Γενικευμένη κρίση εμπιστοσύνης προς τους πολιτικούς – Το πρόγραμμα που θα ισχύσει μετεκλογικά θα είναι αυτό της Τρόικας
Ανάμεσα στο χορό των προεκλογικών εξαγγελιών και των υποσχέσεων με ή χωρίς μνημόνιο, ανάλογα την περίπτωση, ο λαός στις 6 του Μάη καλείται να απαντήσει για το πώς εμπέδωσε την κρίση, καθώς και ποιους θα επιλέξει να τη διαχειριστούν.
Έχει πολλά να αποφασίσει ο Έλληνας ψηφοφόρος σε αυτες τις εκλογές αφού εκτός από την οικονομική κρίση, έχει να αντιμετωπίσει και μια γενικευμένη κρίση εμπιστοσύνης προς τους πολιτικούς, γενικά και όχι άδικα.
Δεν υπάρχει πολίτης που να μην αναγνωρίζει πλέον την τεράστια ευθύνη των δύο μεγαλύτερων κομμάτων για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα.
Είναι σαφές ότι πλέον δεν τίθεται θεμα παραπλάνησης της κοινής γνώμης, καθώς είναι η πρώτη ίσως φορά που κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί από κανένα.
Μετά από τριάντα χρόνια υπερχρέωσης, φτάσαμε στη στιγμή που οι ψηφοφόροι γνωρίζουν την αλήθεια καλύτερα ακόμα και από τους πολιτικούς αφού αυτή τη γνώση την έχουν πληρώσει ακριβά. Άρα το πώς, το γιατί και με ποια προτεραιότητα θα ψηφίσει το εκλογικό σώμα θα έχει έντονο ενδιαφέρον.
Ωστόσο το δίλημμα για το κατά πόσον τα κόμματα που οδήγησαν την ελληνική οικονομία στην ύφεση είναι ικανά να βγάλουν τη χώρα από την κρίση φαίνεται απόλυτα λογικό.
Σε αυτές τις εκλογές, ο λαός πραγματικά καλείται να δώσει διέξοδο στο πολιτικό αδιέξοδο της χώρας, με το όποιο κόστος. Καλείται να σταθμίσει την κατάσταση και να εκφράσει τη δική του άποψη για τις τελευταίες εξελίξεις.
Ό,τι κι αν προκύψει όμως από τις εκλογές, σίγουρα δεν θα αποτελέσει αιτία πανηγυρισμών, αλλά περαιτέρω έντονο προβληματισμό. Τα προβλήματα δεν θα λυθούν, πιθανότατα μάλιστα να ενταθούν και τα κομματικά παιχνίδια ανάμεσα σε ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. θα διευρυνθούν.
Τα δύο μεγάλα κόμματα με δεδομένη την ευρωπαϊκή τους αφοσίωση εγγυώνται ότι δεν θα επέλθει το οικονομικό μοιραίο, ενώ θεωρούν τους εαυτούς τους, τους μοναδικούς αξιόπιστους συνομιλητές των δανειστών μας.
Τα στελέχη τους, είτε ζητώντας συγγνώμη είτε επιρρίπτοντας ευθύνες στους πολιτικούς αντιπάλους, υποστηρίζουν ότι η έξοδος από την κρίση περνάει από τα δικά τους χέρια, περιμένοντας να τους δοθεί άλλη μια ευκαιρία για άσκηση εξουσίας.
Αυτό, δε, που κάνει τα πράγματα περισσότερο δυσοίωνα, είναι το γεγονός ότι όλα τα κόμματα, παλιά και νέα, πολιτεύονται με τη γνώριμη συνταγή. Είναι κλεισμένα στον κομματικό τους μικρόκοσμο και συμπεριφέρονται σαν τον επαρχιακό πολιτευτή που ταυτίζει την παράταξή του με το εθνικό συμφέρον και κανείς δε μιλάει με πραγματικό πρόγραμμα για την επόμενη μέρα.
Η ΔΗΜΑΡ αποφεύγει διακριτικά τον σκόπελο, ο ΣΥΡΙΖΑ νιώθει να βρίσκεται στα πρόθυρα της εξουσίας, οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ έχουν αναβαθμίσει το λαικισμό σε πολιτικό λόγο και το ΚΚΕ συνεχίζει με τη γνωστή αντιευρωπαϊκή του καραμέλα.
Η Ελλάδα για να βγει από τη μαύρη τρύπα της ύφεσης χρειάζεται μεγάλες και επίπονες μεταρρυθμίσεις ώστε να αξιοποιήσει τον εθνικό πλούτο και τα τεράστια συγκριτικά αναπτυξιακά πλεονεκτήματα της.
Δυστυχώς πάρα τις θέσεις των κομμάτων και τις προεκλογικές τους αναγγελίες το μόνο πρόγραμμα που τελικά θα ισχύσει θα είναι αυτό της τρόικας, το οποίο περιλαμβάνει μεταξύ άλλων: Κατάργηση 13-14ου μισθού και στον ιδιωτικό τομέα. Νέα μείωση του βασικού μισθού. Νέα μείωση βασικών και επικουρικών συντάξεων. Πλέον ευέλικτες σχέσεις εργασίας, κατάργηση συμβάσεων και δικαιωμάτων. Άπόλυση χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων σε βάθος τριετίας. Σταδιακή κατάργηση του ΕΦΑΠΑΞ στο δημόσιο τομέα. Πλήρης κατάργηση των φοροαπαλλαγών και των ειδικών καθεστώτων φορολόγησης.
Νέος ειδικός φόρος κατανάλωσης σε ποτά/τσιγάρα. Νέα αύξηση τελών κυκλοφορίας. Αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών ακινήτων κάθε χρόνο. Άρση της απαγόρευσης της κατάσχεσης της πρώτης κατοικίας λόγω χρεών. Μονιμοποίηση του έκτακτου φόρου ακινήτων μέσω της ΔΕΗ και ενοποίηση όλων των φόρων επί της ακίνητης περιουσίας.
Φόρος ιδιοκατοίκησης. Χαράτσια εφορίας, ακριβώς μετά τις εκλογές και αρκετά μέτρα ακόμα που θα δούμε να έρχονται.