ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: emmakoum@otenet.gr 
http://soixantedix.blogspot.com/
Το φετινό καλοκαίρι οι κάτοικοι της πόλης μας έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε πολλές εκδηλώσεις που γίνονται στην πόλη, αλλά και στα χωριά του Νομού. Είναι γεγονός ότι το καλοκαίρι δύσκολα μένει στο σπίτι του κανείς. Θέλει να βγει, να περπατήσει έξω, να πάει στη θάλασσα, να πιει ένα καφέ σε ένα άλλο μέρος, να πάει μια εκδρομή, να αλλάξει παραστάσεις. Η οικονομική κρίση λειτουργεί με ανάστροφη λογική: πολλές εκδηλώσεις και πανηγύρια, κακό θέαμα -πλην ελαχίστων περιπτώσεων- και τσιμπημένες τιμές παντού. Το Αναγεννησιακό Φεστιβάλ που γίνεται κάθε χρόνο στην πόλη αποτελεί μια καλή επιλογή, αλλά οι τιμές εισόδου σε σχέση με πέρυσι δεν έχουν αλλάξει. Συνήθως οι παραστάσεις που αξίζουν είναι ακριβές και αυτό αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα στην ανάβαση των κατοίκων και των επισκεπτών της πόλης μας στο Ενετικό Φρούριο.
Από την άλλη, αρκετά σωματεία, φορείς, πολιτιστικοί σύλλογοι και ιδιώτες μας προσκαλούν καθημερινά σε εκδηλώσεις πάσης φύσεως και μορφής που διοργανώνουν. Το κόστος μετακίνησης όμως είναι δυσβάστακτο αν συνδυαστεί με το εισιτήριο εισόδου και τα έξοδα φαγητού, ποτού και κερασμάτων. Η ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών σε πολλές περιπτώσεις υποβαθμίζεται, η κακή μουσική τυραννάει τα αυτιά μας και μερικές φορές τα γλέντια χαλάνε εξαιτίας άσκοπων πυροβολισμών και αναίτιων καβγάδων που λαμβάνουν χώρα κατά κύριο λόγο στην ενδοχώρα του Νομού. Το αποτέλεσμα είναι ότι πάει κάποιος να διασκεδάσει και αντί αυτού στεναχωριέται, χαλιέται κι εύχεται να είχε μείνει στο σπίτι του. Η μουσική μας παιδεία τείνει προς τα κάτω, ο πολιτισμός μας ερμηνεύεται με όρους τσαμπουκά και νταηλικιού, το φαγητό μας «γαρνίρεται» με κάλυκες των 9 mm και το ποτό μας «βγαίνει» από τη μύτη. Πολλές φορές η ανοχή μας σε τέτοιου είδους κακές νοοτροπίες και αντικοινωνικές συμπεριφορές, εκλαμβάνεται ως αδυναμία και φόβος. Δυστυχώς όμως, η σιωπή μας σε τέτοια γεγονότα, είναι πλέον αποδοχή και επιβράβευση, αν όχι συνενοχή. Η κοινωνική απομόνωση των -λιγοστών ευτυχώς- φορέων αντικοινωνικής συμπεριφοράς είναι το καλύτερο φάρμακο. Γιατί οι καιροί έχουν αλλάξει και όσα ήταν αποδεκτά πριν από είκοσι χρόνια, σήμερα είναι καταδικαστέα. Ο καθένας κρίνεται -και πρέπει να κρίνεται- με βάση τα όσα πράττει και στον προσωπικό του χώρο, αλλά και στην κοινωνική του ζωή.
Το θέαμα και η διασκέδαση είναι ανθρώπινες ανάγκες που μας απομακρύνουν από τα προβλήματα της εργασίας μας, της οικογένειάς μας και μας δίνουν ενέργεια για να αντέξουμε ότι μας ξημερώνει αύριο. Το καλό θέαμα απευθύνεται σε άτομα που έχουν γνώση και κρίση, σε ανθρώπους που ερμηνεύουν και κατανοούν, σε οντότητες που αξιολογούν, κρίνουν, προβληματίζονται και αναθεωρούν. Η πνευματική ολοκλήρωση του ανθρώπου δεν συμβαδίζει με την προτεσταντική ηθική του καπιταλιστικού κράτους που πρεσβεύει ότι ο μόνος δρόμος για την ευτυχία είναι η παραγωγή και η εργασία με σκοπό τη συσσώρευση πλούτου. Η ευτυχία βρίσκεται στα απλά πράγματα, στην προσφορά, στο σεβασμό και στην κατανόηση της διαφορετικότητας του άλλου. Το άτομο απευθύνεται πάντα σε κάποιον: στους γονείς του, στους δασκάλους του, στους συμμαθητές του, στους καθηγητές του, στους συμφοιτητές του, στα παιδιά του, στα εγγόνια του, στην κοινωνία γενικότερα. Αυτή η προβολή του εαυτού μας στην κρίση των άλλων γίνεται είτε υπόδειγμα προς μίμηση, είτε παράδειγμα προς αποφυγή. Άλλο θέαμα και άλλο επίδειξη. Καλό είναι να εστιάζουμε στην επίδειξη του θεάματος και όχι στο θέαμα της επίδειξης. Μια καλή παράσταση, διαπαιδαγωγεί, μορφώνει και ανυψώνει πνευματικά τον άνθρωπο. Συχνά ακούμε για τη διαχρονικότητα και την επικαιρότητα των σατυρικών έργων του Αριστοφάνη. Υπάρχει και η άλλη άποψη όμως: Αυτή που υποστηρίζει πως δεν είναι ο Αριστοφάνης πάντα επίκαιρος. Απλά εμείς κουβαλάμε τα ίδια μυαλά δυόμιση χιλιάδες χρόνια τώρα.
