Γράφει ο Χαράλαμπος Ν. Κοκονάς
kokonasb@gmail.com
Άργησε, βέβαια, καμία 30αριά χρόνια, αλλά να που τελικά έγινε. Και καλό θα ήταν να ξαναγίνει. Και μια και δύο και όσες φόρες χρειαστεί. Άλλωστε δεν είναι μόνο το πολυτεχνείο που είχε τα χάλια του. και το Οικονομικό Πανεπιστήμιο έτσι είναι, και το Αριστοτέλειο ομοίως και ο φοιτητικές εστίες στην πανεπιστημιούπολη ίδιες και χειρότερες. Τέτοια εξαθλίωση δε νομίζω να υπάρχει σε ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα ακόμη και τριτοκοσμικής χώρας. Διάβασα ότι η Σύγκλητος του Πολυτεχνείου ανακοίνωσε πως δεν είχε ενημερωθεί για την αστυνομική επιχείρηση. Λογικό το παράπονο. Αλλά λογικότερη, νομίζω, η απορία πως και γιατί τόσοι άνθρωποι και επί τόσα χρόνια δέχονται να διοικούν ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα όταν δε μπορούσαν να ελέγξουν τι γινόταν κάτω από τη μύτη τους. Δεν τους ενοχλούσε να καλύπτουν με την ανοχή τους αυταπόδεικτες παρανομίες;
Και το ίδιο ισχύει και για όποια άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα εμφανίζουν ανάλογα ή και χειρότερα φαινόμενα και οι διοικήσεις τους, δεν τολμούν να κάνουν το καθήκον τους, που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει και την υποχρέωση να εξασφαλίζουν στους φοιτητές τους ένα αξιοπρεπές και ασφαλές περιβάλλον, όπως συμβαίνει σε κάθε πανεπιστήμιο σοβαρής και πολιτισμένης χώρας. Αν υπάρχει πρόβλημα δεν είναι γιατί δεν ενημερώθηκαν οι διοικούντες, αλλά γιατί δεν είχαν ζητήσει οι ίδιοι, δεν είχαν αξιώσει από την πολιτεία, να κάνει αυτό που έγινε προ δεκαπέντε ημερών. Ένα πρόβλημα που δεν το έχουν μόνο οι διοικούντες το Πολυτεχνείο, αλλά και οι συνάδελφοι τους των άλλων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, που έχουν περιέλθει αντικειμενικά στην τραγική θέση να συνδιοικούν ουσιαστικά μαζί με κάθε καρυδιάς καρύδι, από επαγγελματίες αναρχικούς μέχρι κοινούς παραβάτες του ποινικού δικαίου.
Θέλω να πιστεύω πως η παρέμβαση που έγινε προ δεκαπέντε ημερών ήταν απλώς η αρχή και ότι θα συνεχιστεί και θα επεκταθεί. Κάποια στιγμή – εύχομαι να είναι σύντομα- θα πρέπει τα ΑΕΙ μας να απαλλαγούν από φαινόμενα και καταστάσεις που δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την εκπαιδευτική λειτουργία. Ίσως μάλιστα να αποτελεί μια τέτοια εξέλιξη προϋπόθεση για να φτάσουμε κάποτε στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που χρειάζεται ο τόπος.
