ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: emmakoum@otenet.gr 
http://soixantedix.blogspot.com/
Ίσως κάποιοι από εσάς να έχετε δει τη γαλλική ταινία «La folie des grandeurs» σε σκηνοθεσία του Gerard Oury. Σε αυτή την εξαιρετική κωμωδία, που παίχτηκε για πρώτη φορά το 1971, ο μοναδικός Luis de Funes υποδύεται τον Don Salluste, o οποίος πασχίζει με κάθε τρόπο και μέσο να ξανακερδίσει τη θέση του υπουργού που έχει χάσει. Κάνοντας έναν σχετικό παραλληλισμό με τη νοοτροπία που διακατέχει τα απολυταρχικά, φασιστικά, δικτατορικά και κάθε είδους καταπιεστικά καθεστώτα, μπορούμε να κατανοήσουμε πως κάποιοι εκπρόσωποί τους φτάνουν κάποια στιγμή στο σημείο της απόλυτης έπαρσης και αλαζονείας και θεωρούν ότι δεν υπάρχει κάποιος αντίπαλος που μπορεί να τους νικήσει. Επειδή οι φορείς των καθεστώτων αυτού του είδους στηρίζονται κατά κύριο λόγο στο φόβο, στο ψέμα, στην προπαγάνδα και στην υπερβολή, αποκτούν συν τω χρόνο μια ψευδαίσθηση μεγαλοπρέπειας και δύναμης, η οποία τους καθιστά τελικά εύκολα θύματα της δικής τους υπερβολής, της δικής τους οίησης και εν τέλει του δικού τους αυταρχισμού.
«Η εξουσία διαφθείρει, η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απολύτως», έλεγε ο Λόρδος Acton. Δυστυχώς σήμερα αυτή η φράση χαρακτηρίζει απόλυτα τη χώρα. Η αυθαιρεσία έγινε νόμος, η αντίσταση αδίκημα και η πολιτική μεγαλείο. Πολλοί μικροί άνθρωποι βρίσκονται σε καίριες θέσεις και «ζαλίζονται» από το ύψος, με αποτέλεσμα να ενεργούν τελείως αυθαίρετα και αντίθετα στα όσα η κοινή λογική επιτάσσει. Δείχνουν ασέβεια στους θεσμούς, ψεύδονται στους απλούς πολίτες, κομπορρημονούν για τα όσα «κατόπιν ενεργειών τους» έγιναν και εξαγγέλλουν εκ νέου τις υποσχέσεις που είχαν δώσει τέσσερα χρόνια πριν. Επικαλούνται την πείρα, τη σοβαρότητα, την ανανέωση, το καινούριο, το ωραίο, το αληθινό. Ξορκίζουν την κριτική, αρνούνται να δουν τα προβλήματα, δεν κρατούν ούτε τα προσχήματα.
Σε αυτές τις εκλογές θα εκλεγεί όποιος «την ψωνίσει» τελευταίος. Υπάρχει ένας φανατισμός από μια μερίδα των υποψηφίων που θυμίζει εποχές 1985 και 1989. Ορισμένοι θεωρούν ότι δεν υπάρχει δικαίωμα στον αντίλογο, πως οι πολίτες δεν έχουν το δικαίωμα να κάνουν κριτική. Όμως δεν είναι έτσι. Όποιος κατέρχεται στον εκλογικό στίβο και ζητά την ψήφο των πολιτών θα πρέπει να γνωρίζει εκ των προτέρων ότι θα δεχθεί κριτική. Γιατί η επισήμανση των ατελειών μας, μπορεί να μας δώσει τη δυνατότητα να γίνουμε καλύτεροι σαν άνθρωποι. Η αλλαγή που κάποιοι πολύ εύκολα επικαλούνται δεν είναι ένας μηχανισμός που τίθεται αυτόματα σε κίνηση κατόπιν κάποιας εντολής. Η αλλαγή είναι μια αέναη διαδικασία με την οποία το μέλλον εισβάλλει στις ζωές μας. Οι οργανισμοί που προσαρμόζονται επιζούν και όσοι αδυνατούν να προσαρμοστούν αρρωσταίνουν ή πεθαίνουν.
Επιπλέον, υπάρχει μια σύγχυση των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών με τις εκλογές για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Θα πρέπει όμως να κριθούν οι επίδοξοι άρχοντες και σε προσωπικό επίπεδο. Μέχρι τις εκλογές, κάθε λογής υποψήφιοι -πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων- θα εξακολουθούν να περιφέρονται αμίλητοι σαν ποντικοί, θρασείς σαν μεγαλοδικηγόροι και απαιτητικοί σαν ντοπαρισμένοι ολυμπιονίκες, επιζητώντας, τι άλλο; Την ψήφο μας. Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι η εκλογή κάποιων ανθρώπων στα υψηλά κλιμάκια της εκτελεστικής εξουσίας τους είχε απαλλάξει από κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Εσχάτως διαπιστώνουμε ότι και μια απλή υποψηφιότητα είναι αρκούντως αρκετή για αυτό. Κι εμείς; Πνιγμένοι στα λύματα της παραπολιτικής κι ενώ ο Αννίβας είναι προ των πυλών, ασχολούμαστε με τη σωτηρία του Καίσαρα και των παρατρεχάμενων αυλοκολάκων του. Το θέμα είναι όμως να σωθεί το καράβι, η πόλη, η χώρα. Η κάλπη δεν είναι το κουτί της Πανδώρας και προφανώς δεν σχετίζεται με τη Μεταφυσική. Τουλάχιστον όχι συχνά…
