Οι μαντινάδες και οι στίχοι που στείλατε με τη λέξη, νταγιαντώ:
Κιουρτσιδάκη Νίκη (Φρατζεσκιανά Μετόχια Ρέθεμνος)
Δε νταγιαντίζω τη χαρά, είναι του πόνου ταίρι 
κι’ αν έρθει ‘κείνη πια ομπρός, μαζί θα τονε φέρει.
Τζωρτζινάκης Στέλιος (Μυριοκέφαλα Ρέθεμνος)
Πως νταγιαντά ο δυστυχής, στη μοναξιά του πόνου
και να γιατρεύει τσι πληγές, στο πέρασμα του χρόνου.
Λεουνάκης Νεκτάριος (Συρίλι Χανιά)
Τα βάσανα που μου ‘δωκες, χωρίς να το ελπίζω
στο πέρασμα τση μοναξιάς, στέκω και νταγιαντίζω.
Αλατζάς Σάββας (Ηράκλειο)
Μισεύγω, για δε νταγιαντώ, μπλιο μου να σ’ ανημένω
μα και τσ’ ελπίδας το δεντρό, θωρώ το μαραμένο.
Σκουντριδάκης Σήφης (Κουρνάς Αποκορώνου Χανιά)
Δε νταγιαντώ τσι άτιμους, μου μπαίνουνε στ’ αρθούνι
που τρώνε τον ελέφαντα και ‘μεις το μεληγκούνι.
Μπαττή Γλυνιαδάκη Δήμητρα (Χανιά)
Στση μοναξιάς τον ασκιανό, άλλο δε νταγιαντίζω
όλο το χρόνο αμοναχή, ‘πο κάτω να καθίζω.
Κουτσελάκης Νέλος Αντώνης (Ιεράπετρα)
Δε νταγιαντώ τσι πόνους σου, κι’ ας ζεις μακρυά μου χρόνια
μοιάζουν κορφής απού ποτέ, δε λιώσανε τα χιόνια.
Πλοκαμάκη Χρυσούλα (Αθήνα)
Της ξενητειάς το βάσανο, θαρρώ, δεν νταγιαντιέται
σαν βλέπεις το βλαστάρι σου, πάντα να τυρρανιέται.
Πλεμένος Γιώργος-Μαυρόλυκος (Αγιά Μυλοποτάμου Ρέθεμνος)
Αφού δεν κλείνουν οι πληγές, που όλο τση ξεσκαλίζω
δίδε μου Θε μου δύναμη, σκιάς να τση νταγιαντίζω.
Νερατζούλη Χρυσούλα (Ηράκλειο)
Δεν νταγιαντίζω τσι καημούς, που μου ‘καμες χαλάλι
νεκρή καρδιά, σκόρπια ζωή και λές αγάντα πάλι.
Δρίζου Μαρία (Αθήνα)
Πως νταγιαντίζω τσοι καρδιάς, τσοι χτύπους, με ρωτούνε
μα ‘σαι στο κάθε κύτταρο, που δε μπορούν να δούνε.
Τσιτσιγιάννης Γιάννης (Βόλος)
Δυό μοναξιές απάνω μου και πώς θα νταγιαντίσω
αυτή απού γεννήθηκα, κι’ αυτή απού θα ζήσω.
Κουκλινός Αντώνης (Ασήμι Μονοφατσίου Ηράκλειο)
Ελίγανε τη δύναμη, ο χρόνος και δε ν’ έχει
ένα κορμί τη νιότη ντου, να νταγιαντά ν’ αντέχει.
Μπαρκιτζής Δημήτρης-Τζανοδημήτρης (Πεμόνια Αποκορώνου Χανιά)
Δίδε μου φως μου βάσανα, μα ‘γω θα νταγιαντώ τα
δε γ-κλείνω ‘γω μεσ’ τη γ-καρδιά, τσ’αγάπης μου τη μ-πόρτα.
Ψαθόπουλος Λεωνίδας (Αθήνα)
Με μερακλήδικα συρτά και με σκοπούς στη λύρα
ο μερακλής τα βάσανα, τα νταγιαντά τση μοίρας.
Μυντιλάκη Μαρία (Χανιά)
Δε ντο βαστώ να νταγιαντώ, τσ’ αγάπης το χατήρι
γι’ αυτό ξεσπώ κάθε βραδυά, σ’ ένα κρασοποτήρι.
Καλλιτσουνάκη Γιάννα (Ρουμπάδο Ρέθεμνος)
Στο χωρισμό σου επέταξα ποιο πάνω απ’ τον καθένα
εγώ που δε νταγιάντουνε, τ’ όσα ‘χα περασμένα.
