Του Μανώλη Σκαρσουλή
Οι πράξεις των ανθρώπων δεν έχουν μόνο μια όψη. Συνήθως έχουν δύο ή και περισσότερες. Ένα φιλί σημαίνει αγάπη, μπορεί όμως να σημαίνει και προδοσία. Ένα ψέμα μπορεί να βλάψει μπορεί όμως και να σώσει. 
Και πιο πέρα, στη φύση: Ο ήλιος δεν είναι πάντα χρήσιμος, μπορεί να αποβεί και μοιραίος. Μια δυνατή βροχή δεν δημιουργεί μόνο προβλήματα, λύνει κιόλας.
Ένας θάνατος δεν απλώνει πάντα σκοτάδι, μπορεί να φωτίσει το δρόμο σου. Να σου χαρίσει ζωή.
Χάσαμε την έννοια του αυτονόητου. Ορίσαμε αυθαίρετα το καλό και το κακό καταπώς μας βολεύει και ζεσταίνει την άγνοιά μας. Κλείσαμε τα αυτιά μας στις φωνές που λένε πως κακό είναι αυτό που απειλεί την ζωή στον πλανήτη και καλό αυτό που τη βοηθά να συνεχίσει να υπάρχει. Πάντα σε πλαίσιο δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας.
Βάλαμε σημείο αναφοράς το ατομικό συμφέρον, ακόμα κα όταν αυτό συνιστά συμφορά για τους άλλους.
Όταν η συμφορά συμφέρει, λογάριαζέ την για πόρνη (Ελύτης).
Και το «συμφέρον» είναι λέξη που, όσο και αν την τεντώσεις, δεν σπάει. Αν έχει προλήψεις, δεισιδαιμονίες, ηθικές, ιδεολογίες, θρησκείες και βάλε. Όλα αυτά έχουν έτοιμες ταμπέλες για όλους «τρελός», «παράξενος», «εκκεντρικός», «προβληματικός», «απαισιόδοξος», «εγωϊστής», «σχιζοφρε-νής» δουλειά να έχεις να γράφεις.
Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι κάπου ανάμεσα στο κυνήγι της καριέρας, στην κοσμική εκδήλωση και στο χυδαίο ανέκδοτο του γείτονα βρίσκεται η χαρά της ζωής. Έτσι τους μαθαίνουν οι «επώνυμοι» η μεγαλύτερη απειλή στην εποχή μας. Γιατί αυτοί δείχνουν το δρόμο και όλοι οι άλλοι ακολουθούν. Όρθια πτώματα, με ένα γέλιο καρφωμένο στο πρόσωπο, έτοιμο για πούλημα. Τρανή απόδειξη ότι είναι νεκροί και δεν το ξέρουν. Γιατί το γέλιο, όταν δεν είναι στιγμιαία χαρά, της ψυχής καλοκαίρι, μόνο νεκρικό μπορεί να είναι.
Η ζωή έχει ανατολή: το γέλιο του παιδιού. Εχει και δύση: Τον καημό του παππού. Το δικό μας μεσημέρι ζητά να γελάμε πικρά. Να γνωρίζουμε από πού ήρθαμε και για το πού τραβάμε. Στέρεα βήματα, μετρημένα, σεμνά. Αν το ταξίδι μας είναι φρόνιμο, η ζωή αποκτά ουσία στα πιο απλά πράγματα: στο κλάμα του μωρού, στο καρδιοχτύπι της πρώτης αγάπης, στον ιδρώτα για το ψωμί στο αστέρι που πέφτει. Η χαρά της ζωής βρίσκει το νόημά της εκεί που σταματά η σπατάλη της.
Κανένας δεν είναι πλούσιος όταν είναι άκληρος και καμιά δεν είναι ωραία, όταν είναι ανόητη. Και κανένας δεν είναι χαρούμενος όταν είναι κακός.