Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη
Πολιτικού Επιστήμονα
E-mail:emmakoum@otenet.gr
«Σκέφτομαι πολύ περισσότερο τα παιδιά σε ένα σχολείο στο Νίγηρα, που πηγαίνουν στο μάθημα μόνο για δύο ώρες την ημέρα, αναγκάζονται ακόμα και την καρέκλα του θρανίου να μοιραστούν και διψάνε για μόρφωση. Τα έχω πάντα στο μυαλό μου. Γιατί πιστεύω ότι χρειάζονται πολύ περισσότερη βοήθεια από ότι εκείνα στην Αθήνα. Και ξέρετε κάτι; Όσον αφορά στην Αθήνα, σκέφτομαι κι όλους εκείνους που φοροδιαφεύγουν. Και τους γονείς που δεν πληρώνουν φόρους για να έχουν σχολείο τα παιδιά τους. Πρέπει συλλογικά να λυθεί το πρόβλημα να μάθουν να πληρώνουν όλοι τους φόρους τους».
[Christine Lagarde – International Monetary Fund Director]
Δεν υπάρχει πρόβλημα. Δεν υπάρχει κρίση. Πλάκα μας κάνουν όταν λένε πως θα χρεοκοπήσουμε. Εμείς δεν πιστεύουμε σε τέτοιου είδους διαδόσεις. Λέμε πως δεν υπάρχει κράτος κι όμως με ένα περίεργο τρόπο, κάποιοι τομείς του λειτουργούν. Οι ευσυνείδητοι κρατικοί λειτουργοί χάνονται μέσα στο συρφετό των βολεμένων. Η κοινωνία λατρεύει τις γενικεύσεις του τύπου «όλοι ίδιοι είναι». Τίποτα δεν πέφτει κάτω σε μια χώρα που πασχίζει να σταθεί όρθια και να πάει παρακάτω. Χρήμα, πλούτος και μια χαμένη περηφάνια στης εθνικής μας αυτομαστίγωσης την ορφάνια. Πολιτικοί με βαρύ παρελθόν και αβέβαιο μέλλον. «Δεν αντέχω να πληρώνω άλλο», λες. Κι όμως κάποιοι σου λένε πως φοροδιαφεύγεις. «Άλλη κουβέντα», απαντάς δείχνοντας πως υπεκφεύγεις. Εθνικά ιδεώδη, εθνικές σταρ, Εθνική Ελλάδος, εθνικό σπορ, εθνική ταπείνωση. Απεγνωσμένα ψάχνεις διέξοδο. Περπατάς και παραμιλάς. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία αλλά αν πεθάνεις πρώτα εσύ δεν έχει νόημα η κηδεία της ελπίδας. Παραεμπόριο, λαθρεμπόριο, εμπορία ψευδαισθήσεων. Καλά πάμε.
Το παρήγορο είναι ότι τουλάχιστον ζούμε καλύτερα από τους κατοίκους του Νίγηρα. Επομένως κατά τη διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου θα πρέπει να είμαστε κι ευχαριστημένοι. Μπορούμε να στέλνουμε ακόμα τα παιδιά μας στο σχολείο. Το γεγονός ότι ο Νίγηρας τελούσε υπό γαλλική κατοχή ως το 1960 είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια. Η έξαρση της φορολογικής συνείδησης από την επικεφαλής του ισχυρότερου οικονομικού οργανισμού του πλανήτη, κάθε άλλο παρά τυχαία είναι. Η συμπάθεια προς τα παιδιά του Νίγηρα ακόμα κι αν ήταν πραγματική, δεν θα έπρεπε να συσχετίζεται με την απόδοση φορολογικής δικαιοσύνης στην Ελλάδα. Η εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της χώρας του Νίγηρα από δεκάδες γαλλικές εταιρείες είναι επίσης άλλο ένα τυχαίο γεγονός. Για εμάς το πλέον ανησυχητικό σημάδι είναι ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο εξετάζει την ιδέα παύσης χρηματοδότησης της χώρας. Η αποποίηση των ευθυνών του, οι οποίες οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση την Ελλάδα, οδηγεί στη διαπόμπευση συλλήβδην όλων των Ελλήνων πολιτών. Μια επικίνδυνη γενίκευση, μια απροκάλυπτη επίθεση, ένα ρήγμα στη λογική, μια μαχαιριά στην ελάχιστη περηφάνια που μας έχει απομείνει. Οι μετέπειτα συγγνώμες δεν αρκούν, απλά κάνουν τα πράγματα χειρότερα.
Δεν πειράζει. Εμείς αντέχουμε την ταπείνωση. Είμαστε πεσμένοι κάτω και μας χτυπάνε. Όλοι, μικροί, μεγάλοι. Ο εαυτός μας στη γωνία, η χώρα στο περιθώριο, η κοινωνία στα κεραμίδια. Η Ελλάδα όμως ποτέ δεν πεθαίνει. Μόνο οι Έλληνες αυτοκτονούν καθημερινά.. Και μετά τις ατέλειωτες σωτηρίες του έθνους, από ξενόφερτους και εγχώριους σωτήρες ξανά τραβούμε αγέρωχοι προς τη δόξα. Μια δόξα που απέχει ελάχιστα από την κατακραυγή. «Οι Έλληνες έχουν δώσει πολλά», ισχυρίζεται ο νέος Γάλλος Πρόεδρος. «Οι Έλληνες μπορούν περισσότερα», απαντάμε εμείς. Δεν μπορούν να δώσουν άλλα σε σας όμως. Δείξτε μας εσείς, αν τελικά υπάρχει άλλος δρόμος. Αλλιώς, αφήστε τις απειλές και τελειώστε το θέμα. Ζήτω το Έθνος, ζήτω και σε μας, που ακούραστα σχεδόν διακόσια χρόνια τώρα το δοξάζουμε. Αχ Ελλάδα σ΄ αγαπώ….