Ζαχαριουδάκης Γιάννης (Γαλιά Μεσσαράς Ηράκλειο)
Δίνε μου Θέ μου δύναμη, να νταγιαντώ τσι χρόνους
και του κορμιού τα βάσανα, τσι πίκρες και τσι πόνους.
Ζούλη Αγγελική (Ασκύφου Σφακίων Χανιά)
Τη συντροφιά σου ούτε λεπτό, δεν την ε-νταγιαντίζω
που κάποτε σου φώναζα, ”χαλα” και `γω θα ”χτίζω”.
Καλλέργης Κωστής Κ.Ι.Γ.Κ (Λούτρα Ρέθεμνος)
Στο χρόνο αντιστέκομαι, μα πως να νταγιαντίσω
να γέρνει το κορμί ομπρός, κι’ ο νους να σέρνει οπίσω.
Πρικάκη Μαρία (Φιλιατρά Μεσσηνίας)
Πως να τη νταγιαντίσουμε, τούτη την αδικία
να υποφέρουν οι πολλοί, κι’ οι λίγοι να ν’ αιτία.
Γαριπαντώνης (Νύβριτος Μεσσαράς Ηράκλειο)
Ως νταγιαντούνε τα βουνά, κακοκαιριές και χιόνια
ετσά και γω τα νταγιαντώ, τσ’ αμοναξάς τα χρόνια.
Κουλιζάκη Ελπίδα (Φρες Αποκορώνου Χανιά)
Πως νταγιαντώ τέτοιο σεβντά, μόνο ο Θεός κατέει
που βλέπει έναν άνθρωπο, τόσο πολύ να κλαίει.
Αραπλή Βούλα (Ρέθεμνος)
Πως νταγιαντίζω μη ρωτάς, για δε μπορείς να ξέρεις
απ’ αλλουνού απόφαση, εσύ να υποφέρεις.
Λεώνης Γιάννης (Αθήνα)
Πως συργουλεύγεις μια καρδιά, πως να τση πεις νταγιάντα
που ‘χει θρονιάσει μέσα τζη, το κρίμα και το γιάντα.
Νικηφόρος Νικόλαος (Αξός Μυλοποτάμου Ρέθεμνος)
Δε ν-έχω πέτρινη καρδιά, να νταγιαντώ τσι πόνους
τάσιμο κάνω στο Θεό, μη μ’ αφαιρέσει, χρόνους.
Καμαράτος Γιώργος (Ηράκλειο)
Χαρές μου σίμωσαν πολλές, του μισεμού τον πόνο
να νταγιάντω μα τι θα βγεί, που ζω για σένα μόνο.
Χατζόπουλος Ι.Δημήτριος (Λείβαδος Ρεθύμνης)
Πότε και λίγο να ‘ρχεσαι, γιατί φωτιά μου φέρνεις
δε νταγιαντώ το μούντισμα, τση μοναξάς που παίρνεις.
φέρνω φωτιά=φέρνω φως
Παπαδάκη Κωνσταντίνα (Μεγαλόπολη Αρκαδίας)
Όφου και μπλιο δε νταγιαντώ, τη διμουριά τη ν-τόση
και τρόπο δύσκολα θα βρω, απού θα με γλιτώσει.
Φανουράκης Ηλίας (Άγιοι Δέκα Μεσσαράς Ηράκλειο)
Έφυγες μα την έγνοια σου, κάθε στιγμή τη ν-έχω
κι’ αλάργο σου πως νταγιαντώ, μόνο εγώ κατέχω.
Μιχελάκης Μανόλης (Αθήνα)
Δε νταγιαντώ να τη θωρώ, δίπλα μου να περνάει
με φόρα να με προσπερνά, χωρίς να μου μιλάει.
Σηφάκης Λευτέρης (Αθήνα)
Κάθε μαράζι και καημός, συργουλευτά νταγιάντα
να μη σε μισερώσουνε, τα βάσανα για πάντα.
Λιονής Γιάννης (Ατσιπόπουλο Ρέθεμνος)
Ο αετός το μ-πόνο νταγιαντά, μα στη φωλιά δε μένει
με αετίνα συντροφιά, η τση πληγές του γιαίνει.
Βοτζάκη Κατερίνα ( Ρέθεμνος)
Αποσπερίδα του καημού, του πόνου και του γιάντα
θα κάμω σάμε τη ν-αυγή, γι’ αυτό καρδιά, νταγιάντα.
Το επόμενο μας θέμα είναι ταραχούμαι και το μεθεπόμενο, όβγορο και στείλετε στο τηλέφωνο 6981572714.