο και ανάλογο με εκείνο των πολιτικών παρασκηνίων και σε σύστημα παραπληροφό-ρησης και χειραγώγησης του λαού. Φαινόμενο αναμφισβήτητα παγκόσμιο, που όμως στην Ελλάδα είχε καθολικό χαρακτήρα. δηλαδή επεκράτησε ολοκληρωτικά.
Το βασικό και κύριο χαρακτηριστικό αυτής της εξέλιξης είναι η απόλυτη διαπλοκή των κυβερνήσεων με τους «μεγιστάνες» των Μ.Μ.Ε. Υπόβαθρο αυτής της διαπλοκής είναι από κυβερνητικής πλευράς, η αθεατη και ανομολόγητη οικονομική ενίσχυση των Μ.Μ.Ε. και από πλευράς Μ.Μ.Ε. η συγκάλυψη ή (και) ο εξωραϊσμός των όποιων κυβερνητικών ατασθαλιών και σκανδάλων.
Τα εκατομμύρια των δανείων σε εφημερίδες και κανάλια εξασφαλίστηκαν με κυβερνητικές παρεμβάσεις με αντάλλαγμα την ευμενή μεταχείριση και την υποστήριξη από τα «επιχορηγούμενα» Μ.Μ.Ε.
Η άλλη πλευρά της ίδιας κατά βάση μεθόδευσης είναι η προνομιακή κατανομή των κρατικών δημοσιεύσεων και διαφημίσεων στα «ημέτερα» Μ.Μ.Ε.
Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος, η άλλη είναι η δημιουργία «μπλοκ» πληροφοριακού ελέγχου με το συνδυασμό εντύπων και ηλεκτρονικών μέσων.
Πάνω σ’ αυτό ο Αλέκος Φιλιππόπουλος ο σημαντικότερος «εφημεριδάς» της μεταπολίτευσης μου είχε πει χαρακτηριστικά: «Πρόκειται ουσιαστικά για μια μορφή πληροφοριακής δικτατορίας από τους μεγαλοεπιχειρηματίες των Μ.Μ.Ε.»
Εξίσου σημαντική, αν όχι σημαντικότερη είναι η «εργολαβική» πλευρά των δραστηριοτήτων των μεγαλοεκδοτών. Με κυβερνητική ανοχή και παρά τις απαγορεύσεις του νόμου, που με διάφορες μεθοδεύσεις έχουν δημιουργήσει τεράστιες εργολαβικές επιχειρήσεις κατασκευής δημοσίων έργων και πραγματοποιούν ασύλληπτα κέρδη ενώ εκμεταλλεύονται «ευκαιρίες» στον πολιτισμό, τον τουρισμό και την παιδεία.
Κατηγορείται από τους αχρειους ο ελληνικός λαός ότι λειτουργούσε με τη νοοτροπία «καναπέ» και αδιαφορούσε για τα οσα αρνητικά συνέβαιναν γύρω του. Και ερωτάται: Είχε ποτέ ο ελληνικός λαός επαρκή, έντιμη και αντικειμενική πληροφόρηση από τα Μ.Μ.Ε.; Προειδοποιήθηκε για το φιάσκο του χρηματιστηρίου, την εξώνηση των εθνικών συμφερόντων στο Ελσίνκι και τη Μαδρίτη, το ξεπούλημα της ελληνικής βιομηχανίας κ.λπ,. κ.λπ.
Χωρίς τη βοήθεια των Μ.Μ.Ε. δεν θα είχε επέλθει αυτή η γενικευμένη εξαχρείωση του δημόσιου βίου, ούτε η αναξιοκρατία θα είχε πάρει αυτές τις διαστάσεις.
Συνέπεια και συνέχεια αυτής της αρνητικής λειτουργίας ήταν και η πολύπλευρη υποστήριξη του μνημόνιου, των συμφωνιών της υποτέλειας, των ασύδοτων παρεμβάσεων του Δ.Ν.Τ. και της Τρόϊκας στη χώρα μας.
Η εκπόρνευση μιας τριάντα χρόνων δεν μπορεί να ξεχαστεί με σημερινές δηλώσεις μετανοίας.
Τα Μ.Μ.Ε. είχαν πάμπολλες ευκαιρίες να επιλέξουν στρατόπεδο: το λαο και το έθνος με τα συμφέροντά του ή το διεφθαρμένο ηγετικό κατεστημένο. Έκαναν το δεύτερο μια επιλογή, που αναγκαστικά θα πληρώσουν, δεδομένου ότι έχουν εξαντληθεί τα όρια «αναβάπτισης» κα η ώρα του απολογισμού και της απόδοσης ευθυνών έρχεταθι αναπόφευκτας. και ασφαλώς πολύ ζοφερότερες διαγράφονται οι προοπτικές για τις «χρυσές πένες» που εξαργύρωσαν την πουλημένη τους γραφίδα, με κυβερνητικέ4ς θέσεις ευκαιρίας. Ειδικά πάνω σ’ αυτούς θα ξεσπάσει το μένος του λαού , ίσως χειρότερα απ’ ότι θα εκφρασθεί πάνω στους επαγγελματίες πολιτικούς.