Αφιερωμένο στη μαυροφορεμένη και καραβοτσακισμένη Κρήτη
Όσοι κι αν έχετε καρδιά μ’ Ελληνικό το αίμα
ακούσετε να σας σε πω της τύχης τα γραμμένα
Βρύσες μη βγάνετε νερό πουλιά μη κελαϊδήτε
άνδρες γυναίκες και παιδιά στα μαύρα βουτηχτήτε
Λιοντάρια τίγρεις και θεριά όπου κι αν βρεθείτε
Στα δάση ή στην έρημο κλάψετε βρυχηθείτε
Όπου κι αν βρίσκεσθ’ Έλληνες μια χάρη θέλω μόνο
κλάψετε και θρηνήσετε των Κρητικών τον πόνο
Κλάψετε για τ’ αδέλφια σας που ’χάσαν τα παιδιά τους
και μείνε για παντοτινά ο πόνος στην καρδιά τους
Κλάψετε για τα ορφανά π’ έχασαν τους προστάτες
Και μείναν έρμα κι ορφανά μέσα στις πέντε στράτες
Γιατ’ είναι ο πόνος τους βαθύς και καίγετ’ η καρδιά τους
που σε μια νύχτα γίνανε τρανά τα βάσανά τους
Κλάψετε χώρες και χωριά δεν ήτο πεπρωμένο
μα λάθος ασυγχώρητο κι όχι συγχωρεμένο
Τυπάλδε αυτό που έκανες αυτό δεν ήτο λάθος
π’ έριξες το «Ηράκλειον» στις θάλασσας το βάθος
Τυπάλδε άσπλαχνε σκληρέ μας έβαλες στα πάθη
που έριξες τ’ αδέλφια μας στης θάλασσας τα βάθη
Τυπάλδε άραγε πενθείς ή ξέγνοιαστος κοιμάσαι
του «Ηράκλειου» τα θύματα άραγε τα θυμάσαι
Μέσα στα βάθη του γιαλού έθαψες παληκάρια
άνδρες και γυναικόπαιδα στου καραβιού τ’ αμπάρια
Επτά ‘χε ο Δεκέμβριος καταραμένη μέρα
που ’φευγε το «Ηράκλειον» σαν άσπρη περιστέρα
Κι άνοιξε τ’ άσπρα του φτερά οκτώ τονε η ώρα
είχε την όψη καραβιού μα ήτο νεκροφόρα
Απ’ τα Χανιά η διαδρομή να πάει στον Πειραιά
σωστή ‘ναι διασκέδαση μα ήτονε μοιραία
Έθιμο έχουν οι Κρητικοί σαν μπούνε στο βαπόρι
αρχίζουν γλέντι όμορφο στη πρύμνη και στην πλώρη
Έτσι και τότε έγινε δεν έμειναν οπίσω
μα η καρδιά μου με πονεί και πως να συνεχίσω
Εζήλεψαν τα κύματα την τόση λεβεδιά τους
και πήραν το «Ηράκλειον» στη μαύρη αγκαλιά τους
Στη Φαλκονέρα βούλιαξε προτού της μέρας τ’ άστρο
κι αντήχησε εις τα Χανιά στο Ρέθυμνο στο Κάστρο
Στη Φαλκονέρα στο Νησί απέναντι απ’ τη Μήλο
το τσάκισεν η θάλασσα σαν καρυδιού το φύλλο
Σήμα κινδύνου δώσανε στις δυο το μεσονύχτι
κι έπεσε βόμβα ατομική που ρήμαξε την Κρήτη
Το σήμα βυθιζόμεθα δόθηκε αυτή την ώρα
κι επακολούθησαν βροντές και θύελλα και μπόρα
Εθέριεψε η θάλασσα βουνό ’γινε το κύμα
γι’ αυτό κανείς δεν πρόλαβε να δώσει άλλο σήμα
Νεκροταφείο έγινε το άχαρο βαπόρι
Και τάφος μαύρος γίνηκε η πρύμνη του κι η πλώρη
Μνήματα υποβρύχια εγίνανε τ’ αμπάρια
και ’κλεισαν μέσα ζωντανούς λεβέντες παλικάρια
Και οι καμπίνες κλείσανε σφιχτά αμπαρωμένες
λεβεντοκόρες Κρητικές όμορφες τιμημένες
Τάφοι υπόγειοι υγροί σκοτεινιασμένοι τάφοι
εκλείσανε τ’ αδέλφια μας στης θάλασσας τα βάθη
Κι αυτοί που εσωθήκανε λένε και κριτικάρουν
στα μάθια τους πολλές φορές τον είδανε το Χάρο
Εις το ναυαύγιο αυτό δεν φτάν’ ο νους τ’ ανθρώπου
ως το μαθε ο Βασιλιάς επήγαν επί τόπου
Τρέξαν ναυαγοσωστικά κοντά στη Φαλκονέρα
και πήραν τα υπολείμματα που βρήκαν την ημέρα
Άξιο όμως θαυμασμού στου καθενός το βίο
θα μείνει το Φιλανδικό το δοξασμένο πλοίο
Και με βραβεία δίκαια με τόλμη και με θάρρος
μάζεψε όσους τ’ άφησε ο βουλισμένος χάρος
Ανάθεμά σε θάλασσα καταραμένη να ‘σαι
γιατί τα τόσα θύματα σκληρή δεν τα λυπάσαι
Καταραμένη θάλασσα ύπουλη και μπαμπέσα
άσπλαχνη είσαι κι άχαρη δεν έχεις διόλου μπέσα
Καταραμένη θάλασσα όσο γλυκιά και να ‘σαι
όταν σε πιάσει θύελλα κανένα δε λυπάσαι
Καταραμένη θάλασσα απ’ άκρη σ’ άλλην άκρη
που έγινες διπλάσια με το δικό μας δάκρυ
Καταραμένη θάλασσα πόσοι δε σε ζηλεύουν
μ’ αλίμονο και τρεις αλί σ’ αυτούς που δε σε ξέρουν
Όλοι σε λένε δροσερή μα ‘σαι φωθιά και λαύρα
δεν άφησες σχεδόν κορμί να μη ντυθεί στα μαύρα
Το άσπλαχνο το κύμα σου στο σκοτεινό σου βάθος
στους άτυχους μας ναυαγούς έχουνε γίνει τάφος
Το άχαρο το κύμα σου κι αν φέρει τη γαλήνη
εις τις θλιμμένες μας καρδιές μαύρες πληγές αφήνει
Ω Παναγιά μου Δέσποινα και του Χριστού μητέρα
και δίδε μας παρηγοριά σ’ αυτά που φέρνει η σφαίρα
Και εις εκείνους που ’χασαν έξαφνα τη ζωή τους
βάλε εις τον παράδεισο Χριστέ μου την ψυχή τους
Δωρίζεται εις την αείμνηστον συμπεθέραν μου Θεοδούλην Γερανιωτάκη
Μοναχήν της Ιεράς Μονής Τήνου
Μετά σεβασμού
Σ.Ε.Νεονάκης
