Γράφει ο Κωστής Κοντογιάννης
Έχω γεννηθεί και έχω μεγαλώσει σε αυτή την πόλη, έχω ζήσει γεγονότα αλλά και έχω ακούσει από πιο παλιούς πράγματα και καταστάσεις που έχουν συμβεί και έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι έχουμε έλλειψη αξιοπρέπειας, αυτοκριτικής και πλεόνασμα θράσους και αδιαντροπιάς. Γιατί ενώ βλέπουμε να ξεπουλιούνται καθημερινά αξίες, όνειρα, ελπίδες και συνειδήσεις να βιάζονται στη κυριολεξία άνθρωποι και δικαιώματα. Ποτέ κανείς δεν φταίει και κανείς δεν βγήκε να ζητήσει ένα συγνώμη. Όλοι κοιτάζουμε να ρίξουμε τις ευθύνες μας στους άλλους. Και οι πραγματικοί ένοχοι και φταίχτες, αντί να βάλουν το κεφάλι κάτω και να πάνε στο σπίτι τους, βγαίνουν και από πάνω φωνάζουν, κατηγορούν και διαμαρτύρονται, φτάνουν στο σημείο να δίνουν συμβουλές, θέλουν ευχαριστήρια, τίτλους και αξιώματα. Εδώ βέβαια γεννιέται ένα μεγάλο γιατί. Γιατί έχουμε συνεχώς στο προσκήνιο τα ίδια και τα ίδια άτομα να κρατούν τις θέσεις και να κάνουν κουμάντο; Και ενώ δεν μας αρέσουν και τους κατηγορούμε και τα χειρότερα από όλα τους γλείφουμε μέχρι να κάνουμε τις δουλειές μας και από πίσω τους θάβουμε. Αλλά και οι ίδιοι από τις θέσεις που τους βάζουμε να ευλογούν τα γένια τους. Εμείς πάλι συνεχίζουμε να τους ανεχόμαστε και να τους έχουμε πάντα μπροστά. Έχω ακούσει και έχω ζήσει γεγονότα και καταστάσεις για ανθρώπους που πολλοί από αυτούς δεν ζούνε σήμερα, αλλά και άλλους που τους έχουμε ανάμεσα μας ότι έχουν χαντακώσει και ότι έχουν γυρίσει χρόνια πίσω αυτή τη πολιτεία και συνεχώς σε ότι γίνεται πρωτεργάτες οι ίδιοι και οι ίδιοι. Ποιος τους δίνει αυτό το δικαίωμα; Ποιος τους τοποθετεί σε αυτές τις θέσεις; Μήπως έχουμε όλοι μας ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης που ανεχόμαστε όλες αυτές τις καταστάσεις και που πολλές φορές τις χειροκροτούμε; Ο καθένας με τη κεφαλή και το νου που έχει πορεύεται, και παίρνει ότι του αξίζει.
