Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
kokonasb@gmail.com
Ο λαός είναι σαν το Θεό. Μπορείς να χρίζεις τον εαυτό σου «φωνή» του. Μπορεί να δηλώνεις ότι διαθέτεις προνομιακή πρόσβαση στις βουλές του. Μπορεί να τον επιστρατεύεις ως αόρατο κανονιστικό εργαλείο , χωρίς εκείνος ( ο λαός – Θεός) να είναι σε θέση να σε διαψεύσει.
Δι αυτής της μεταφυσικής μεθόδου , η χώρα την περασμένη εβδομάδα, πριν αποκτήσει κυβέρνηση , απέκτησε ορκισμένη αντιπολίτευση. Απέκτησε μια αντιπολίτευση που διεκδίκησε και διεκδικεί το μονοπώλιο στην έκφραση της λαϊκής βούλησης. Που διεκδίκησε και διεκδικεί το αποκλειστικό δικαίωμα να απονέμει διαπιστευτήρια δημοκρατικής νομιμότητας. Πριν καν συγκροτηθεί , η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με μια εκστρατεία από – νομιμοποίησης της. Πριν καν ο λαός μιλήσει , οι αυτόκλητοι απόστολοι του είχαν προειδοποιήσει : «μόνο μια δικτατορία» είχαν πει , θα μπορέσει να εφαρμόσει τις πολιτικές με τις οποίες εκείνοι διαφωνούν.
Αφού διαφωνούν εκείνοι , διαφωνεί και ο λαός. Και όποιος διαφωνεί με τη λαόπνευστη αλήθεια τους είναι – τι άλλο?- χουντικός . Όμως αυτό το πρώιμο αντάρτικο δεν από – νομιμοποιεί μόνο μια κυβέρνηση. Από – νομιμοποιεί τα κοινωνικά και κοινοβουλευτικά ερείσματα που καθιστούν την κυβέρνηση εφικτή. Υπονομεύει τους θεσμούς , απονέμοντας το ρόλο του κοινοβουλίου στο πεζοδρόμιο.
Αυτό το αντάρτικο δεν είναι έκπληξη. Το έχουμε ξαναδεί. Εκείνο που δεν είχαμε ξαναδεί ήταν τους χαμένους των εκλογών να πανηγυρίζουν. Έχουν δίκιο να πανηγυρίζουν. Στην κατάσταση που βρίσκεται η χώρα , έχουν πολλές πιθανότητες να γίνουν μια μειοψηφία που κυβερνά . Μια μειοψηφία που επιβάλλεται δια της πλατείας !